Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

ΕΝΗΛΙΚΙΩΘΕΙΤΕ .... Dr. F. Pittman


Η Ζωή μου ως Ενήλικα

«Καθώς έχω ζήσει τη ζωή μου σαν άντρας, έχω μάθει τα μυστικά της ευτυχίας. Τα μεταβιβάζω στα παιδιά μου και τα μεταβιβάζω και σε σας: συγχωρήστε τους γονείς σας, μπείτε στην ομάδα, βρείτε κάποια δουλειά και κάποιο παιχνίδι να ασχολείστε, βρείτε ένα σύντροφο για να τα κάνετε αυτά μαζί, φροντίστε να υπάρχει ισότητα μεταξύ σας και μεγαλώνετε παιδιά όπου κι αν τα βρίσκετε».

 Αυτά τα λόγια, με τα οποία τελείωνε το τελευταίο μου βιβλίο, Man Enough, με κυνηγούσαν από τότε, γιατί ένιωθα ότι χρειάζονται περισσότερη ανάπτυξη. Το βιβλίο που κρατάτε είναι αυτή η ανάπτυξη.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που ήταν εξίσου δυσλειτουργική με όλες τις άλλες και μολονότι έβλεπα πόση αγάπη έπαιρνα, δε συνειδητοποίησα παρά μόνο αργότερα πόση σοφία έπαιρνα επίσης. 

Οι γονείς μου, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου έχουν πεθάνει πια, και μου λείπουν. Γύρω μου όμως υπάρχουν πράγματα που εκτιμούσαν και επιπλέον τους έχω πάντα μέσα μου. Σε εκείνο τον παλιό κόσμο, δεν είχαμε πολλές εναλλακτικές λύσεις πέρα από το να προχωρούμε, να κάνουμε τη δουλειά μας και να παίζουμε τους ρόλους των ενηλίκων. 

Στα είκοσι πέντε μου, είχα πάρει το διδακτορικό μου, ήμουν σύζυγος και πατέρας, ζούσα περήφανα τη ζωή του ενήλικα και σιγά σιγά άρχιζα να νιώθω ότι αυτός είναι ο χώρος στον οποίο ανήκω.

Είμαι παντρεμένος με την Μπέτσι τριάντα εφτά χρόνια τώρα και ο γάμος μου είναι μια πηγή ανεκτίμητης παρηγοριάς, σταθερότητας και χαράς. Δουλεύουμε μαζί είκοσι πέντε χρόνια και παίζουμε μαζί πολύ περισσότερο.

 Όπως και όλοι όσοι είναι ολοκληρωτικά και μόνιμα παντρεμένοι, γκρινιάζουμε και, αν είμαστε τυχεροί, περνάμε σε καθημερινή φάση όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων ο ένας για τον άλλον. Ο γάμος μας είναι κάτι παραπάνω από ευτυχισμένος - είναι ολοκληρωτικός.

Έχουμε τρία παιδιά, όλα υπέροχοι ενήλικες τώρα, όλα παντρεμένα με υπέροχους ενήλικες και όλα με τα δικά τους παιδιά πια. Έχουμε τρία εγγόνια και ελπίζουμε να αποκτήσουμε κι άλλα. Έχουμε ακόμη επτά ανίψια, στων οποίων την ανατροφή έχουμε βοηθήσει κι εμείς, που έχουν γίνει υπέροχοι ενήλικες, παντρεμένα πια, και τα περισσότερα με παιδιά.

Επιπλέον, τα τελευταία τέσσερα χρόνια φροντίζαμε τον πατέρα της Μπέτσι, έναν σοφό και καλοσυνάτο συνταξιούχο ψυχίατρο, που ζούσε μαζί μας και κατά διαστήματα με το γιο και τη νύφη του, αφού έχασε τη δεύτερη γυναίκα του.

