Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Μητέρα αγελάδα αντιδρά με ένα ευφυές σχέδιο ενάντια στην αρπαγή ενός ακόμη μωρού της....... και ..... Το ζωικό γάλα δεν είναι το δώρο της φύσης για τους ανθρώπους!!!!


Την ιστορία αφηγείται η κτηνίατρος Holly Cheever

Θα ήθελα να σας πω μια ιστορία που είναι τόσο αληθινή όσο και αποκαρδιωτική. Όταν αποφοίτησα από τη Σχολή Κτηνιατρικής του Cornell, πήγα για πρακτική σε μια γαλακτοκομική φάρμα στην περιοχή Cortland. Έγινα μια πολύ δημοφιλής επαγγελματίας λόγω του ότι μεταχειριζόμουν ευγενικά τις αγελάδες. Ένας από τους πελάτες μου με κάλεσε μια μέρα με ένα αινιγματικό μυστήριο: η καφέ ελβετική αγελάδα του, έχοντας γεννήσει το πέμπτο μοσχαράκι της φυσικά στο βοσκοτόπι το βράδυ πριν, έφερε το νέο μωρό στον αχυρώνα και την έβαλαν στη γραμμή για άρμεγμα, ενώ της πήραν το μοσχάρι για μια ακόμη φορά. Οι μαστοί της, όμως, ήταν εντελώς άδειοι, και παρέμεναν έτσι για αρκετές ημέρες.

Ως νέα μητέρα, αυτή θα έπρεπε κανονικά να παράγει κοντά στα 50 λίτρα γάλα τη μέρα. Παρά το γεγονός ότι έλαμπε από υγεία, οι μαστοί της παρέμεναν άδειοι. Πήγαινε έξω στο λιβάδι κάθε πρωί μετά το πρώτο άρμεγμα, επέστρεφε για άρμεγμα το βράδυ, και πάλι αφήνονταν έξω στο λιβάδι για τη νύχτα – η ιστορία αυτή διαδραματίστηκε πιο παλιά, στις ημέρες που επέτρεπαν στα ζώα ένα μικρό ποσοστό ευχαρίστησης και φυσικών συμπεριφορών στη ζωή τους – αλλά ποτέ οι μαστοί της δεν ήταν πρησμένοι με μεγάλες ποσότητες γάλακτος που είναι το σήμα κατατεθέν μιας αγελάδας που έχει πρόσφατα γεννήσει.


 Με είχαν καλέσει να ελέγξω αυτή την μυστηριώδη αγελάδα δύο φορές στην  διάρκεια της πρώτης εβδομάδας μετά τον τοκετό της και δεν μπόρεσα να βρω λύση σε αυτό το μυστήριο. Τέλος, περίπου την ενδέκατη μέρα μετά τον τοκετό, ο κτηνοτρόφος με κάλεσε με τη λύση: είχε ακολουθήσει την αγελάδα έξω στο λιβάδι μετά το πρωινό της άρμεγμα, και ανακάλυψε την αιτία: είχε γεννήσει δίδυμα, και κατόπιν επιλογής, είχε φέρει το ένα στον κτηνοτρόφο και είχε κρατήσει το άλλο κρυμμένο μέσα στο δάσος στην άκρη του λιβαδιού της, έτσι ώστε κάθε μέρα και κάθε νύχτα να μένει με το μωρό της - το πρώτο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ που ήταν σε θέση να γαλουχήσει - και το μοσχαράκι της την θήλαζε μέχρι στεγνώματος με ενθουσιασμό. Αν και έκανα έκκληση στον κτηνοτρόφο να κρατήσει την αγελάδα με το αρσενικό μοσχαράκι της μαζί, αυτή έχασε και αυτό το μωρό, το οποίο οδηγήθηκε στην κόλαση του κλουβιού όπου περιορίζονται τα μοσχαράκια κρέατος.

Σκεφτείτε για μια στιγμή το περίπλοκο σκεπτικό που επέδειξε αυτή η μητέρα: πρώτον, είχε μνήμη – την μνήμη των τεσσάρων προηγούμενων απωλειών της, όπου το να φέρνει το μωρό της στον αχυρώνα είχε σαν αποτέλεσμα να μην τον / την ξαναδεί (σπαρακτικό για κάθε θηλαστικό-μητέρα).

Δεύτερον, μπόρεσε να καταστρώσει και στη συνέχεια να εκτελέσει ένα σχέδιο: εάν το να φέρνει το μωρό της στον κτηνοτρόφο σήμαινε ότι αναπόφευκτα θα τον / την έχανε, τότε θα έπρεπε να κρύψει το μοσχαράκι της, όπως κάνουν τα ελάφια, κρατώντας το μωρό της στο δάσος να την περιμένει μέχρι να επιστρέψει.

Τρίτον - και δεν ξέρω πως να το εξηγήσω αυτό - αντί να κρύψει και τα δύο, πράγμα που θα είχε προκαλέσει τις υποψίες του κτηνοτρόφου (η έγκυος αγελάδα αφήνει τον αχυρώνα το βράδυ και επανέρχεται το επόμενο πρωί μη έγκυος και χωρίς μωρό), του έδωσε το ένα και κράτησε το άλλο για την ίδια. Δεν μπορώ να σας πω πώς ήξερε να το κάνει αυτό – το πιο πιθανό είναι ότι μια απελπισμένη μητέρα θα έκρυβε και τα δύο.

Το μόνο που ξέρω είναι το εξής: συμβαίνουν πολύ περισσότερα πράγματα πίσω από αυτά τα όμορφα μάτια από ό,τι τους αναγνωρίζουμε εμείς οι άνθρωποι, και ως μητέρα που μπόρεσα να θηλάσω τα τέσσερα μωρά μου και δεν εξαναγκάστηκα να υποστώ την οδύνη της απώλειας των αγαπημένων μου παιδιών, αισθάνομαι τον πόνο της.

Holly Cheever, Κτηνίατρος



Ως πότε θα διεκδικούμε το "γάλα των παιδιών μας", ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ το γάλα και την ζωή από άλλα παιδιά και μητέρες?

Ιστορίες σαν την παραπάνω συντρίβουν την πλάνη του γάλακτος η οποία θα έπρεπε προ πολλού να έχει καταρρεύσει. Το ζωικό γάλα δεν είναι το δώρο της φύσης, ούτε είναι αθώο και ούτε είναι λευκό. Το ζωικό γάλα είναι κόκκινο, κατακόκκινο με το αίμα, την εκμετάλλευση, και την αδικία όσων θηλαστικών ζώων κατάφερε να «εξημερώσει» (υποδουλώσει) ο κατώτερος τύπος άνθρωπου (ο τύπος του καταστροφέα και κυρίαρχου) που προσωρινά έχει επικρατήσει.

Η διαδικασία παραγωγής του είναι η απόλυτη δυνάστευση και τυραννία της ζωής. Και η ίδια η επινόηση της παραγωγής του είναι η μεγαλύτερη ανωμαλία στο οικοσύστημα της Γης που με την σειρά της, σαν ντόμινο, προξενεί και όλες τις υπόλοιπες ανώμαλες καταστάσεις στον σημερινό κόσμο.

Και αυτό γιατί η λέξη παραγωγή είναι πλάνη. Το γάλα δεν παράγεται από τα ζώα γιατί δεν υπάρχουν ζώα-μηχανές παραγωγής. Το γάλα προέρχεται από την εκμετάλλευση του θηλυκού των θηλαστικών ειδών και συγκεκριμένα της αναπαραγωγικής τους λειτουργίας, όταν αυτά τα ζώα με τεχνητή σπερματέγχυση τα κάνουν έγκυους. Και όταν γίνουν μητέρες, θα τους πάρουν τα μωρά τους αμέσως (την πρώτη κιόλας μέρα) και στην συνέχεια τους παίρνουν και το γάλα που προορίζονταν γι αυτά. Επομένως δεν υπάρχει καμία παραγωγή και η σωστή λέξη είναι κλοπή. 



Και όταν κάτι ανώμαλο - που δεν συμβαίνει με κανένα άλλο πλάσμα στη φύση, που επίσης ήταν άγνωστο στην συντριπτική πλειοψηφία της παρουσίας (6 περίπου εκατομμυρίων ετών) του ανθρώπου στον πλανήτη και που μας προέκυψε όψιμα, μόλις πριν 6 δεκαετίες – μπαίνει στη ζωή μας ως ομαλό, αναγκαίο, δίκαιο και σωστό, τότε ανοίγει ο επικίνδυνος δρόμος της αλλοίωσης της σκέψης και της συνείδησης.

Γιατί το γάλα σχετίζεται με την διατροφή και αυτή είναι η βασική ανάγκη του ανθρώπου. Όμως όταν το πιο βασικό και θεμελιώδες στοιχείο που διασφαλίζει την ζωή μας και την ύπαρξή μας στηρίζεται σε ψέματα (αν δηλαδή το ζωικό γάλα εκλαμβάνεται ως παραγωγή και τροφή και όχι ως κλοπή), τότε μπορεί να εκλογικευτεί οποιαδήποτε ανωμαλία και στις άλλες πτυχές της ζωής μας και ο οργουελισμός να γίνει το μέτρο στη πραγματικότητά μας.

Στην τρέχουσα συγκυρία το βλέπουμε καθαρά ότι οι αντιλήψεις που επικρατούν στην διατροφή, έχουν επικρατήσει και στην πραγματικότητα του κόσμου που ζούμε. Η πλάνη του γάλακτος σημαίνει αδικία και έχοντας αλώσει την διατροφή μας, έχει ανοίξει διάπλατα την πόρτα και σε κάθε άλλη μορφή αδικίας, καταφέρνοντας να την μεταμορφώνει σε κάτι θετικό ή σε συναίνεση ως αναγκαίο κακό. Και το αποτέλεσμα είναι ότι η κοινωνία εθίζεται και καταλήγει να αποδέχεται αρνητικά όπως πχ ο πόλεμος, η καταπάτηση των δικαιωμάτων, ο καταναλωτισμός, η αντικειμενοποίηση του ανθρώπου και των ζώων, η καταστροφή των οικοσυστημάτων, η ραδιενέργεια, η εκμετάλλευση, κλπ τα οποία τελικά είναι οι διάφορες μορφές της καταπίεσης του ισχυρού προς τον τεχνητά αποδυναμωμένο.


Η πλάνη έχει το τίμημά της και όσο αυτή θα υπάρχει στην διατροφή μας, δεν θα ησυχάσει ο κόσμος μας. Όλες οι προσπάθειες να εξηγήσουμε γιατί υποφέρουμε, αγωνιούμε και ταλανιζόμαστε ως ανθρωπότητα, θα πέφτουν στο κενό, όσο εξ αιτίας της πλάνης μας, θα εξακολουθούν να βασανίζονται, να υποφέρουν και να αγωνιούν τα άλλα αισθανόμενα όντα. Όσο δηλαδή θα διεκδικούμε το "γάλα των παιδιών μας", εννοώντας το γάλα και την ζωή που στερήσαμε από  άλλα παιδιά και μητέρες

Αν λοιπόν ψάχνουμε μιαν απάντηση στο πως θα υπάρξει αληθινή γαλήνη στο κόσμο μας και στην προσωπική ζωή μας, ας μην την αναζητούμε πουθενά αλλού παρά στην διευθέτηση της θεμελιώδους πλάνης η οποία έχει αλώσει την διατροφή μας και ας κάνουμε το πρώτο βήμα που λέγεται αποδόμηση της «λευκής» πλάνης του ζωικού γάλακτος.

Όταν έκλαψε ο Νίτσε ....Ίρβιν Γιάλομ



Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάλομ


"Τί θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή - όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές?"



"Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούργιο? Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ότι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου, θα επιστρέφει σε'σενα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία? 

Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν'αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ και'γω, απλοί κόκκοι στη διαδικασία."

"Προτείνεις ότι κάθε πράξη που κάνω, κάθε πόνος που νιώθω, θα βιώνεται συνεχώς στην αιωνιότητα?"



"Ναι, η αιώνια επανάληψη σημαίνει ότι κάθε φορά που επιλέγεις μια πράξη θα την επιλέγεις αιώνια. Και ισχύει το ίδιο για κάθε πράξη που δεν κάνεις, κάθε εμποδισμένη σκέψη, κάθε επιλογή που απέφυγες. Και όλη η αβίωτη ζωή θα μένει να φουσκώνει μέσα σου, αβίωτη για όλη την αιωνιότητα. Κι η αδιόρατη φωνή της συνείδησής σου θα σου διαμαρτύρεται αιώνια. Τη σιχαίνεσαι αυτή την ιδέα? Ή σ' αρέσει ?"



"Τη σιχαίνομαι"



"Τότε ζήσε με τέτοιο τρόπο που να σου αρέσει η ιδέα..!! Δεν διδάσκω Γιόζεφ, ότι ο άνθρωπος οφείλει ν'αντέχει το θάνατο ή να "συμβιβάζεται" μαζί του. Ακολουθώντας αυτή την κατεύθυνση προδίδεις τη ζωή σου! Το μάθημα που σου διδάσκω είναι: Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!"



"Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!"  Η φράση αυτή προκάλεσε ένα σοκ στο Μπρόιερ.Η ευχάριστη απογευματινή βόλτα είχε αποκτήσει θανάσιμη σοβαρότητα.



"Να πεθαίνεις την κατάλληλη στιγμή; Τι εννοείς? Σε παρακαλώ, Φρήντριχ, δεν το αντέχω, σ' το 'χω πει πολλές φορές, να μου λες κάτι τόσο σημαντικό με τόσο αινιγματικό τρόπο. Γιατί το κάνεις αυτό;"



"Θέτεις δυο ερωτήματα. Σε ποιό από τα δυο να απαντήσω;"



"Σήμερα, πες μου για το να πεθαίνει κανείς τη σωστή στιγμή"



"Ζήσε όταν ζεις! Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του! Αν ο άνθρωπος δε ζει στη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει τη σωστή στιγμή"



"Και τι σημαίνει αυτό;" ξαναρώτησε ο Μπρόιερ, νιώθοντας ακόμη πιο μπερδεμένος.



"Ρώτησε τον εαυτό σου, Γιόζεφ: έχεις εξαντλήσει τη ζωή σου;"



"Απαντάς στην ερώτηση με ερώτηση.Φρήντριχ!"



"Κάνεις ερωτήσεις που γνωρίζεις την απάντησή τους" αντέκρουσε ο Νίτσε.



"Αν γνώριζα την απάντηση, γιατί να ρωτήσω;"



"Για ν'αποφύγεις να μάθεις τη δική σου απάντηση!"



"Στη διάρκεια αυτής της συνάντησης ο Νίτσε παρέμενε προσηλωμένος: έγνεφε επιδοκιμαστικά με το κεφάλι σε κάθε ερώτηση. 

Τον Μπρόιερ δεν τον παραξένευε αυτό.

 Δεν είχε ποτέ συναντήσει ασθενή που να μην απολάμβανε κρυφά την εξέταση της ζωής του στο μικροσκόπιο.Κι όσο μεγαλύτερη η μεγέθυνση τόσο χαιρόταν ο ασθενής.

 Η χαρά να σε παρατηρούν ήταν τόσο μεγάλη που ο Μπρόιερ πίστευε ότι ο αληθινός πόνος των γηρατειών, του πένθους, του να ζεις αφού οι φίλοι σου έχουν πεθάνει, ήταν η απουσία εξονυχιστικής παρατήρησης - η φρίκη του να ζεις μια ζωή που δεν την παρατηρεί κανείς"

 

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Πως καθορίζεται ποιον άνθρωπο θα έλξετε στη ζωή σας;


Πηγαίνετε συχνά στον κινηματογράφο; 
Σας αρέσουν οι ταινίες, τα μυθιστορήματα ή τα καλά παραμύθια; Γιατί; 
Μια κινηματογραφική ταινία, πέρα από την κοινωνικοποίηση και την ψυχαγωγία, σας προσφέρει πάνω απ’ όλα ένα πράγμα: το συναίσθημα.

 Οι άνθρωποι που προτιμούν μια ερωτική κομεντί είναι διαφορετικοί από αυτούς που βλέπουν πολεμικές ταινίες. Ένα ντοκιμαντέρ έχει διαφορετικούς θεατές από ένα παραμύθι. Κάθε ταινία απευθύνεται στο δικό της ειδικό κοινό, αφού οι θεατές έχουν ιδιαίτερες συναισθηματικές προσδοκίες.

Το περιεχόμενο του μαγνήτη σας αποτελείται κυρίως από τις πολύ προσωπικές «κινηματογραφικές σκηνές» της ζωής σας, που συνδέονται με συγκεκριμένα συναισθήματα. Ό,τι έχετε ζήσει ή θα θέλατε να ζήσετε είναι ο προσωπικός σας «συναισθηματικός κινηματογράφος». 

Οι άνθρωποι στον περίγυρο σας θα «ψυχανεμιστούν» την κινηματογραφική σας διαφήμιση και θα νιώσουν να έλκονται, να μένουν συναισθηματικά ουδέτεροι ή να απωθούνται. Ανάλογα με το ποια συναισθήματα θέλουν οι ίδιοι να βιώσουν ή να αποφύγουν.

Το να το γνωρίζετε αυτό είναι η αρχή μιας εκ βάθρων αλλαγής της ζωής σας σε επίπεδο σχέσεων. Σας γλιτώνει από χρονοβόρα αναζήτηση και δοκιμές. Σας γλιτώνει από έξοδα, χάσιμο χρόνου και ένα σωρό απογοητεύσεις. 

Και αν ποτέ τα πράγματα δεν πάνε έτσι όπως τα θέλατε, θα σπαταλήσετε πολύ λιγότερο χρόνο κατηγορώντας τον εαυτό σας, ενώ θα αφιερώσετε περισσότερο, ουσιαστικό χρόνο για να ανασυνταχθείτε. 

Το να γνωρίζετε το περιεχόμενο του δικού σας μαγνήτη σας καθιστά έναν άνθρωπο ο οποίος συνειδητά ιεραρχεί και αποφασίζει ό,τι κι αν του τύχει. Και ο οποίος ταυτόχρονα κατανοεί όλο και καλύτερα γιατί οι άλλοι άνθρωποι πράττουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο και όχι με κάποιον άλλο.

  • Το τι νιώθετε και το πώς αισθάνεστε καθορίζει την ακτινοβολία σας.

  • Ελκύει ανθρώπους που αναζητούν αυτό ακριβώς.

  • Ο καθένας ενδεχομένως για διαφορετικούς λόγους.


Ποιον ελκύετε και γιατί

Δεν ελκύετε απαραίτητα τους ανθρώπους που σας ταιριάζουν, αλλά εκείνους που μπορεί να έχουν ανάγκη από αυτό που εκπέμπετε.

 Τα συστατικά στοιχεία του μαγνήτη σας που ελκύουν ή απωθούν τους άλλους ανθρώπους είναι κατά βάση τα εξής:

  • Οι όμορφες και άσχημες εμπειρίες σας, καθώς και αυτές άλλων ανθρώπων από τη στιγμή που τις δέχεστε αφιλτράριστα στον εγκέφαλο σας.
  • Οι προσδοκίες, οι στοχασμοί και οι φόβοι σας, καθώς και αυτοί των άλλων ανθρώπων.
  • Οι επιθυμίες, οι ιδέες, οι στόχοι και οι ενδόμυχες αποφάσεις σας.
  • Ο πραγματικός πυρήνας του είναι σας.
  • Καθώς και μερικά άλλα συστατικά στοιχεία που θα γνωρίσετε αργότερα.

Ισχυρότερη δράση έχουν τα συστατικά εκείνα που έχετε συνειδητοποιήσει μέχρι στιγμής λιγότερο. Εάν ο πραγματικός πυρήνας του ήταν αυτός που καθόριζε την ακτινοβολία σας, τότε θα τραβούσατε σωρηδόν τους σωστούς ανθρώπους και τα απολύτως κατάλληλα περιστατικά στη ζωή σας.  Θα σας ερχόταν κατά κύριο λόγο αυτό που σας ταιριάζει. Συχνά θα μένατε έκπληκτοι και ακόμα συχνότερα θα χαιρόσασταν. 

Σπάνια θα καταλαβαίνατε γιατί σας συμβαίνει κάτι, αλλά θα νιώθατε πόσο υπέροχα ταιριάζει σε εσάς και στη ζωή σας. Το να απελευθερώσετε την ακτινοβολία του μύχιου πυρήνα του είναι σας από κάθε άλλη επιρροή είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορείτε να χαρίσετε στον εαυτό σας.

Ο αρσενικός και ο θηλυκός μαγνήτης

Το μυστικό της αρσενικής και της θηλυκής ακτινοβολίας είναι ένα εξαιρετικά πολύτιμο κλειδί που θα σας βοηθήσει να οργανωθείτε σωστά κατά την αναζήτηση συντρόφου αλλά και κατά τη διάρκεια μιας σχέσης. Κάθε άντρας κουβαλάει μέσα του θηλυκά στοιχεία, ενώ κάθε γυναίκα φέρει μέσα της αρσενικά στοιχεία. 

Ως κατεξοχήν θηλυκά στοιχεία θεωρούνται τα εξής: το συναίσθημα, η διπλωματία, η ανησυχία, η συμπόνια, το κοινωνικό ενδιαφέρον, η ικανότητα στις διαπροσωπικές σχέσεις, η ενσωμάτωση.

Ως κατεξοχήν αρσενικές αρετές θεωρούνται: η λογική, ο ορθολογισμός, η κυριαρχία, η διαπραγματευτική ικανότητα, η επιβολή ισχύος, η φιλοδοξία, η λήψη αποφάσεων σε διλήμματα.

Ο άντρας και η γυναίκα πάντοτε επιζητούν ασύνειδητα να γίνουν «ένα σύνολο», δηλαδή να πάρουν από τον άλλο τα στοιχεία που τους λείπουν. Δεν υπάρχει άντρας που να έχει αποκλειστικά αρσενικά χαρακτηριστικά ούτε γυναίκα που να είναι μόνο θηλυκή.

Εδώ δεν αναφερόμαστε στο κατά πόσο μια γυναίκα ή ένας άντρας εκ πρώτης όψεως μας δίνουν «οπτικά» μια ιδιαίτερα αρρενωπή ή θηλυκή εικόνα. 

Μια πολύ ισχυρότερη έλξη προέρχεται από τον «τύπο» του καθενός, δηλαδή από τις ιδιότητες που αποκτήθηκαν μέσα από τα βιώματα. 

Στους περισσότερους ανθρώπους η εσωτερική αναλογία των χαρακτηριστικών τους κυμαίνεται από 60/40 έως 70/30.

Τα αρσενικά και θηλυκά στοιχεία που κουβαλάτε στο μαγνήτη σας επηρεάζουν το πόσο αρσενικός ή θηλυκός είναι ο σύντροφος που ελκύετε.
Απόσπασμα από το βιβλίο  ”Το Μυστικό του Μαγνήτη της Καρδιάς” Εκδόσεις Λιβάνη

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Κλάους Ντόνα: Η Απόκρυφη Ιστορία της Ανθρώπινης Φυλής


Αυτό το βίντεο είναι μια 45λεπτη παρουσίαση διαφανειών, με προσωπικά σχόλια του Κλάους Ντόνα. Είναι πλούσιο σε δεδομένα, λεπτομερές, εντατικό, απορροφητικό και περιέχει ορισμένες εντυπωσιακές πληροφορίες σχετικά με την ιστορία της ανθρώπινης φυλής στο σύνολο του από οποιοδήποτε βίντεο που έχετε δει ποτέ.

Το ταξίδι που ξεκινάμε καλύπτει την Ατλαντίδα, ανθρωποειδής σαύρες, τους Ανουννάκι, αρχαίους συμβολισμούς, αρχαίες επιστήμες, μια αρχαία παγκόσμια γλώσσα και ακόμη πιο πολλά. 

Περιέχει εντυπωσιακό υλικό, το οποίο φέρει τις καλύτερες μου συστάσεις. Χαρείτε το!


"Πρώτη φορά συνάντησα τον Κλάους Ντόνα, έναν Αυστριακό ερευνητή τεχνουργημάτων, τον Ιούλιο του 2009.

 Η συνέντευξη του στο Πρότζεκτ Κάμελοτ είχε βρει μεγάλη ανταπόκριση, και πολλοί άνθρωποι μας έγραψαν ζητώντας μια συνέχεια. 

Έτσι είμαι ενθουσιασμένος που σας φέρνω περισσότερα." (από την εισαγωγή της παρουσίασης)


Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

ΕΝΗΛΙΚΙΩΘΕΙΤΕ .... Dr. F. Pittman


Η Ζωή μου ως Ενήλικα

«Καθώς έχω ζήσει τη ζωή μου σαν άντρας, έχω μάθει τα μυστικά της ευτυχίας. Τα μεταβιβάζω στα παιδιά μου και τα μεταβιβάζω και σε σας: συγχωρήστε τους γονείς σας, μπείτε στην ομάδα, βρείτε κάποια δουλειά και κάποιο παιχνίδι να ασχολείστε, βρείτε ένα σύντροφο για να τα κάνετε αυτά μαζί, φροντίστε να υπάρχει ισότητα μεταξύ σας και μεγαλώνετε παιδιά όπου κι αν τα βρίσκετε».

 Αυτά τα λόγια, με τα οποία τελείωνε το τελευταίο μου βιβλίο, Man Enough, με κυνηγούσαν από τότε, γιατί ένιωθα ότι χρειάζονται περισσότερη ανάπτυξη. Το βιβλίο που κρατάτε είναι αυτή η ανάπτυξη.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που ήταν εξίσου δυσλειτουργική με όλες τις άλλες και μολονότι έβλεπα πόση αγάπη έπαιρνα, δε συνειδητοποίησα παρά μόνο αργότερα πόση σοφία έπαιρνα επίσης. 

Οι γονείς μου, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου έχουν πεθάνει πια, και μου λείπουν. Γύρω μου όμως υπάρχουν πράγματα που εκτιμούσαν και επιπλέον τους έχω πάντα μέσα μου. Σε εκείνο τον παλιό κόσμο, δεν είχαμε πολλές εναλλακτικές λύσεις πέρα από το να προχωρούμε, να κάνουμε τη δουλειά μας και να παίζουμε τους ρόλους των ενηλίκων. 

Στα είκοσι πέντε μου, είχα πάρει το διδακτορικό μου, ήμουν σύζυγος και πατέρας, ζούσα περήφανα τη ζωή του ενήλικα και σιγά σιγά άρχιζα να νιώθω ότι αυτός είναι ο χώρος στον οποίο ανήκω.

Είμαι παντρεμένος με την Μπέτσι τριάντα εφτά χρόνια τώρα και ο γάμος μου είναι μια πηγή ανεκτίμητης παρηγοριάς, σταθερότητας και χαράς. Δουλεύουμε μαζί είκοσι πέντε χρόνια και παίζουμε μαζί πολύ περισσότερο.

 Όπως και όλοι όσοι είναι ολοκληρωτικά και μόνιμα παντρεμένοι, γκρινιάζουμε και, αν είμαστε τυχεροί, περνάμε σε καθημερινή φάση όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων ο ένας για τον άλλον. Ο γάμος μας είναι κάτι παραπάνω από ευτυχισμένος - είναι ολοκληρωτικός.

Έχουμε τρία παιδιά, όλα υπέροχοι ενήλικες τώρα, όλα παντρεμένα με υπέροχους ενήλικες και όλα με τα δικά τους παιδιά πια. Έχουμε τρία εγγόνια και ελπίζουμε να αποκτήσουμε κι άλλα. Έχουμε ακόμη επτά ανίψια, στων οποίων την ανατροφή έχουμε βοηθήσει κι εμείς, που έχουν γίνει υπέροχοι ενήλικες, παντρεμένα πια, και τα περισσότερα με παιδιά.

Επιπλέον, τα τελευταία τέσσερα χρόνια φροντίζαμε τον πατέρα της Μπέτσι, έναν σοφό και καλοσυνάτο συνταξιούχο ψυχίατρο, που ζούσε μαζί μας και κατά διαστήματα με το γιο και τη νύφη του, αφού έχασε τη δεύτερη γυναίκα του.

Τα πρώτα χρόνια ήταν σε θέση να έρχεται μαζί μας σε δείπνα και στον κινηματογράφο και μπορούσε να μιλά για την πολύχρονη ζωή του και όσα τον είχε διδάξει. Προς το τέλος, όταν είχε απόλυτα καθαρή αντίληψη στα ενενήντα τρία, αλλά δεν μπορούσε πια ούτε να περπατήσει ούτε να μιλήσει, συμβιβαζόταν με το να παρακολουθεί τους Ατλάντα Μπρέιβς να παίζουν μπέιζμπολ στην τηλεόραση. Και επειδή δε συμφωνούσε πάντα με τους φλύαρους εκφωνητές, έκλεινε τον ήχο και συνόδευε τον αγώνα με όπερες του Ροσίνι.

Ήξερε πώς να είναι ευτυχισμένος, όποιες κι αν ήταν οι δυνατότητες του.

Πριν από μερικούς μήνες, πέρασε την τελευταία του εβδομάδα με όλα του τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα και μετά πέθανε ήρεμα. 

Απόλυτα ικανοποιημένος με τη ζωή που είχε ζήσει, ήταν έτοιμος να φύγει πια, αφού το σώμα του είχε εξαντληθεί, έστω και αν ο νους του ήταν δυνατός όπως πάντα. Τη μέρα που πέθανε, άρχισα να γράφω αυτό το βιβλίο.

Αυτός ο ευγενικός και τόσο διπλωματικός άνθρωπος ήταν για μένα ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο από τη λαμπρή, εντυπωσιακή μητέρα μου ή τον ανυποχώρητα ντόμπρο πολεμιστή πατέρα μου. Μπορώ να πω ότι δεν έχω ακόμη επίγνωση του ποιες αρετές του με επηρέασαν στον τρόπο που αντιμετωπίζω τη ζωή. 

Με δίδαξε πολύ περισσότερα από όσα είμαι έτοιμος να μάθω γύρω από την ικανοποίηση της ανιδιοτέλειας και τις αρετές της υπομονής. Και το κυριότερο, μου επέτρεψε να τον φροντίσω στα τελευταία του χρόνια, κάτι που δεν είχα μπορέσει να κάνω για τους γονείς μου.

Ελπίζω να ζήσω και να πεθάνω τόσο ικανοποιημένος όσο και ο πεθερός μου. Στο μεταξύ, η ζωή μου ήταν και συνεχίζει να είναι ευτυχισμένη. Δουλεύω για να το πετύχω αυτό, ασκώντας κάθε μυ και κάθε συναίσθημα καθημερινά.

Τι Βλέπω και Ακούω Γύρω μου

Περνώ τις μέρες μου σε ένα μικρό δωμάτιο, απέναντι σε ανθρώπους που έχουν έλθει για να μου
πουν ότι δεν τους δόθηκε η ευτυχία που αξίζουν. Μερικοί θέλουν να μάθουν πως μπορούν να γίνουν ευτυχισμένοι ενήλικες.

 Άλλοι προτιμούν να μεγεθύνουν τη δυστυχία τους και να βρουν κάποιον στον οποίο να ρίχνουν το φταίξιμο γι’ αυτή. Μερικοί μου λένε ότι οι γονείς τους δεν τους λατρεύουν όπως θα ήθελαν, δηλαδή χωρίς καμιά κρίση και κριτική. 

Άλλοι μου λένε ότι ο άντρας τους ή η γυναίκα τους δεν έχει βρει ακόμη την απαραίτητη φόρμουλα για να ξυπνήσει μέσα τους την αγάπη που ξέρουν ότι θα ένιωθαν αν ήταν παντρεμένοι με το σωστό άτομο. 

Άλλοι πάλι μου λένε ότι τα παιδιά τους δεν έχουν κάνει ακόμη τα πράγματα που πρέπει να κάνουν για να τους μετατρέψουν σε καλούς γονείς. Και υπάρχουν ακόμη εκείνοι που μου λένε ότι το αφεντικό τους στη δουλειά δεν τους έχει βοηθήσει να πετύχουν τη δόξα για την οποία τους προορίζει το πεπρωμένο τους.

Περνώ πολλά βράδια στον κινηματογράφο, ασχολούμενος με το μεγάλο χόμπι μου, την κριτική ταινιών. Οι ταινίες είναι το ιδανικό πολιτισμικό προϊόν για να παρακολουθεί κανείς τις αλλαγές στην κοινωνία. 

Τον τελευταίο μισό αιώνα έχουμε δει στην οθόνη δραστικές αλλαγές στον τρόπο που η κοινωνία βλέπει τα ζητήματα της οικογένειας, των σχέσεων, του χαρακτήρα και της ενηλικίωσης. Στις ταινίες βλέπω τις ίδιες τάσεις που βλέπω και στο γραφείο μου: άτομα που φοβούνται να ωριμάσουν και να μπουν στη γενιά των ενηλίκων και να αναλάβουν τις ευθύνες μιας πραγματικής ζωής.

Οι άνθρωποι που βλέπω στο γραφείο μου και στην οθόνη δεν είναι διαφορετικοί από εκείνους που βλέπω στον κόσμο («Δε φταίω εγώ που δεν έκανα σωστά τη δουλειά μου. Εγώ είμαι ένας απλός υπάλληλος.»), στις ειδήσεις («Δε φταίω εγώ που έκλεψα και είπα ψέματα. Ο δικηγόρος μου μού έδωσε κακές συμβουλές.») και στις εφημερίδες («Δε φταίω εγώ που δεν της ήμουν πιστός. Ο πατέρας μου με ανάγκασε να την παντρευτώ χωρίς να θέλω.»).

Αυτοί οι άνθρωποι προφανώς δε ζουν την πραγματική ζωή τους: Έχουν ορίσει τον εαυτό τους ως θύμα της μη τέλειας αγάπης ή της μη τέλειας τύχης κάπου στο δρόμο προς την ενηλικίωση και έτσι δεν έχουν γίνει ακόμη ενήλικες - και, όπως σπεύδουν να σε διαβεβαιώσουν, το φταίξιμο δεν είναι δικό τους.

Μερικοί παλεύουν για να μάθουν πως να είναι ενήλικες, παρόλο που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τους ενήλικα. Ξέρουν ότι τους λείπει κάτι και θέλουν να το μάθουν. Αφού δεν τους έχουν μεγαλώσει υγιείς, λειτουργικοί ενήλικες, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να εικάζουν για το τι είναι φυσιολογικό.

Μερικοί είναι ενήλικα παιδιά, άνθρωποι που είχαν κάποιο πόνο ή «απογοήτευση» στη ζωή τους και τώρα περιμένουν να έλθει κάποιος και να τους φιλήσει εκεί που πονούν για να τους περάσει.

Τα ενήλικα παιδιά δε δίνουν τίποτα στους άλλους, γιατί πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν τους έχουν δώσει αρκετά εξ αρχής. Δε χρωστούν πίστη στους άλλους, περιμένουν όμως από τους άλλους να τους φροντίζουν και θυμώνουν όταν δε γίνεται αυτό.

Μερικοί είναι κολλημένοι σε μια αιώνια εφηβεία και βλέπουν τον εαυτό τους ανήμπορο μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο πανίσχυρους ενήλικες, σαν άτομο που δεν έχει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να αγωνιστεί και να πετύχει τις ανταμοιβές που λαχταράει η παραφουσκωμένη αυτοεκτίμησή τους. 

Βλέπουν τους άλλους όχι τόσο σαν συνανθρώπους τους, αλλά περισσότερο σαν εμπόδια που δεν τους αφήνουν να φτάσουν στη μεγάλη ρόγα της ζωής που θέλουν να πιπιλήσουν. Και ενώ μας εξαντλούν με την ασταμάτητη αυτοενασχόλησή τους, γίνονται έξω φρένων όταν κάποιος περιμένει να συμμορφωθούν με τους ίδιους κανόνες που συμμορφώνονται και όλοι οι άλλοι.


Αλλά φυσικά στη δουλειά μου βλέπω και ανθρώπους στις καλύτερες στιγμές τους. Ανθρώπους που μαθαίνουν να τα βγάζουν πέρα με προβληματικούς συντρόφους, γονείς και παιδιά. Ανθρώπους που αντεπεξέρχονται στις τρομερές πραγματικότητες της ζωής, βρίσκουν κουράγιο, αποκτούν σοφία και με διδάσκουν και μένα τα μυστικά της επιβίωσης και της ευτυχίας, καθώς μοιράζονται μαζί μου τις τραγωδίες και τις κωμωδίες της ζωής τους.



Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Οι ποιότητες του χαρακτήρα μας και ο έρωτας

   



Πως μπορεί ένας κακός σύντροφος να σου βγάλει τον πιο κακό σου εαυτό; … Είναι πραγματικά συγκλονιστικό να το παρατηρείς…

Μπορεί να σου βγάλει τον θυμό που έκρυβες επιμελώς, την ανασφάλεια, τον φόβο, την ανεπάρκεια σου, σε χρόνο dt… Και τότε αρχίζεις και αμύνεσαι οπουδήποτε αλλού, εκτός από εκεί που βρίσκεται η πραγματική απειλή…

Σου φταίει η δουλειά σου, ο διπλανός σου, χάνεις κάθε ηθική, απλά γιατί ερωτεύθηκες και επέτρεψες στον άλλον να επιδράσει μέσα σου με αρνητικό τρόπο, σε ένα ανώριμο και φοβισμένο μέρος σου…

Το πιο τραγικό είναι ότι δεν παίρνεις καν είδηση ότι εκτός από τον Εαυτό σου, βλάπτεις και τους άλλους γύρω σου, με έναν ανήθικο τρόπο, αδιαφορώντας για τον ψυχικό πόνο που τους δημιουργείς…

                    

Κατά τ’ άλλα είσαι ερωτευμένος
Θα μου πείτε, ότι κανείς δεν μπορεί να σε κάνει ανήθικο, αν η ανηθικότητα δεν υπάρχει μέσα σου… Και έτσι είναι…

Όμως επειδή οι συντροφικές σχέσεις είναι ένας σημαντικός τομέας στην Ζωή μας, υπάρχουν πάντα οι ευκαιρίες να εκφράσεις τις ποιότητες του Έρωτα, αν ο σύντροφός σου σε ενθαρρύνει μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον αγάπης και θετικότητας…

Οι ποιότητες του Ανθρώπου είναι μέσα μας, όπως και ο εγωισμός επίσης...
Είναι πέρα για πέρα αληθινό, ότι μέχρι να καταλάβεις τι έχεις γίνει μέσα στην σχέση σου, θα έχεις χάσει τον Εαυτό σου και τους φίλους σου, καθώς και την θετική άποψη για την Ζωή...

Γι’ αυτό πάντα ας έχουμε κατά νου…
<<Σ' αγαπώ, όχι για το ποιός είσαι, αλλά για το ποιός είμαι εγώ όταν είμαι δίπλα σου>>>
Gabriel José García Márquez