Τα πρώτα χρόνια ήταν σε θέση να έρχεται μαζί μας σε δείπνα και στον κινηματογράφο και μπορούσε να μιλά για την πολύχρονη ζωή του και όσα τον είχε διδάξει. Προς το τέλος, όταν είχε απόλυτα καθαρή αντίληψη στα ενενήντα τρία, αλλά δεν μπορούσε πια ούτε να περπατήσει ούτε να μιλήσει, συμβιβαζόταν με το να παρακολουθεί τους Ατλάντα Μπρέιβς να παίζουν μπέιζμπολ στην τηλεόραση. Και επειδή δε συμφωνούσε πάντα με τους φλύαρους εκφωνητές, έκλεινε τον ήχο και συνόδευε τον αγώνα με όπερες του Ροσίνι.

Ήξερε πώς να είναι ευτυχισμένος, όποιες κι αν ήταν οι δυνατότητες του.

Πριν από μερικούς μήνες, πέρασε την τελευταία του εβδομάδα με όλα του τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα και μετά πέθανε ήρεμα. 

Απόλυτα ικανοποιημένος με τη ζωή που είχε ζήσει, ήταν έτοιμος να φύγει πια, αφού το σώμα του είχε εξαντληθεί, έστω και αν ο νους του ήταν δυνατός όπως πάντα. Τη μέρα που πέθανε, άρχισα να γράφω αυτό το βιβλίο.

Αυτός ο ευγενικός και τόσο διπλωματικός άνθρωπος ήταν για μένα ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο από τη λαμπρή, εντυπωσιακή μητέρα μου ή τον ανυποχώρητα ντόμπρο πολεμιστή πατέρα μου. Μπορώ να πω ότι δεν έχω ακόμη επίγνωση του ποιες αρετές του με επηρέασαν στον τρόπο που αντιμετωπίζω τη ζωή. 

Με δίδαξε πολύ περισσότερα από όσα είμαι έτοιμος να μάθω γύρω από την ικανοποίηση της ανιδιοτέλειας και τις αρετές της υπομονής. Και το κυριότερο, μου επέτρεψε να τον φροντίσω στα τελευταία του χρόνια, κάτι που δεν είχα μπορέσει να κάνω για τους γονείς μου.

Ελπίζω να ζήσω και να πεθάνω τόσο ικανοποιημένος όσο και ο πεθερός μου. Στο μεταξύ, η ζωή μου ήταν και συνεχίζει να είναι ευτυχισμένη. Δουλεύω για να το πετύχω αυτό, ασκώντας κάθε μυ και κάθε συναίσθημα καθημερινά.

Τι Βλέπω και Ακούω Γύρω μου

Περνώ τις μέρες μου σε ένα μικρό δωμάτιο, απέναντι σε ανθρώπους που έχουν έλθει για να μου
πουν ότι δεν τους δόθηκε η ευτυχία που αξίζουν. Μερικοί θέλουν να μάθουν πως μπορούν να γίνουν ευτυχισμένοι ενήλικες.

 Άλλοι προτιμούν να μεγεθύνουν τη δυστυχία τους και να βρουν κάποιον στον οποίο να ρίχνουν το φταίξιμο γι’ αυτή. Μερικοί μου λένε ότι οι γονείς τους δεν τους λατρεύουν όπως θα ήθελαν, δηλαδή χωρίς καμιά κρίση και κριτική. 

Άλλοι μου λένε ότι ο άντρας τους ή η γυναίκα τους δεν έχει βρει ακόμη την απαραίτητη φόρμουλα για να ξυπνήσει μέσα τους την αγάπη που ξέρουν ότι θα ένιωθαν αν ήταν παντρεμένοι με το σωστό άτομο. 

Άλλοι πάλι μου λένε ότι τα παιδιά τους δεν έχουν κάνει ακόμη τα πράγματα που πρέπει να κάνουν για να τους μετατρέψουν σε καλούς γονείς. Και υπάρχουν ακόμη εκείνοι που μου λένε ότι το αφεντικό τους στη δουλειά δεν τους έχει βοηθήσει να πετύχουν τη δόξα για την οποία τους προορίζει το πεπρωμένο τους.

Περνώ πολλά βράδια στον κινηματογράφο, ασχολούμενος με το μεγάλο χόμπι μου, την κριτική ταινιών. Οι ταινίες είναι το ιδανικό πολιτισμικό προϊόν για να παρακολουθεί κανείς τις αλλαγές στην κοινωνία. 

Τον τελευταίο μισό αιώνα έχουμε δει στην οθόνη δραστικές αλλαγές στον τρόπο που η κοινωνία βλέπει τα ζητήματα της οικογένειας, των σχέσεων, του χαρακτήρα και της ενηλικίωσης. Στις ταινίες βλέπω τις ίδιες τάσεις που βλέπω και στο γραφείο μου: άτομα που φοβούνται να ωριμάσουν και να μπουν στη γενιά των ενηλίκων και να αναλάβουν τις ευθύνες μιας πραγματικής ζωής.

Οι άνθρωποι που βλέπω στο γραφείο μου και στην οθόνη δεν είναι διαφορετικοί από εκείνους που βλέπω στον κόσμο («Δε φταίω εγώ που δεν έκανα σωστά τη δουλειά μου. Εγώ είμαι ένας απλός υπάλληλος.»), στις ειδήσεις («Δε φταίω εγώ που έκλεψα και είπα ψέματα. Ο δικηγόρος μου μού έδωσε κακές συμβουλές.») και στις εφημερίδες («Δε φταίω εγώ που δεν της ήμουν πιστός. Ο πατέρας μου με ανάγκασε να την παντρευτώ χωρίς να θέλω.»).

Αυτοί οι άνθρωποι προφανώς δε ζουν την πραγματική ζωή τους: Έχουν ορίσει τον εαυτό τους ως θύμα της μη τέλειας αγάπης ή της μη τέλειας τύχης κάπου στο δρόμο προς την ενηλικίωση και έτσι δεν έχουν γίνει ακόμη ενήλικες - και, όπως σπεύδουν να σε διαβεβαιώσουν, το φταίξιμο δεν είναι δικό τους.

Μερικοί παλεύουν για να μάθουν πως να είναι ενήλικες, παρόλο που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τους ενήλικα. Ξέρουν ότι τους λείπει κάτι και θέλουν να το μάθουν. Αφού δεν τους έχουν μεγαλώσει υγιείς, λειτουργικοί ενήλικες, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να εικάζουν για το τι είναι φυσιολογικό.

Μερικοί είναι ενήλικα παιδιά, άνθρωποι που είχαν κάποιο πόνο ή «απογοήτευση» στη ζωή τους και τώρα περιμένουν να έλθει κάποιος και να τους φιλήσει εκεί που πονούν για να τους περάσει.

Τα ενήλικα παιδιά δε δίνουν τίποτα στους άλλους, γιατί πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν τους έχουν δώσει αρκετά εξ αρχής. Δε χρωστούν πίστη στους άλλους, περιμένουν όμως από τους άλλους να τους φροντίζουν και θυμώνουν όταν δε γίνεται αυτό.

Μερικοί είναι κολλημένοι σε μια αιώνια εφηβεία και βλέπουν τον εαυτό τους ανήμπορο μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο πανίσχυρους ενήλικες, σαν άτομο που δεν έχει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να αγωνιστεί και να πετύχει τις ανταμοιβές που λαχταράει η παραφουσκωμένη αυτοεκτίμησή τους. 

Βλέπουν τους άλλους όχι τόσο σαν συνανθρώπους τους, αλλά περισσότερο σαν εμπόδια που δεν τους αφήνουν να φτάσουν στη μεγάλη ρόγα της ζωής που θέλουν να πιπιλήσουν. Και ενώ μας εξαντλούν με την ασταμάτητη αυτοενασχόλησή τους, γίνονται έξω φρένων όταν κάποιος περιμένει να συμμορφωθούν με τους ίδιους κανόνες που συμμορφώνονται και όλοι οι άλλοι.


Αλλά φυσικά στη δουλειά μου βλέπω και ανθρώπους στις καλύτερες στιγμές τους. Ανθρώπους που μαθαίνουν να τα βγάζουν πέρα με προβληματικούς συντρόφους, γονείς και παιδιά. Ανθρώπους που αντεπεξέρχονται στις τρομερές πραγματικότητες της ζωής, βρίσκουν κουράγιο, αποκτούν σοφία και με διδάσκουν και μένα τα μυστικά της επιβίωσης και της ευτυχίας, καθώς μοιράζονται μαζί μου τις τραγωδίες και τις κωμωδίες της ζωής τους.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου