Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ! Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ ΑΚΥΡΩΝΕΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ!



ΠΩΣ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ ΑΚΥΡΩΝΕΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ!

ΓΡΑΦΕΙ Ο  ΔΡ.ΔΑΝΕΖΗΣ

Η γεωμετρία του Σύμπαντος
Όταν αναφερόμαστε σε μια γεωμετρία, θεωρούμε αυτονόητη την ύπαρξη ενός χώρου μέσα στον οποίο αυτή αναπτύσσεται και τις ιδιότητες του οποίου περιγράφει.
Στα μαθηματικά, στο μαθηματικό Κόσμο, η έννοια του χώρου είναι ιδεατή -νοητή και δεν έχει καμία μα καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα. Ομοίως και τα γεωμετρικά σχήματα που μορφοποιούνται εντός του είναι ιδεατά – νοητά και άυλα και δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα. Τα σχήματα και οι μορφές που σχηματοποιούνται μέσα σε αυτούς τους μαθηματικούς χώρους είναι ταυτόσημα με τα 4 Πλατωνικά στερεά : το κανονικό 8-εδρο, το κανονικό 20-εδρο , το κανονικό 4-εδρο και το κανονικό 6-εδρο.


Οι διαστάσεις
Προκειμένου ο υλικός άνθρωπος να έχει έστω κάποια μικρή αίσθηση των άυλων αυτών χώρων και των μορφών που δημιουργούνται μέσα του, ταύτισε, αδικαιολόγητα βέβαια, τους χώρους αυτούς με υλικά σχήματα που μπορούσαν να τα αντιληφθούν οι ανθρώπινες αισθήσεις.
Ονόμασε χώρο των τριών διαστάσεων τον υλικό χώρο που αντιλαμβάνονται οι ανθρώπινες αισθήσεις. Μέσα στον τρισδιάστατο αυτό υλικό χώρο ταύτισε το χώρο δυο διαστάσεων με κάθε υλικό επίπεδο. Για παράδειγμα την επιφάνεια ενός τραπεζιού.
Ομοίως το χώρο μιας διάστασης με την τομή δυο υλικών επιπέδων, για παράδειγμα την ακμή ενός κύβου, ενώ χώρου μηδενικής διάστασης κάθε υλικό αντικείμενο ελαχιστότατων για τις αισθήσεις διαστάσεων.
Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε η ψευδής εντύπωση ότι ένας υλικός χώρος 3 διαστάσεων περιλαμβάνει μέσα του άπειρους χώρους μιας διαστάσεως και δυο διαστάσεων. Ομοίως ένας χώρος 2 διαστάσεων άπειρους χώρους μιας διαστάσεως και ένας χώρος μιας διαστάσεως άπειρους χώρους μηδενικών διαστάσεων.
Αυτή η ταύτιση όμως είναι μαθηματικό λάθος!
Κάθε σημείο γύρω μας, μέσα στον υλικό Κόσμο, περιγράφεται από τρεις συντεταγμένες. Αυτό σημαίνει ότι το σημείο, με βάση τον ορισμό που δώσαμε προηγουμένως, δεν είναι χώρος μηδενικής διάστασης, αφού περιγράφεται από 3 συντεταγμένες.
Όμως, όπως γνωρίζουμε, κάθε υλικό επίπεδο ή ευθεία γραμμή, είναι ένα σύνολο από 3-διάστατα σημεία και ως εκ τούτου κι αυτά περιγράφονται από 3 συντεταγμένες. Είναι, δηλαδή, 3-διάστατα σχήματα που δεν έχουν καμία σχέση με τους αντίστοιχους χώρους των 2 διαστάσεων και της μίας διαστάσεως.
Μέσα σε ένα 3-διάστατο υλικό χώρο μπορούμε να διακρίνουμε, και καμπύλες επιφάνειες, όπως η σφαιρική, η παραβολική ή η υπερβολική. Και οι επιφάνειες αυτές είναι 3-διάστατες ως αποτελούμενες από 3-διάστατα υλικά σημεία.

Το μη αισθητό σύμπαν
Αν οι διαστάσεις του σύμπαντος είναι παραπάνω από 3, ακόμη και αν είναι ευκλείδεια η γεωμετρία
του, ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί την πραγματική του υπόσταση και φύση του 4-διαστατου σύμπαντος, ούτε τις μορφές και τα σχήματα που εντός του δημιουργούνται.
Δηλαδή, κάθε τι που αντιλαμβάνεται σαν πραγματικό, ακόμα και ολόκληρο το σύμπαν, δεν είναι παρά προβολές (απεικονίσεις) κομματιών του μη ευκλείδειου πραγματικού και μη αισθητού σύμπαντος, πάνω σε ένα ψεύτικο 3-διάστατο Ευκλείδειο Κόσμο τον οποίο δημιουργούν σαν ψευδαίσθηση οι αισθήσεις.
Τον Κόσμο αυτό των ψευδαισθήσεων τον ονομάζουμε επιστημονικά, ψευδο-ευκλείδειο χώρο Μινκόφσκι.
Όπως είπαμε και παρά πάνω, οι καθαρά μαθηματικοί χώροι, όπως και τα γεωμετρικά σχήματα που μορφοποιούνται μέσα τους, είναι ιδεατά και άυλα και δεν έχουν καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα.
Τα μαθηματικά μελετούν ιδεατούς χώρους, μη «πραγματικούς» και απτούς ενώ η Φυσική τον υλικό, αισθητό και μετρίσιμο Κόσμο.
Η σύνδεση έγινε με την γνωστή θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν που συνέλαβε την ιδέα ότι το κύριο συστατικό της κλασικής Φυσικής, η ύλη, δεν είναι παρά καμπύλωση του κύριου συστατικού του Κόσμου των μαθηματικών, του χώρου.

Το χωροχρονικό συνεχές
Το μόνο πραγματικό μέσα στο σύμπαν είναι το χωροχρονικό συνεχές το οποίο είναι άτμητο και
αδιαίρετο.
Δηλαδή αν τμήσουμε το χωροχρονικό συνεχές, σε χώρο και χρόνο, ούτε ο μετρούμενος ανθρώπινος χρόνος ούτε ο χώρος περιγράφουν την συμπαντική πραγματικότητα.
Εν ολίγοις ο χρόνος όπως τον περιγράφουν και τον μετράνε τα ρολόγια και ο χώρος όπως τον περιγράφουν και τον μετράνε οι μεζούρες, δεν έχουν καμία σχέση, ούτε περιγράφουν την πραγματικότητα της συμπαντικής δημιουργίας. Είναι μια ψευδαίσθηση, ένα τίποτα.

Τι είναι ύλη ;
Σύμφωνα με την θεωρία της Σχετικότητας η ύλη δεν αποτελεί παρά ένα καμπυλωμένο χώρο 3ων διαστάσεων. Ο χώρος , όμως, 3ων διαστάσεων όπως προείπαμε είναι ένα τίποτα, ύλη είναι η καμπύλωση του τίποτα.
Όταν μιλάμε για καμπύλωση του ευκλείδειου 3-διάστατου συμπαντικού χώρου που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις, απλώς εννοούμε μια κύρτωση του χώρου προς την 3η διάσταση, την διάσταση του χρόνου. Η αισθητή, λοιπόν, ύλη είναι καμπυλωμένος χώρος 3ων διαστάσεων προς την διάσταση χρόνος. Αυτό σημαίνει ότι η ύλη υπάρχει αισθητή αν η τιμή της διάστασης χρόνος βρίσκεται μεταξύ μιας ελάχιστης και μιας μέγιστης τιμής. Η αυξομείωση της καμπυλότητας μιας περιοχής ενός χώρου 3ων διαστάσεων σηματοδοτεί τη γέννηση, την εξέλιξη και το θάνατο μια υλικής ύπαρξης.
Αν θεωρήσουμε σταθερή την έκταση μιας περιοχής του χώρου, το πόσο αυτός καμπυλώνεται προς την διάσταση χρόνος είναι η βασική παράμετρος που χαρακτηρίζει την εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης.
Η Καμπυλότητα μιας περιοχής = η πυκνότητα της ενέργειας.
Αυτό σημαίνει πως αντί να πούμε πως ύλη είναι η καμπύλωση του χώρου, μπορούμε να πούμε ότι ύλη είναι μια περιοχή με μεγάλη πυκνότητα ενέργειας.
Δηλαδή μπορούμε να πούμε εξίσου σωστά ότι η εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης εξαρτάται από τις μεταβολές της πυκνότητας της ενέργειά της.

Τι είναι ζωή ;
Με βάση όλα τα παραπάνω, ζωή μπορούμε να ονομάσουμε τη δυνατότητα της υλικής μας υπόστασης να μεταβάλλει την ενεργειακή της πυκνότητα (δηλαδή την καμπυλότητά της). Αυτό σημαίνει αυτόματα μια δυνατότητα αυξομειώσεως της διάστασης χρόνος, που εγκλείουμε αοράτως μέσα μας.
Η έννοια της ζωής όμως χαρακτηρίζεται από τις έννοιες της γέννησης, της ανάπτυξης, της φθοράς και του θανάτου. Η έννοια της γέννησης, της εμφάνισης δηλαδή μιας υλικής πραγματικότητας από το αισθητό τίποτα, δεν είναι παρά μια καμπύλωση του χώρου προς τον χρόνο, πέραν κάποιου ορίου. Η καμπύλωση αυτή μπορεί να γίνει αισθητή και λογικά αντιληπτή από την επιστήμη, σαν μια περιοχή αυξημένης τιμής της πυκνότητας ενέργειας, που γύρω της σχηματίζεται κάποιο πεδίο βαρύτητας.
Η έννοια της ανάπτυξης μιας υλικής ύπαρξης, είναι ταυτόσημη με την έννοια της αύξησης της καμπυλότητας του χώρου και με την ισοδύναμη έννοια της αύξησης της ενεργειακής πυκνότητας.

Τι είναι ο θάνατος;
Ως θάνατο, εάν συναρτήσουμε τον υλικό θάνατο με την αισθητή εξαφάνιση της ύλης, μπορούμε να εκλάβουμε δύο περιπτώσεις. Κατά πρώτον την ελαχιστοποίηση της πυκνότητας ενέργειας που έχει σαν αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό στην ψευδή φύση του τρισδιάστατου φυσικού ειδώλου του χώρου του σύμπαντος, κάτι που συμβαίνει εφόσον η τιμή της πυκνότητας ενέργειας – αλλιώς της καμπύλωσης – του χώρου που καταλαμβάνει το αντικείμενο γίνεται ή μηδέν ή δεν ξεπερνά την οριακή τιμή ώστε να γίνεται αντιληπτό από τις αισθήσεις μας : αυτό σημαίνει πως αν η καμπύλωση του χώρου προς την διάσταση χρόνος γίνει μικρότερη από μια ελάχιστη τιμή, τότε η ύλη στερούμενη της αισθητής καμπυλότητας ξαναπαίρνει τη μορφή του «καθαρού» χώρου, μιας ουσίας έξω από την δυνατότητα των αισθήσεων. Κατά δεύτερον, μιας και ως αισθητή ύλη λογίζεται ο καμπυλωμένος χώρος προς την διάσταση χρόνος ή αλλιώς μία κύρτωση με μορφή πηγαδιού προς την διάσταση χρόνος, συνεπάγεται πως ομιλούμε δια καμπύλωση, του χώρου, προς την διάσταση χρόνος, κατά την οποία ξεπερνιέται το ανώτατο όριο και τότε η ύλη καθίσταται αόρατη από τις αισθήσεις – αυτή την αιτία θανάτου, όσον αφορά τα άστρα, την ονομάζουμε μελανή οπή.

Συμπαντικός και ανθρώπινος χρόνος
Ο χρόνος των ρολογιών και των ημερολογίων μετράει τον ρυθμό της φθοράς της ύλης, δηλαδή της μεταβολής της διάστασης χρόνος και δεν ταυτίζεται με τον αληθινό χρόνο, αυτόν του αληθινού αλλά μη αισθητού σύμπαντος.

Του επίκουρου καθηγητή στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Δρ. Δανέζη Μάνου στο περιοδικό “Άβατον”, Νο 84 – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2008


Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Αποτοξίνωση και Θεραπεία με Χυλό Σιταριού


Κατά αυτής της νοσηρής καταστάσεως του γαστρικού σωλήνα και της δηλητηριάσεως του σώματος από αυτή, εφαρμόζω από χρόνια με πολλή επιτυχία τη δίαιτα με χυλό σίτου, η οποία ωφελεί για τους εξής λόγους:

  • Με τον χυλό σίτου τρέφεται ο οργανισμός χωρίς να κουράζονται τα πεπτικά όργανα. 
  • Χωνεύεται και απορροφάται από το στομάχι και τα έντερα χωρίς να γίνουν πολλές περισταλτικές κινήσεις.
  • οι άρρωστοι αισθάνονται με την τροφή αυτή ελαφρότητα κατά την πέψη.
  • Ο χυλός εύπεπτος, όπως είναι διηθούμενος στον γαστρικό σωλήνα συντελεί όπως δια της χολής και των εντερικών υγρών γίνεται διάλυσης των επικολλημένων αναφομοίωτων ουσιών στα έντερα, οι οποίες βγαίνουν με τις κενώσεις και με τις εκκρίσεις. 
  • Δια υγροσκοπικής επιδράσεως του χυλοσίτου αυτοκαθαρίζεται ο γαστρεντερικός σωλήνας και οι εντερικοί έλικες, επανακτούν την φυσιολογική λειτουργικότητα, την περισταλτικότητά τους, γιατρευόμενοι ριζικώς.
  • Ως εκ τούτου η χυλοσιτοδίαιτα αποδεικνύεται για τις γαστρικές ασθένειες ουσιαστικής, βέβαιης ωφελείας φάρμακο.
Σε πολλούς, γαστροπαθείς αρρώστους παρατήρησα διά της κλινικής εξετάσεως ότι τα έντερα και ιδίως το παχύ έντερο, ένεκα του επικολλημένου πουρί, έχουν πρηξίματα και σκληρίες επώδυνεςΜε τον χυλό σίτου ως τροφή η συχνή αυτή πάθηση υποχωρεί. Γιατί με αυτή την δίαιτα, η παλαιά επικολλημένη ακαθαρσία λιώνει και βγαίνει με τις κενώσεις. Για αυτό τα έντερα ξεπρήζονται, αυτοκαθαρίζονται και η γαστρίτιδα, η κολίτιδα, που έχουν οι περισσότεροι άρρωστοι, γιατρεύεται ριζικώς. Με τις κοπρικέςς ακαθαρσίες πέφτουν από τον εντερικό σωλήνα μερικές φορές βλέννες και πέτσες. Αυτές είναι κομματάκια του εσωτερικού υμένα των εντέρων, ο οποίος είναι φλογισμένος στις χρόνιες εντεροπάθειες ή σάπιος και για αυτό αποπίπτει.

Κάποτε οι βλεννοπέτσες είναι άφθονες, για αυτό και οι θεραπευόμενοι ανησυχούν. Αλλά είναι παράλογη η στενοχώρια από αυτό. Όταν ο γαστρεντερικός σωλήνας είναι πεπαχυμένος από άπεπτες ακαθαρσίες, ιδίως στους παχυσάρκους γαστροπαθείς, έντεροκολιτικούς κλπ. κατά την κάθαρση με χυλοδίαιτα και κλύσματα είναι επόμενο να βγαίνουν πολλές βλέννες. Δεν είναι αυτή η ασθένεια, όπως νομίζουν οι άρρωστοι, άλλα αποτέλεσμα της γινόμενης αυτοκαθάρσεως των εντέρων. Αφού πέσουν οι βλεννοπέτσες και καθαρισθεί καλά το έντερο βγαίνει καινούργιος εσωτερικός υμένας, καθόσον οι ιστοί του σώματος έχουν εμφύτως την δυνατότητα να αναπαράγονται.

Η γινομένη αυτή αναπλασία του έσω τοιχώματος των εντέρων αποτελεί τη βάση ριζικής φυσιοθεραπείας των γαστρεντερικών νόσων. Αυτή η αναπλαστική θεραπεία γίνεται σε 10-20 ημέρες. Στα νεαρά άτομα σε λίγες ημέρες, διότι η ζωτικότης του οργανισμού των είναι εντονότερη. Στις μεγαλύτερες ηλικίες, όταν η βλεννογόνος ακαθαρσία στα έντερα είναι αποσκληρυμένη και περισσότερη, η ανατομοφυσιολογική αποκατάσταση στα έντερα γίνεται βραδύτερα.


Άλλη ωφέλεια
Ο χυλός σίτου προκαλεί άφθονη διούρηση, σε μερικούς από τις πρώτες ημέρες, σε άλλους αργότερα. Ενώ οι ενήλικοι βγάζουν συνήθως 1 κιλό ούρα στο 24ωρο, με το χυλό σίτου αυξάνουν αυτά στο διπλάσιο και τριπλάσιο Μέχρι 3 1/2 κιλά έκκριση στο 24ωρο παρατήρησα. Η αύξησης των ούρων οφείλεται στο ότι οι αφομοιώσεις από τους ιστούς γίνονται νωρίτερα, συνεπεία της μη απορροφήσεως σηπτικών υλών από τα έντερα, λόγω της  χυλοσιτοδιαίτης αυτοκαθάρσεως τους. Δια της αφθόνου ουρήσεως βγαίνουν πολλά υγρά, άλατα, και τοξίνες του σώματος. Ο οργανισμός ξαλαφρώνει από πολλές περιττές ύλες. Αποτοξινώνεται.

Αποτελεί δε αυτή γενική αποτοξίνωση, βασική προϋπόθεση για τη θεραπεία όλου του σώματος και των περισσότερων επί μέρους βλαβών του. Καθοριζομένου του οργανισμού από τις κατακρατούμενες σε αυτό τοξίνες και άλατα, η αφομοίωση στους ιστούς γίνεται φυσιολογικότερη. Αυτό είναι συνέπεια της αποτοξινώσεως, τακτοποιούμενης φυσιολογικώς της λειτουργικότητας των ιστών, οι κατά τόπους βλάβες διαλύονται, αυτοθεραπεύονται,  όλος ο οργανισμός δια της εμφύτου αναπλαστικής δυνάμεώς του αυτοεξυγιαίνεται.

Γεγονός είναι ότι γιατρεύθηκαν διά της χυλοσιτοθεραπείας από ετών στη Θεσσαλονίκη, στην Ελλάδα πολλές χιλιάδες άρρωστοι από ασθένειες του στομάχου, του ήπατος, εντέρων, νεφρών, αίματος, των σπλάγχνων και ιστών του σώματος, του δέρματος κλπ.

Από προσωπική εμπειρία, θεραπεύτηκαν  δυο περιπτώσεις σκωληκοειδίτιδας.
Ακολούθησαν την χυλοδίαιτα με:
  • 3 πιάτα χυλό απο αιτάρι την ημέρα και ταυτόχρονα 
  • 2 ποτήρια χυμό φρούτων, όπως και 
  • ωμά φρούτα εποχής και
  • 3 κούπες, από μείγμα βοτάνων από αγριμόνιο, χαμομήλι, ρίγανη, μελισσόχορτο και δενδρολίβανο.
  • Την τρίτη ημέρα η φλεγμονή της σκωληκοειδούς αποφύσεως είχε αξαφανιστεί.


Δίαιτα με χυλό σίτου έκαναν και οι αρχαίοι

Ο Ιπποκράτης γράφει ότι οι περισσότεροι των ιατρών συνήθιζαν να αναγράφουν κατά την διαδρομή των οξέων νοσημάτων «πτισάνην κριθών» η οποία ήταν δυο ειδών, αδιήθητος και διηθημένη.

Και ο Γαληνός αναφέρει ότι «κριθώδη πτισάνην δι’ οθονίου διηθέοντες διδόασι» δηλ κριθάρι βρασμένο αφού το στράγγιζαν από τουλπάνι έδιδαν στους άρρωστους το χυλό. Για την διηθημένη πτισάνη, ήτοι το χυλό χωρίς σπυριά, ιδού τι αναφέρει ο πατέρας της Ιατρικής.

«Ή πτισάνη μέν λοιπόν, φρονώ ότι ορθώς προεκρίθη των σιτηρών γευμάτων εν τούτοις τοις νοσήμασι και επαινώ βεβαίως τούς προκρίναντας ταΰτην. Διότι το γλίσχρασμα αυτής είνε λεΐον και ομογενές και εύχάριστον και ολισιθηρόν και μετρίως πλαδαρόν και άδιψον και εΰέκπλυτον και οΰτε στέψιν φέρει ούτε δυσκολίαν έν τη πέψει, ούτε και άνοιδίσκεται εν τη κοιλία, διότι έχει λάβη κατά τήν εψησιν τήν μεγίστην διόγκωσιν τήν υπό τής φΰσεως αυτής επιτρεπομένην»

Η αδιήθητος πτισάνη είναι όπως το γνωστόν κολυβόζωμο, το οποίο παρασκευάζεται στις οικογενείας όταν κάνουν κόλλυβα για τα μνημόσυνα κτλ. Άλλα ο για θεραπεία χυλός σίτου διαφέρει από το κολυβόζωμο κατά το ότι δεν έχει καθόλου σπυριά, ούτε καρύδια ή μύγδαλα κτλ. άλλα μόνο ζάχαρη. Όταν περιέχει τέτοια μη ευκολόπεπτα στοιχεία, σχηματίζονται κόπρανα, δεν επιτυγχάνεται καλά ο θεραπευτικός σκοπός του να ξεπλυθεί ο γαστρεντερικός σωλήνας.

Στην Τουρκία διαδεδομένο είναι το ασιουρέ, το οποίο όμως έχει σπυριά σταριού, καρύδια σταφίδες κτλ. Στην Αγγλία ανάλογο είναι το πόριτζ, πρωινή λαϊκή τροφή από σιτάρι βρασμένο και γάλα. Και τα δύο εν σχέση με την παθογένεια που περιγράφουμε, είναι κατά τινά βαθμό ωφέλιμη τροφή.

Σε πολλά μέρη από της αρχαίας εποχής συνηθίζεται να τρώγουν σιτάρι βρασμένο, έχει δε ή τοιαύτη τροφή κάποιαν θρησκευτικό υγιεινή έννοια. Στον Πόντο η δίαιτα αυτή λέγεται καντουμά, γίνεται ιδία την Σαρακοστή και θεωρείται ότι συντελεί προς καλυτέρευση της υγείας. Σε άλλα μέρη την παραμονή της πρωτοχρονιάς τρώγουν σιτάρι βρασμένο. Εις το Μοναστήρι της Μακεδονίας τις πρώτες εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής κατά έθιμο θρησκευτικό τρώγουν σιτάρι βρασμένο.


Βιολογική εξήγηση της θεραπείας

Το σιτάρι περιέχει: λεύκωμα 13% άμυλο 67% νερό 14% κυτταρίνη 3% άλατα 2% λίπος 1%.
Όταν βράση το σιτάρι σε νερό, το λεύκωμά του γίνεται κολλοειδής διάλυσης, ευκολότερα πεπτομένη. Επειδή έχει τούτο μοριακό βάρος μικρότερο άλλων ζωικών λευκωμάτων, διασπάται ευκόλως εις μικρότερα πεπτίδια, τα οποία ταχέως πέπτονται. Το άμυλο (C6H10O5)v έχει ειδικό βάρος 1.629 αποτελείται από μικροσκοπικούς στρόγγυλους κόκκους μεγέθους μεταξύ 0,002-0,004 χιλιοστομέτρων.

Κατά την βράση οι κόκκοι του από την πρόσληψη νερού διογκώνονται και σπάνε και έτσι σχηματίζεται ιξώδης μάζα, η αμυλόκολλα, η οποία γρήγορα επίσης πέπτεται, απορροφάται. Ένεκα τούτων, η παρατηρούμενη κατά την δίαιτα με χυλό σίτου ελαφρότητα στο στομάχι. Ενώ 4-5 πιάτα τροφή την ημέρα μπαίνει στο πεπτικό σωλήνα, η αίσθηση βάρους δεν υπάρχει καθόλου. Αυτό είναι η πρώτη αισθητή ανακούφιση των θεραπευομένων δυσπεπτικών.

Κατά την Φυσιολογία η εκκρινόμενη από το συκώτι και δια του χοληδόχου πόρου εκχυνομένη στο έντερο χολή, συντελεί όπως το λίπος διασπάται σε γλυκερίνη, ευδιάλυτο στο νερό και σε άλλες λιπαρές ουσίες, γινομένας δια περαιτέρω βιοχημικών επεξεργασιών ευαπορροφήτους. Ο χυλός σίτου επειδή ως τροφή έχει ελαχιστότατο λίπος, διηθούμενος προς απορρόφηση του στο έσω τοίχωμα των εντέρων, συντελεί όπως διά της χολής και των πεπτικών υγρών γίνεται διάλυση των λιπαρών ουσιών, όσες ανάμικτες με άλατα και περιττωματικές ύλες είναι επικολλημένες στο έσω τοίχωμα των εντέρων, παρεμποδίζουν την απορρόφηση της τροφής.

Όπως στους σωλήνας της θερμάστρας υπάρχει καπνιά, στους υδροσωλήνας πουρί από άλατα του νερού, έτσι και στον εντερικό σωλήνα υπάρχει ακαθαρσία, χρονίως επικολλημένη.

Σε αυτή την ακαθαρσία των εντέρων οφείλονται οι περισσότερες τοπικές και γενικές ασθένειες. Η Παθολογία δεν δίδει προσοχή, δεν υπολογίζει καν τοιαύτην εν τω εντερικώ σωλήνα κατάσταση. Μελετώντας μονομερώς τις νόσους σαν ξεχωριστές οντότητες (υπερχλωρυδρία, υποπεψία κλπ.) ορίζει τη διάγνωση από την τοιαύτην ή τοιαύτην κλινική εκδήλωση, τούτο ή εκείνο το αποτέλεσμα της νοσήσεως, από το άλφα ή βήτα εργαστηριακό εύρημα.

—Να δω τη γλώσσα σου. Γλώσσα λευκωπώς επίχριστος
Αυτή είναι η σπουδαία παρατήρηση της κλινικής εξετάσεως. Το ότι παρακάτω ο στόμαχος είναι περισσότερο επίχριστος, τα έντερα έχουν επίχρισμα πυκνότερο και φλογισμένο και το παχύ έντερο επικάθισμα ακόμη περισσότερο και ακαθαρτότερο, αυτά για τη Νοσολογία, την Διαγνωστική είναι, ασήμαντα πράγματα.
Έτσι οι πάσχοντες από υπερχλωρυδρία χρόνια περνούν με σκονάκια σόδας κλπ. χωρίς να γιατρεύονται ριζικώς. Διότι το αυξημένο υδροχλωρικό οξύ του στομάχου των δεν είναι η ασθένεια, άλλα το αποτέλεσμα, μία λεπτομερειακή εκδήλωση αυτής.


Οι πάσχοντες υπερπεψία ή υποπεψία όση δίαιτα και αν κάνουν με όχι τσιγαριστά αλλά βραστά, με όχι ψωμί αλλά παξιμάδια, δεν γιατρεύονται. Διότι σκληρή τροφή ερεθίζει το πάσχοντα εσωτερικό υμένα του γαστρικού σωλήνα και ένεκα αυτού η δυσπεψία τους χρονίζει.

Εάν όμως οι άρρωστοι αυτοί κάνουν επί τινάς ημέρας δίαιτα με χυλό σίτου, το επικαθισμένο λίπος και τα άλατα λιώνουν, η εσωτερική επιφάνεια του γαστρεντερικού σωλήνα καθαρίζεται. Από αυτό και η ταγκίλα και καΐλα που αισθάνονται οι περισσότεροι άρρωστοι υποχωρεί, χάνεται και η μυρωδιά του στόματος. Διαλυομένης με τον χυλό σίτου της ακαθαρσίας των εντέρων, ο γαστρικός σωλήνας ξεφλογίζεται. Ένεκα τούτου παύει η δίψα που έχουν οι περισσότεροι γαστροπαθείς.

Όλοι όσοι έκαναν την δίαιτα μου ανέφεραν ότι κατά την διάρκεια της δεν θέλουν νερό, το οποίο σημαίνει ότι η γαστρική φλόγωση χάνεται. Και ενώ δεν πίνουν νερό, έχουν άφθονα ούρα, δείγμα ότι ο οργανισμός τους αποτοξινώνεται.

Οι περισταλτικές κινήσεις των εντέρων για την προώθηση της τροφής σε αυτή γίνονται κατά την Φυσιολογία ως εξής:  Συστελλομένων διαδοχικώς των λείων μυϊκών ινών γίνεται περίσφιγξης κατά τμήματα του εντέρου, ενώ του παρακάτω τμήματος το τοίχωμα χαλαρώνει. Μετά από λίγο άλλη μυϊκή συστολή προκαλεί περίσφιγξη και τούτου, προωθούσα την τροφή προς το επόμενο χαλαρωμένο τμήμα και ούτω καθεξής. Οι ρυθμικές αυτές κινήσεις γίνονται, επιδράσει του εντερικού νευρικού πλέγματος στο δωδεκαδάκτυλο μετά σχετικώς μεγάλης ταχύτητος (16-22 κατά πρώτο λεπτό) παρά το παχύ όμως έντερο η ταχύτης μετριάζεται (1-5 κατά 1').

Όταν γίνεται η δίαιτα με χυλό σίτου, δεν σχηματίζονται νέα κόπρα, αλλά τουναντίον διαλύεται από την επίδραση των εντερικών υγρών η επικολλημένη άπεπτη ακάθαρτη ύλη, σχηματίζονται κατά τις περισφίγξεις ιδίως του παχέους έντερου, τα μικρά σκληρά σαν κατσικίσια κόπρανα, που βγαίνουν κατά τις πρώτες ημέρες της διαιτοθεραπείας.

Η καθαριστική των εντέρων ιδιότητα του χυλού σίτου δύναται να παρομοιαστεί με την κάθαρση που κάνουν στα εργοστάσια, στις σωληνώσεις των ατμολεβήτων, με διάλυση πατάτας. Όταν στο έσω τοίχωμα των σωλήνων καθίσει πουρί από τα ανόργανα άλατα των υδρατμών, οι τεχνίτες διοχετεύουν με έμβολο χυλό πατάτας, δια του οποίου λιώνουν οι σκουριές των σωλήνων.

Το ίδιο συμβαίνει με τον χυλό σίτου στον εντερικό σωλήνα. Με την τροφή αυτή αυτοκαθαρίζονται οι εντερικοί έλικες και επαναλαμβάνουν την κανονική εργασία των περισταλτικών, των εκκρεμοειδών κινήσεων, προς πέψη και απορρόφηση της τροφής.

Με αυτή την κάθαρση του γαστρικού σωλήνα καταπολεμούνται ριζικώς τα παράσιτα και τα πρωτόζωα τα εγκατεστημένα μέσα στα έντερα. Διότι διαλυόμενο το κοπρικό πουρί, το οποίο εκβάλλεται δια των εντεροκλυσμάτων, τα παράσιτα κλπ. δεν βρίσκουν πλέον έδαφος κατάλληλο προς ανάπτυξη και χάνονται οριστικώς.

  Πηγή: Η θεραπεία με χυλόν σίτου-Αργυρίου Κούζα, Ιατρού-Θεσσαλονίκη 1955

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Ατεσλής: Η δημιουργία των στοιχειακών και πως μας επηρεάζουν


Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τις διδασκαλίες του μεγάλου Κύπριου Δασκάλου Σπύρου Σάθη, γνωστός και με το όνομα Ατεσλής ή “Ο Μάγος του Στρόβολος”.

Το κείμενο που ακολουθεί έχει γραφτεί από τον μαθητή του, Κυριάκο Μακρίδη, καθηγητή κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του ΜΑΙΝΕ των ΗΠΑ και αποτελεί απόδοση ηχογραφημένου ντοκουμέντου που κατέγραψε ο ίδιος κατά την μαθητεία του στον δάσκαλο Ατεσλή.

Το θέμα του Δασκάλου ήταν για τα στοιχειακά. Στην αρχή αναφέρθηκε περιληπτικά σε πολλές ιδέες, που είχαν αναπτυχθεί σε προηγούμενες συγκεντρώσεις. Ήταν μια παιδαγωγική μέθοδος την οποία τηρούσε, με το να επαναλαμβάνει παλαιότερα θέματα, σε μια βάση ρουτίνας, μέχρις ότου οι μαθητές του να έχουν μια ύπαρξη ανεξάρτητη, από τα άτομα που τα δημιουργούν.

Κάθε σκέψη και κάθε συναίσθημα που κάποιος παράγει, είναι ένα στοιχειακό. Υπάρχουν δυο είδη στοιχειακών: α) εκείνα τα οποία δημιουργήθηκαν ασυνείδητα και τα οποία τα ονομάζει στοιχειακά «επιθυμίες – σκέψεις» και
β) αυτά τα οποία δημιουργήθηκαν ενσυνείδητα και τα αποκαλεί στοιχειακά «σκέψεις – επιθυμίες».

Ένα άτομο συνέχισε, δύναται να προκαλεί δονήσεις δια των σκέψεων και των αισθημάτων του. Ο τρόπος με τον οποίο καθένας δονείται παίζει αποφασιστικό ρόλο στον τύπο και στην ποιότητα των στοιχειακών που δημιουργεί. Όταν δημιουργεί κυρίως συναισθηματικές δονήσεις, είναι υπό την επιρροή των συγκινήσεων και των επιθυμιών, και παίζει ένα υποβοηθητικό ρόλο. Αυτά είναι τα στοιχειακά «επιθυμιών – σκέψεων». Όταν ένα άτομο είναι υπό την επίδραση των σκέψεων, δημιουργεί στοιχειακά νοητικής υπόστασης και γίνεται κύριος της δυνάμεως της ορατής εικόνας. Ένας ερευνητής της Αλήθειας πρέπει να εκπαιδεύσει τον εαυτόν του, στο να είναι ικανός να δημιουργεί ισχυρά, αλλά αγνά στοιχειακά, φτιαγμένα από ισχυρές σκέψεις, εις τις οποίες η επιθυμία και το συναίσθημα παίζουν υποβοηθητικό ρόλο. Αυτά τα στοιχειακά «σκέψεων – επιθυμιών» διαρκούν περισσότερο, είναι πιο ισχυρά και τείνουν να πραγματοποιήσουν τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν, πολύ συντομότερα.

Τα συναισθηματικά σκέψεως (επιθυμιών – σκέψεων) στοιχειακά είναι χαρακτηριστικά των κοινών ανθρώπων, οι οποίοι στερούνται της γνώσεως της φύσεως των σκέψεων και των επιθυμιών. Συνεπώς πολύ συχνά πέφτουν θύματα των ίδιων των στοιχειακών, που αυτοί οι ίδιοι δημιούργησαν. Είναι νόμος της φύσεως, ότι εφ’ όσον δημιουργήθηκαν στοιχειακά, τελικά επιστρέφουν στο ασυνείδητο του ανθρώπου που τα δημιούργησε. Τότε έρχονται στην επιφάνεια από την μνήμη, – στο συνειδητό επίπεδο – δια ν’ αποκτήσουν καινούργια ενέργεια και να καταπέσουν πάλι. Ο ίδιος κύκλος επαναλαμβάνεται, μέχρις ότου αυτό το στοιχειακό να επιτύχει να παραμείνει στο ασυνείδητο του ατόμου, σε μια πιο σταθερή και μόνιμη βάση. Κατόπιν απορροφούν ενέργεια από το διπλό αιθερικό του ατόμιου και κατ’ αυτόν τον τρόπο οι διάφορες συνήθειες και έμμονες ιδέες σαν το κάπνισμα, το ποτό και η χαρτοπαιξία δημιουργήθηκαν.

Η τάση των στοιχειακών να επιστρέψουν στις πηγές τους, είναι αυτό ακριβώς που κάνει τον νόμο του Κάρμα πραγματοποιήσιμο. Ο κάθε άνθρωπος, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα στοιχειακά, τα οποία συνειδητά ή ασυνείδητα δημιούργησε». Κάποτε είχα μια συζήτηση με τον Δάσκαλο και είχε επισημάνει, ότι τα στοιχειακά που προέρχονται από ισχυρές επιθυμίες, μπορεί να επιστρέψουν στο πρόσωπο που τα γέννησε, σε χρόνο που τα επιθυμούν ελάχιστα.

Η παρούσα μας προσωπικότητα, συνέχισε ο Δάσκαλος, και οι περιστάσεις υπό τις οποίες ζούμε, είναι το τελικό άθροισμα των στοιχειακών που έχουμε δημιουργήσει, από τότε που εισήλθαμε στον κόσμο των τριών υποστάσεων και αρχίσαμε τους κύκλους των ενσαρκώσεων. Τα στοιχειακά δημιουργούνται από την ίδια ουσία, με την οποία, η προσωπικότητα και το σύμπαν γενικά είχαν δημιουργηθεί, δηλαδή από αιθερικά στοιχεία της νοητικής, ψυχικής και παχυλής ύλης.

«Ας εξετάσουμε» συνέχισε ο Δάσκαλος σ’ ένα ακροατήριο από τριάντα περίπου άτομα που παρακολουθούσαν προσεκτικά, την πορεία της δημιουργίας ενός στοιχειακού. Θα παρατηρήσετε, ότι δεν είναι δυνατόν ένα ανθρώπινο όν να επιθυμήσει κάτι, πριν ενημερωθεί για την ύπαρξη του. Για παράδειγμα, όταν βλέπω ένα αντικείμενο, σημαίνει ότι αιθερικές δονήσεις φωτός απλώνονται στην επιφάνεια του και διαβιβαζόταν εικόνες και μορφές στα μάτια μου. Δημιουργούν έναν ερεθισμό στο οπτικό νεύρο και κατόπιν στον εγκέφαλο, ο οποίος αποτυπώνει σαν «να βλέπει». Υποτίθεται τώρα ότι βλέπω ένα αντικείμενο, το οποίον οι άνθρωποι θεωρούν πολύτιμο, δηλαδή ένα διαμαντένιο κολιέ. Βλέποντας το, αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη του. Υποτίθεται ότι είμαι ένα άτομο που επιθυμεί το διαμαντένιο κολιέ. Τι συμβαίνει τότε; Ψυχικά στοιχεία συγκεντρώνονται γύρω από την εικόνα του κολιέ. Δημιουργείται επιθυμία. Είναι ακριβώς ψυχικό το φαινόμενο, το οποίο κάνει δυνατή την γέννηση της επιθυμίας, η οποία ακολουθείται από σκέψεις του πώς να την ικανοποιήσει, δηλαδή σ’ αυτήν την περίπτωση, πώς ν’ αποκτήσει το κολιέ. Γύρω από το αντικείμενο παίρνουν μορφή διάφορα στοιχειακά, που έχουν σαν τελικό σκοπό, την απόκτηση του αντικειμένου από το πρόσωπο που τα δημιούργησε. Μια γνώση της ύπαρξης του και επιθυμία γνώσης ή κατοχής, δεν είναι αρκετά από μόνα τους. Σκέψεις γύρω απ’ αυτό πρέπει να επακολουθήσουν, ώστε να δημιουργηθεί στοιχειακό. Το άτομο ασυναίσθητα αρχίζει την δημιουργία της οπτικής εικόνας.

«Ας υποθέσουμε ότι απομακρύνουμε το άτομο από το κολιέ που επιθυμεί και του ζητούμε να το φέρει στο μυαλό του. Θα το περιγράψει με την μεγαλύτερη ακρίβεια. Κάποιος άλλος που το είδε αλλά δεν εντυπωσιάστηκε απ’ αυτό, δεν θα μπορέσει να το αναπλάσει τόσο επακριβώς. Επομένως η αυτοσυγκέντρωση και η επιθυμία, μιας κατευθύνει σε δημιουργία εικόνων από νοητική υφή. Αυτό ακριβώς είναι η σκέψη, η συμπύκνωση των νοητικών υλικών.

Αρχίζουμε να βλέπουμε το αντικείμενο αυτό, δια μέσου του νοητικού φωτός. Τώρα προσέξτε. Τι είναι πραγματικά η κατάληψη; Είναι αυτά τα αντικείμενα τα οποία οι κοινοί άνθρωποι θεωρούν πραγματικά; Ή είναι τα στοιχειακά, τα οποία εμείς έχουμε δημιουργήσει μέσα μας; Υποθέτουμε ότι παίρνουμε ένα πολύτιμο μας αντικείμενο και το κλειδώνουμε σ’ ένα χρηματοκιβώτιο. Το στοιχειακό αυτού του αντικειμένου είναι εντός μας, είναι μέρος μας. Υπάρχει στη δεξαμενή της μνήμης μας και μπορούμε να το φέρουμε στο συνειδητό μας όποτε επιθυμούμε. Είναι δικό μας. Σας φαίνεται βεβαίως ότι δεν είναι πραγματικό. Και ακόμη εάν δεν μπορείς να το φέρεις στη μνήμη σου, πως μπορείς να έχεις γνώση του αντικειμένου αυτού στο χρηματοκιβώτιο; Σκέψου το. Ας το θέσω διαφορετικά. Ας υποθέσουμε ότι ένας απόλυτα υγιής άνθρωπος, ο οποίος γνωρίζει ότι σε μια μυστική κρύπτη έχει κάποιο πολύτιμο πράγμα παθαίνει αμνησία. Όλα στη μνήμη του καταρρέουν, χάνονται και διαλύονται. Ποια αξία νομίζεις ότι θα έχει στη μνήμη του το πολύτιμο αντικείμενο; Καμία. Κατά συνέπεια, που έγκειται η πραγματική πηγή της αξίας των πραγμάτων; Προσέξτε αυτά τα σημεία, τα οποία πρέπει να μελετήσετε, αλλιώς δεν θα μπορέσετε να καταλάβετε και να μελετήσετε σε βάθος τη φύση της ζωής. Τι άλλο είναι η ζωή στην πραγματικότητα, από την αποδοχή εντυπώσεων και την ανατύπωση τους. Σκέψου τον κόσμο γύρω μας. Μπορείς να τον αντιληφθείς εκτός αυτών των στοιχειακών;

«Πρέπει τώρα λοιπόν να αντιληφθούμε ότι το εάν αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο σαν καλό ή σαν διαβολικό, θα έγκειται στα είδη των στοιχειακών που εμείς έχουμε δημιουργήσει μέσα μας και τα προεκτείνουμε προς τα έξω. Τίποτα, απολύτως τίποτα δεν έχει την παραμικρή αξία στον κόσμο των τριών υποστάσεων, εάν επίσης δεν έχει αξία μέσα μας. Ακριβώς εκείνο το οποίον έχει αξία τον εσωτερικό μας κόσμο, προσδίδει αξία σ’ εκείνο το οποίον είναι στον εξωτερικό μας κόσμο. Τι σημαίνει για παράδειγμα η φράση «έλλειψη ενδιαφέροντος;» Όταν ένα εξωτερικό αντικείμενο μας, δεν έχει το πανόμοιο του εσωτερικού μας, δεν έχει αξία. Από πού λοιπόν προέρχεται αυτή η κατάσταση ; Από το αντικείμενο ή από το εσωτερικό μας; Τα πάντα είναι μέσα μας».

Ο Δάσκαλος σταμάτησε την ομιλία του για λίγα λεπτά, και κατόπιν συνέχισε με την επεξεργασία της φυσικής παρουσίας των στοιχειακών και κυρίως πως είναι αντιληπτά τα στοιχειακά από έναν μάντη σαν αυτόν.

«Όταν ένα στοιχειακό δημιουργηθεί, η μορφή του θα εμφανιστεί στη βάση της μύτης μας, ακριβώς στο σημείο του τσάκρα το οποίον βρίσκεται μεταξύ των δυο ματιών. Παρουσιάζεται κάτ’ αρχήν στο μέγεθος της κεφαλής μιας καρφίτσας. Την στιγμή που σπρώχνεται έξω από το διπλό αιθερικό του ατόμου, αρχίζει ν’ αποκτά το φυσικό του μέγεθος και σχήμα. Κατόπιν θα κινηθεί στον ψυχικό κόσμο και θα κάνει μια κυκλική κίνηση, το μέγεθος της οποίας εξαρτάται από την ισχύ της επιθυμίας. Κατόπιν θα επιστρέψει στο άτομο. Εκείνη τη στιγμή θα εισέλθει στο ψυχικό σώμα, αλλά όχι από το σημείο της εξόδου του. Θα εισέλθει από ένα διαφορετικό κέντρο το οποίον είναι στο πίσω μέρος του κρανίου.

«Το σχήμα του στοιχειακού εξαρτάται από τον τύπο του, μπορεί να είναι ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο ή ένα ποδήλατο που πολύ επιθυμούμε. Αυτά είναι παραδείγματα συγκεκριμένων εικόνων, επιθυμιών σκέψεων που παραμένουν στο υποσυνείδητο για σχετικά λίγο χρόνο. Αυτό συμβαίνει διότι αυτά τα στοιχειακά, όπως έχω πει, ζητούν νέο ενοικιαστή στη ζωή, κατά τον ίδιο τρόπο που το έμβρυο αναζητά τροφή. Θα επικεντρωθεί στον δίσκο μεταξύ των δυο ματιών και θ’ αναζητά μια έξοδο. Ανάλογες δονήσεις στο ψυχικό σώμα του ατόμου θ’ αρχίσουν πάλι. Θα το ξαναθυμηθεί – και η επιθυμία θα γίνει εντονότερη. Το στοιχειακό θ’ αποσπαστεί μια ακόμη φορά και θα κινηθεί σε μια ακόμη κυκλική κίνηση βολής. Ένας κοινός άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει. Το στοιχειακό τότε θα τείνει να τον καταλάβει. Πιθανόν δε, να γίνει τόσο ισχυρό, ώστε δεν θα είναι σε θέση πλέον να το κατευθύνει. Σ’ αυτήν την περίπτωση το άτομο είναι σκλάβος της επιθυμίας του, η οποία σε μερικές περιπτώσεις είναι τόσο επιτακτική, ώστε, ίσως τον οδηγήσει σε άσυλο. Είναι δε δυνατόν, ένα τέτοιο στοιχειακό ν’ απορροφήσει τόση αιθερική ουσία από το άτομο, ώστε να υλοποιηθεί. Ας μην μιλήσουμε όμως προς το παρόν έπ’ αυτού.

«Τι συμβαίνει όμως σε νοσηρές καταστάσεις, που φαίνονται ακριβώς σαν αποτέλεσμα του εγωισμού μας, όπως θυμός, μίσος, επίδειξη, αυτοπροβολή, αυτοτιμωρία και άλλα παρόμοια; Αυτά τα στοιχειακά δημιουργούνται όπως ακριβώς και τα άλλα. Να σημειωθεί ότι ο εγωισμός είναι ένα στοιχειακό αφ’ εαυτού του, το οποίο έχει ήδη σχηματιστεί στο συνειδητό της προσωπικότητας. Είναι το προϊόν επαναλήψεως πολλών στοιχειακών. Είναι δε τόσο ευαίσθητο, ώστε η παραμικρή πρόσκληση το θέτει σε κίνηση. Ο εγωισμός μπορεί να δημιουργήσει μια ποικιλία στοιχειακών. Για παράδειγμα έχουμε παρατηρήσει εκ πείρας ότι, όταν ένας άνθρωπος έχει διαβολικές, μοχθηρές σκέψεις εναντίον κάποιου, τα στοιχειακά που δημιουργεί, έχουν το σχήμα φιδιών με διάφορα σκούρα χρώματα, συνήθως σάπιο πράσινο. Βγαίνουν είτε από την καρδιά, είτε από τη βάση της μύτης. Κατευθύνονται προς το πρόσωπο κατά του οποίου ηθελημένα ή αθέλητα τα εκτοξεύσαμε και τείνουν να προσκολληθούν στην αύρα του. Μελλοντικά θα γυρίσουν σε μας. Μερικές φορές αυτά τα στοιχειακά, αποκτούν το μέγεθος ενός βόα και όταν επιστρέφουν σε μας αισθανόμαστε ένα σφίξιμο στην καρδιά.

«Έχετε ποτέ αναλογιστεί, πόσα τέτοια στοιχειακά, οι άνθρωποι δημιουργούν καθημερινά; Εάν μπορούσαν να δουν τη μορφή των στοιχειακών που δημιουργούν, θα γέμιζαν τρόμο. Αυτό είναι που το ονομάζουμε «μάτιασμα». Είδα μια φορά ένα ζωγραφικό πίνακα ενός ανθρώπου που εξομολογείτο τις αμαρτίες του και έβγαιναν φίδια από το στόμα του. Μην σκεφτείτε δε ότι ήταν η φαντασία του Καλλιτέχνη. Ένας μάγος μπόρεσε και να τα δει αυτά τα φίδια. Πόσα συχνά βλέπετε στοιχειακά στον ύπνο σας και τρομάζετε ; Αυτά είναι είτε δικά σας δημιουργήματα, είτε άλλων που σας τα στέλνουν. Μπορεί επίσης κατά την διάρκεια του ύπνου σας, να τα ανασύρετε από τη δεξαμενή των στοιχειακών που πλανώνται και κινούνται στον αιθερικό κόσμο. Τα στοιχειακά. των επιθυμητικών – σκέψεων έχουν σχήμα, δύναμη και ζωή, εφ’ εαυτού τους. Μπορεί να γίνουν φίδια και αρκούδες. Τα παιδιά συχνά τα βλέπουν στον ύπνο τους σα να έχουν εφιάλτες».

Ο Δάσκαλος είπε ότι μπορούμε να κλείσουμε την πόρτα της αντίληψης αυτών των στοιχειακών, με το να κάνουμε την αρμόζουσα αυτοσυγκέντρωση και να προσευχόμαστε πριν πάμε στο κρεβάτι. Επίσης μπορούμε να ηρεμήσουμε, με το να στέλνουμε σκέψεις αγάπης σ’ εκείνους που μας αντιπαθούν. Μ’ αυτόν τον τρόπο τα’ αφοπλίζουμε. Δεν μπορούν πλέον να στέλνουν στοιχειακά στον ύπνο μας.

«Δάσκαλε» διέκοψα, «γιατί τα στοιχειακά του μίσους και της ζήλιας μοιάζουν με φίδια και όχι μ,ε κάτι άλλο. Είναι το σχήμα που κληρονομείται στην φύση του στοιχειακού ;»

«Μοιάζουν με φίδια τα στοιχειακά του μίσους και της ζήλιας, διότι στον πολιτισμό μας έχουμε αυτήν την απεικόνιση. Δεν υπάρχει τίποτα το κληρονομικά διαβολικό στα φίδια ή στα άλλα ζώα που παρουσιάζονται έτσι. Ο τρόπος της εμφάνισης τους εξαρτάται απ’ την γλώσσα που μιλά και τον τόπο από τον οποίο προέρχεται. Τα στοιχειακά είναι ψυχονοητικές ενέργειες που μπορούν να λάβουν διαφορετικά σχήματα, εξαρτώμενα από το ποιος τα δημιουργεί. Ένας μάγος μπορεί να τα δει σε σχήμα που συνδέεται με το παρελθόν του».

«Κατ’ αυτόν τον τρόπο» συνέχισα, «ένας μάντης από κάποιο άλλο πολιτισμό, μπορεί να δει τα ίδια στοιχειακά σε άλλο σχήμα δηλαδή αντί για φίδια, λύκους ;»

«Ακριβώς, Αλλά και οι δυο θα δουν την ίδια αιτία σύνδεσης, μεταξύ του μορφοποιημένου στοιχειακού και του αποτελέσματος».

«Δάσκαλε», ρώτησε ένας μεσήλικας, «πως μπορούμε να διαλύσουμε και να εξουδετερώσουμε την δύναμη των στοιχειακών, που εμείς υποσυνείδητα έχουμε σχηματίσει;»

«Πρέπει να θυμάσαι» του απάντησε, «ότι η δύναμη και το σχήμα των στοιχειακών δεν θα διαλυθούν, μέχρι να επιτύχουν τον σκοπό για τον οποίον δημιουργήθηκαν. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, πρέπει να είμαστε έτοιμοι ν’ αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες των σκέψεων και των ενεργειών μας.

Θα είμαστε δε υπεύθυνοι, όχι μόνο σ ‘ αυτή τη ζωή, αλλά και σε άλλες μετενσαρκώσεις. Κατά συνέπεια ο δημιουργός του στοιχειακού, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να το αντιμετωπίσει μια και ο ίδιος το έφτιαξε».

«Θ’ αναρωτηθείτε ίσως, εάν μπορούμε σήμερα ν’ αποφύγουμε την επιρροή προηγουμένων καταστάσεων. Ναι, με την προϋπόθεση ότι θα διαθέσουμε ίση δύναμη μ’ εκείνη που χρησιμοποιήσαμε για να δημιουργήσουμε το στοιχειακό. Αλλά χρειαζόμαστε σοφία και επιθυμία για να διορθώσουμε προγενέστερα σφάλματα. Πρέπει να αντισταθούμε στην σύγκρουση των παλαιών στοιχειακών, ή μπορεί να υποκύψουμε σ’ αυτά με το να δημιουργήσουμε παρόμοια, ή και με το να ενδυναμώσουμε τα παλαιά.».

«Πως μπορούμε να παλέψουμε στοιχειακά σαν το κάπνισμα και το ποτό;» ρώτησε κάποιος.
«Με το ν’ αποφεύγουμε μέρη όπου άνθρωποι πίνουν και καπνίζουν. Πρώτα απ’ όλα δεν πρέπει να μάχεται τέτοια στοιχειακά. Ο εχθρός είναι αόρατος και προορισμένος να σε νικήσει. Με το να ξεκινήσεις έναν επιθετικό πόλεμο εναντίον ενός στοιχειακού, το ενεργοποιείς. Ο τρόπος για να το εξουδετερώσεις είναι, να το αγνοήσεις. Ας σου δώσω ένα παράδειγμα. Στην κοινωνία μας σήμερα, βλέπουμε πολλούς ανθρώπους να διαφωνούν για τα πολιτικά. Οι πολιτικοί διαπληκτισμοί είναι σε καθημερινή βάση, και οδηγούν πολύ συχνά οικογένειες σε διάσπαση. Αυτά είναι φοβερά πράγματα, που κάνουν τους ανθρώπους ανόητους. Γνώριζα κάποιον, που επανειλημμένα είχε προσπαθήσει ν’ αποφύγει πολιτικές διαμάχες, αλλά μάταια. Κατά διαφόρους τρόπους ενεπλέκετο σε πολιτικές διαφωνίες και έτρεμε από λύσσα. «Δεν αντέχω να τους ακούω να μιλάνε κατ’ αυτόν τον τρόπο» μου είπε. Βλέπεις το στοιχειακό του ναρκισσισμού, ήταν πολύ ισχυρό μέσα του. Ήθελε να επιδεικνύεται, ν’ αποδεικνύει ότι ήξερε περισσότερα από τους άλλους και να επιβάλλει τις ιδέες του. Του εξήγησα ότι ήταν μια προσωπική αδυναμία εκ μέρους του, την οποία θα μπορούσε να προσπεράσει με αυτοανάλυση.

Τον συμβούλεψα, να μην πολεμήσει την παρόρμηση του, αλλά συνειδητά να προσπαθήσει να αδιαφορήσει. Αύριο, του συνέστησα, όταν πας στο γραφείο σου και αρχίσουν τις πολιτικές διαφωνίες, πιθανότατα θα θελήσουν να λάβεις μέρος. Εκείνη τη σηγμή θυμήσου ότι πρέπει ν’ αποφύγεις να χάσεις τον αυτοέλεγχο σου. Το στοιχειακό μέσα σου, θα σε παροτρύνει να συμμετάσχεις, για να επιδείξεις τη γνώση και την σοφία σου. Άκουγε προσεκτικά, ζύγιζε τις διαφωνίες τους, αλλά μη λες τίποτε». Μα δεν είναι καλύτερα να φύγω;» ρώτησε. «Όχι» απάντησα «δεν θα κερδίσεις τίποτα με το να αποχωρήσεις».

«Φυσικά του ήταν δύσκολο να το εφαρμόσει. Στην αρχή δεν μπορούσε ν’ αντισταθεί στον πειρασμό. Αλλά στο τέλος της ημέρας περιόρισε τις ενέργειες του. Μετά από τρεις με τέσσερις προσπάθειες, κυριάρχησε. Μια ημέρα ήλθε και μ’ ευχαρίστησε, διότι τον βοήθησα να ξανακερδίσει τους φίλους του.

«Με την αδιαφορία, αφαιρείς τη δύναμη των στοιχειακών και τα εξουδετερώνεις. Είτε διαλύονται, είτε ίπτανται στο αιθερικό πεδίο και μπορεί να τα πάρουν άλλοι. Όταν προαχθούμε πνευματικά, θα συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τα στοιχειακά τα οποία φεύγουν από μας, ίπτανται στο αιθερικό πεδίο και εγκαθίστανται στους συνανθρώπους μας. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ο Χριστός είπε «Μην κρίνετε ίνα μη κριθείτε». Διότι θα κριθείτε από τον εσώτερο εαυτό σας επειδή δημιουργήσατε αυτά τα στοιχειακά, άσχετα από τις καταστάσεις που σας οδήγησαν στη δημιουργία τους.

«Σας παροτρύνω δε, να μην σας ενδιαφέρει η κρίση των άλλων ή η σκέψη και γνώμη τους για σας. “Να φοβάστε την εσώτερη κρίση του εαυτού σας. Κάποιος με ρώτησε μια μέρα αν φοβάμαι τον Θεό. Όχι απήντησα. Αγαπώ τον Θεό και προσπαθώ να γίνω άξιος της αγάπης του. Τότε μου είπε, υπολογίζετε τους συνανθρώπους σας; Όχι απήντησα. Δεν τους κρίνω και δεν ενδιαφέρομαι για την γνώμη που έχουν σχηματίσει για μένα. Δεν φοβάσαι τίποτα; Φοβάμαι τον εαυτό μου, διότι δεν μπορώ να εξαπατήσω τον εαυτό μου. Όταν θ’ αναλύω τις σκέψεις και τις πράξεις μου διαλογιζόμενος, θα με ρωτήσει «Τι είπες, τι έκανες, τι θα έπρεπε να κάνεις και απέτυχες στην πραγματοποίηση του;»

Όταν ακούμε την συνείδηση μας, είμαστε στο σωστό δρόμο. Δεν θα δημιουργούμε πλέον στοιχειακά τα οποία θα βασανίζουν τους γύρω μας. Ο ερευνητής της Αλήθειας πρέπει να φτάσει στο σημείο, όπου δεν θα δημιουργεί στοιχειακά επιθυμιών – σκέψεων, αλλά μάλλον στοιχειακά, συνειδητά φτιαγμένα, τα οποία θα είναι υπό πλήρη έλεγχο. Όταν δε θα φύγουν απ’ αυτόν, θα πρέπει να είναι ικανός να τα διοικεί και να τα κατευθύνει, άσχετα από το πόσο μακριά μπορεί να είναι. Αυτά τα στοιχειακά σκέψεων – επιθυμιών, είναι πιο στερεά, πιο αποτελεσμιατικά και μεγαλύτερης διάρκειας. Γι’ αυτό το λόγο είμαστε και πιο υπεύθυνοι γι’ αυτά. Ο άνθρωπος με τις φιλάνθρωπες σκέψεις, θα πρέπει να είναι βέβαιος, ότι τα δημιουργήματα του θα λάβουν τις ευλογίες των ανώτερης σφαίρας. Καμιά προσευχή δεν έχει μείνει αναπάντητη και καμιά κατάρα χωρίς τιμωρία».

«Τι συμβαίνει» ρώτησε κάποιος από το ακροατήριο» όταν στέλνουμε μια αγαθή σκέψη σε κάποιο μη δεκτικό ;»
«Όπως σας έχω επισημάνει και παλαιότερα, είναι Νόμος, ότι στοιχειακό δημιουργήσαμε, να επιστρέψει σε μας. Σε περίπτωση δαιμονικού στοιχειακού, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα φτιαγμένου, εμπεριέχεται η τιμωρία. Όταν επιστρέφει, αποκτά μεγαλύτερη δύναμη και διάρκεια ζωής. Το άτομο εναντίον του οποίου έχει δημιουργηθεί το κακό στοιχειακό για να ενεργήσει, θα βλαφτεί μόνο στην έκταση που και το ίδιο δονείται στην ίδια συχνότητα με τη δική μας. Αλλιώς θα χτυπήσει την αύρα του και θα επιστρέψει σε μας, επτά φορές ισχυρότερο. Αυτοί είναι οι τύποι των στοιχειακών, τους οποίους οι ερευνητές της Αλήθειας θα μάθουν να μη δημιουργούν. Ο Ιησούς τα ονόμασε «πνεύματα βουβά και κωφά.» τα οποία εξερχόμενα από τα ανθρώπινα όντα, δεν βρίσκουν γαλήνη και επιστρέφουν σύροντας μαζί τους και άλλα της ίδιας υφής.

«Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν δημιουργούμε ένα αγαθό στοιχειακό και το πρόσωπο δεν είναι προετοιμασμένο ακόμα να το δεχτεί, θα κτυπήσει την αύρα του και θα επιστρέψει σε μας. Αλλά σ ‘αυτήν την περίπτωση θα αφήσει το σημάδι του στην αύρα του. Η δύναμη του θα υπάρχει εκεί για να το ωφελήσει οποιαδήποτε στιγμή είναι έτοιμο να δονηθεί ανάλογα. Κατά συνέπεια πρέπει να θυμάστε πάντα ότι το καλό ουδέποτε χάνεται. Και αν ακόμα αγαπάτε κάποιον που νομίζετε ότι δεν αξίζει, μην απογοητεύεστε ή μην παραιτείστε. Εξακολουθήστε να του στέλνετε τα στοιχειακά αγάπης και καλοσύνης. Αργά ή γρήγορα θα τον επηρεάσουν, είτε σ’ αυτήν την ζωή, είτε σε μια επόμενη μετενσάρκωση. Θυμηθείτε τα λόγια του Ιησού «Αγαπάτε τους εχθρούς ημών». Βάλτε δε καλά στο μυαλό σας και κατανοείστε το, ότι αυτοί που θεωρούμε εχθρούς μας, είναι στην πραγματικότητα άτομα τα οποία υποφέρουν από άγνοια. Για μας η λέξη «εχθρός» δεν υφίσταται. Δεν θα ονομάσουμε τους άμυαλους εχθρούς. Ναι να θυμάστε, ότι όταν αγαπάμε αυτούς που μας αγαπούν, είναι κάτι το κατανοητό και ανθρώπινο. Αλλά όταν αγαπάμε όσους μας μισούν, τότε είναι μια Θεία Κατάσταση. Μας προάγει πνευματικά. Όταν πληγώνουμε όσους μας αγαπούν, είναι σατανικό. Δυστυχώς όμως αυτό συμβαίνει τόσο συχνά στη σημερινή κοινωνία μας.»

«Δημιουργεί κανένας στοιχειακά όταν κοιμάται;» ρώτησε κάποιος.
«Ναι, βεβαίως. Όταν λέμε ότι ένας άνθρωπος κοιμάται, εννοούμε ότι μόνο το παχύ υλικό σώμα κοιμάται, Αλλά σαν συνειδητή προσωπικότητα, χρησιμοποιεί το μυαλό σε μια μορφή αισθημάτων και αφηρημένων σκέψεων. Τις αναμειγνύει και υποσυνείδητα δημιουργεί στοιχειακά. Πρέπει δε να προσθέσω, ότι όταν ένας άνθρωπος κοιμάται, βρίσκεται περισσότερο υπό την επιρροή των δικών του στοιχειακών, παρά όταν είναι ξύπνιος και απασχολημένος με τις καθημερινές υποθέσεις του. Θα έχετε παρατηρήσει, ότι πολλά πράγματα που επιθυμείτε και που έχετε ξεχάσει, ενώ είστε ξύπνιοι, θα σας έλθουν στο μυαλό, είτε λίγο πριν κοιμηθείτε, είτε κατά την διάρκεια του ύπνου. Σ’ αυτό ακριβώς το δεκτικό στάδιο, δέχεται τους ειδικούς βομβαρδισμούς των στοιχειακών, τα οποία έχει δημιουργήσει νωρίτερα. Γι’ αυτό ακριβώς και μια από τις υποσχέσεις του ερευνητή της Αλήθειας είναι, ότι κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί πρέπει να κάνει αυτοανάλυση για λίγα λεπτά.

Κατ’ αυτήν ακριβώς την δεδομένη στιγμή, το άτομο «ανοίγει», ψυχή και πνεύμα, γίνεται δεκτικό και δέχεται τις σκέψεις και τις επιθυμίες του. Δεν θα είναι δύσκολο να τις ανασύρουμε από την μνήμη μας. Εκείνη τη στιγμή είναι εύκολο να τις κατανοήσει, να τις μελετήσει και να τις οδηγήσει κανείς. Με το να μάθουμε πώς να χρησιμοποιούμε το μυαλό σωστά, θ’ ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και θ’ αρχίσουμε να διακρίνουμε τον πραγματικό εαυτό μας, από τις καταστάσεις που βρίσκονται γύρω μας και μας κρατούν δέσμιους.

«Τώρα θέλω να καθίσετε αναπαυτικά στις καρέκλες σας» είπε ο Δάσκαλος.
Δημιουργήθηκε μια αναστάτωση καθώς ο καθένας προσπαθούσε να χαλαρώσει. Θα έδινε μια άσκηση.
«Κλείστε τα μάτια σας. Θέλω να δημιουργήσετε στο μυαλό σας ένα φίδι». Πέρασαν μερικές στιγμές και ο Δάσκαλος συνέχισε αργά με ψιθυριστή φωνή. «Κρατείστε το με τα δυο σας χέρια. Δεν είναι τόσο τρομερό όσο το φανταστήκατε. Είναι ένα στοιχειακό που θα σας υπακούσει. Φανταστείτε ότι το κρατάτε από το λαιμό και την ουρά του. Κινείται. Εδώ είμαστε, «είπε απογοητευμένος ο Δάσκαλος. «Φοβάστε. Είστε τρομοκρατημένοι. Εάν σας είχα ζητήσει να κρατήσετε ένα άψυχο χρυσό φίδι, δεν θα είχατε τρομοκρατηθεί. Αλλά φοβάστε να το κρατήσετε ζωντανό, ενόσω αναπνέει. Πολύ καλά λοιπόν. Κρατείστε ένα χρυσό φίδι. Τώρα είναι πιο εύκολο «είπε με χιουμοριστική ειρωνεία. «Θέλω μερικοί από εσάς να του δώσετε ζωή. Δεν μπορεί ούτε να σας δαγκάσει, ούτε να σας πληγώσει. Είναι ένα αθώο στοιχειακό. Αφήστε το στο έδαφος και πέστε με τη σκέψη σας «Κανένα φίδι δεν θα μπορέσει να με πληγώσει ποτέ». Από δω και πέρα σας διαβεβαιώ ότι δεν θα έχετε κανένα λόγο να φοβάστε τα φίδια. Αυτό το στοιχειακό θα εισέλθει σε οποιοδήποτε φίδι είναι έτοιμο να σας επιτεθεί και θα το ηρεμήσει. Αυτή είναι μια μέθοδος που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να ημερώσετε τα ζώα γύρω σας. Και μην ξεχνάτε ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι, για το ότι κάνουμε τα ζώα εχθρούς μας»!

Σε πολλές περιπτώσεις είχε μιλήσει, για το πώς οι άνθρωποι έχουν κάνει τα δημιουργήματα της γης αντιπάλους τους, ενώ κάποια εποχή άνθρωποι και ζώα ζούσαν αρμονικά και ειρηνικά. «Εάν ειλικρινά αγαπάς ένα ζώο» είπε, «οποιοδήποτε και να είναι, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτε απ’ αυτό. Η εχθρότητα μας εναντίον τους είναι η αιτία που μας επιτίθεται». Είπε ακόμα ότι μπορεί να συνομιλεί με τα ζώα, ακόμη και με φίδια.

Παλαιότερα, όταν ο Δάσκαλος ήταν δέκα ετών, γλίστρησε σ’ ένα κλουβί λιονταριού στο τσίρκο και έπαιζε μαζί του. Είπε δε ότι το λιοντάρι τον προσκάλεσε. Όταν μεγάλωσε, σαν παππούς, σε μια επίσκεψη του στον ζωολογικό κήπο της Βρετανίας, πραγματοποίησε ένα παρόμοιο κατόρθωμα. Σύμφωνα με τον κουνιάδο του που ήταν μαζί του, ο Δάσκαλος σαν άτακτος νεαρός, κατόρθωσε να μπει στη σπηλιά των λιονταριών και να παίξει με τα θηρία. Κάποια στιγμή έβαλε το κεφάλι του στο στόμα ενός λιονταριού. Το έκανε δε αυτό μπρος στα τρομαγμένα μάτια των επισκεπτών και ο φύλακας του ζωολογικού κήπου είχε τόσο πολύ εντυπωσιαστεί, ώστε του προσέφερε δουλειά εκεί.

Μια και εκπαιδευόμαστε, είπε, στο να δημιουργούμε ζωή και ισχυρά στοιχειακά, θα μπορούμε να πραγματοποιήσουμε κάτι παρόμοιο. Μ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπο ο Δανιήλ ημέρωσε τα λιοντάρια. Δημιούργησε με το μυαλό του στοιχειακό ήμερων λιονταριών και τα έριξε στο κλουβί με τα άγρια λιοντάρια.

Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Μάγος του Στρόβολος”

Είναι σημαντικό να ελέγχουμε τις σκέψεις μας και αυτά που εκπέμπουμε. Είμαστε δημιουργοί και ανά πάσα στιγμή με κάθε σκέψη, με κάθε συναίσθημά μας, δημιουργούμε ζωή, ακόμα κι αν αυτή είναι αόρατη στα μάτια μας. Οι άνθρωποι λοιπόν που πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν ενεργά τον κόσμο μας σε αυτές τις δύσκολες ώρες, πρέπει να αρχίσουν από αυτό το σημείο: Την δημιουργία υψηλών δονήσεων σκέψεων και συναισθημάτων τα οποία φυσικά δεν παραλείπουμε να τα κάνουμε πράξη!



Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Πέντε πράγματα που μετανιώνουν οι άνθρωποι λίγο πριν πεθάνουν

H Bronnie Ware εργαζόταν στην…παρηγορητική φροντίδα ασθενών, κυρίως σε αυτούς που γυρνούσαν στα σπίτια τους για να πεθάνουν.

Για χρόνια μιλούσε με ανθρώπους που δεν κατάφερναν να ξεπεράσουν τις ασθένειές τους και κρατούσε σημειώσεις απ’όσα έλεγαν. Έπειτα από καιρό έγραψε και κυκλοφόρησε το βιβλίο «The Top Five Regrets of the Dying», για όσα μετανιώνουν οι άνθρωποι όταν φτάνουν στο τέλος της ζωής τους.


Η ίδια αναφέρει στο blog της:
Οι άνθρωποι ωριμάζουν πολύ όταν έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με το θάνατο. Οι ασθενείς, περνώντας από πολλά και διαφορετικά συναισθήματα (άρνηση, φόβο, θυμό, στεναχώρια, περισσότερη άρνηση), στο τέλος αποδέχονταν το τέλος τους. Κάθε ασθενής έβρισκε την εσωτερική του γαλήνη. Όταν τους ρωτούσα αν μετάνιωναν για κάτι ή αν θα έκαναν κάτι διαφορετικά, παρατήρησα πως πολλές απαντήσεις ήταν κοινές.

Παρακάτω σας δίνω αυτά που άκουσα πιο συχνά:

1. Εύχομαι να είχα το κουράγιο να ζήσω τη ζωή μου όπως την ήθελα στ’ αλήθεια, κι όχι όπως ήθελαν οι άλλοι.

Αυτή ήταν η πιο συνηθισμένη απάντηση. Όταν συνειδητοποιείς πως η ζωή σου τελειώνει και κοιτάς πίσω σου, βλέπεις πόσα όνειρα έμειναν απραγματοποίητα. Οι περισσότεροι δεν είχαν κάνει ούτε τα μισά και θα πέθαιναν γνωρίζοντας πως γι’ αυτό έφταιγαν οι επιλογές που είχαν κάνει, ή δεν είχαν κάνει. Είναι σημαντικό να προσπαθήσεις να πραγματοποιήσεις κάποια όνειρά σου – όταν χάσεις την υγεία σου θα ναι αργά.

2. Εύχομαι να μην δούλευα τόσο σκληρά.

Aυτό ειπώθηκε από όλους τους άντρες. Έχασαν τα παιδικά χρόνια του γιου ή της κόρης τους, δεν έζησαν όσο έπρεπε τη συντροφικότητα. Οι γυναίκες επίσης εξέφρασαν μετάνοια για τον καιρό που έχαναν δουλεύοντας. Κάνοντας πιο απλή τη ζωή σας και κάνοντας πιο συνειδητοποιημένες επιλογές, είναι πιθανό να μην χρειαστείτε το εισόδημα που πιστεύετε πως πρέπει να αποκτήσετε. Και κάνοντας περισσότερο χώρο στη ζωή σας, γίνεστε πιο χαρούμενοι και ανοιχτοί σε νέες ευκαιρίες, που ταιριάζουν περισσότερο στο νέο τρόπο ζωής σας.

3. Εύχομαι να είχα το κουράγιο να εκφράσω τα συναισθήματά μου.

Πολλοί άνθρωποι καταπίεζαν τα συναισθήματά τους για να κρατήσουν ήρεμο περιβάλλον γύρω τους και να αποφύγουν καβγάδες. Έτσι ζούσαν μια μέτρια ζωή. Πολλές ανίατες ασθένειές τους σχετίζονταν, εν μέρει, με την πικρία και την αναπόφευκτη μνησικακία που κουβαλούσαν σ’ ολόκληρη τη ζωή τους.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε πώς θα αντιδράσουν οι γύρω μας. Όμως, ακόμη και αν πολλοί άνθρωποι αντιδράσουν άσχημα όταν αρχίσετε να μιλάτε με ειλικρίνεια, στο τέλος αυτό περνά τις σχέσεις σε άλλο επίπεδο, πιο υγιές, ή καταργεί τις λάθος σχέσεις από τη ζωή σας. Όπως και να έχει βγαίνετε κερδισμένοι.

4. Εύχομαι να είχα κρατήσει επαφή με τους φίλους μου.

Συχνά οι ασθενείς δεν είχαν πλήρως αντιληφθεί όλα τα οφέλη μιας παλιάς φιλίας, μέχρι τη στιγμή που έμαθαν πως πέθαιναν. Και τότε δεν ήταν εύκολο να εντοπίσουν τα άτομα αυτά. Πολλοί είχαν απορροφηθεί τόσο πολύ από τις ζωές τους που άφησαν «χρυσές φιλίες» να χαθούν μέσα στα χρόνια. Συχνά οι ετοιμοθάνατοι μετάνιωναν βαθιά που δεν είχαν «ξοδέψει» περισσότερα σε μια φιλία. Όλοι ανεξαιρέτως νοσταλγούν τους φίλους τους όταν πεθαίνουν. Είναι σύνηθες όταν έχεις πλήρες καθημερινό πρόγραμμα στη ζωή σου να ξεχνάς τους φίλους σου, όμως όταν αντιμετωπίζεις τον θάνατο, οι φυσικές λεπτομέρειες της ζωής δεν μετρούν πια. Οι άνθρωποι θέλουν να τακτοποιήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις, όμως ούτε τα λεφτά, ούτε η κοινωνική θέση απασχολούν τους ανθρώπους τις τελευταίες τους στιγμές. Αυτό που μένει τότε σε όλους είναι η αγάπη και οι σχέσεις τους με άλλους ανθρώπους.

5. Εύχομαι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να νιώσει ευτυχισμένος.

Αυτό ήταν, παραδόξως, πολύ σύνηθες. Πολλοί δεν αντιλαμβάνονταν πως η ευτυχία είναι επιλογή, παρά μόνο στο τέλος της ζωής τους. Είχαν κολλήσει σε παλιές συνήθειες και συμπεριφορές. Αυτό που λέγεται «βόλεμα» ή «οικείο» γέμιζε τα συναισθήματά τους και τις ζωές τους. Ο φόβος της αλλαγής τούς έκανε να υποκρίνονται στους άλλους, και στους εαυτούς τους, πως είναι πλήρεις. Όταν είσαι στο νεκροκρέβατο, αυτό που νομίζουν οι άλλοι δεν σε αφορά. Θέλεις να σηκωθείς και να χαμογελάσεις και να απελευθερωθείς από όλα αυτά. Η ζωή είναι επιλογή. Είναι Η ΖΩΗ ΣΟΥ. Πρέπει να επιλέγεις συνειδητά, σοφά και με ειλικρίνεια. Επέλεξε την ευτυχία.

See more at: www.bronnieware.com

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΚΑΙ ΟΙ 4 ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΗΣ..... Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ!!!

Μια  φορά  κι  έναν  καιρό,  υπήρχε μια βασίλισσα,  που  είχε  4 συντρόφους. Πάνω  απ'  όλους  έδειχνε αδυναμία στον  τέταρτο.  Τον στόλιζε  με ακριβά ρούχα,  του  χάριζε  πάντα  τα καλύτερα, τον στόλιζε με κοσμήματα, του φορούσε αρώματα  και  του  φερόταν  πολύ γενναιόδωρα.. 




Ο τρίτος σύντροφος της βασίλισσας είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση, ήταν αλαζών, όμως εκείνη τον αγαπούσε και τον σύστηνε με υπηρηφάνεια στον κύκλο της και φοβόταν μήπως κάποια μέρα, θα την άφηνε για άλλη γυναίκα.. 




Ο δεύτερος σύντροφος της ήταν πάντα ευγενικός κι υπομονετικός μαζί της.  Όταν  εκείνη  αντιμετώπιζε  ένα  πρόβλημα, ήξερε  ότι μπορούσε να βασιστεί  πάνω  του,  ότι  θα  την άκουγε και θα τη βοηθούσε  στην λύση του.






Ο πρώτος αν και ήταν πιστός σαν σκυλί και βρισκόταν πάντα δίπλα της, εκείνη δεν του έδινε σημασία, τον παραμελούσε, τον ειρωνευόταν και τον έδιωχνε από κοντά της.






Και μια μέρα, η βασίλισσα αρρώστησε βαριά και κατάλαβε πως θα πεθάνει. Σκέφτηκε τότε πως είχε 4 συντρόφους, όμως σε λίγο δε θα'χε κανέναν. Έτσι τους φώναξε όλους μπροστά της και ρώτησε πρώτα τον τέταρτο που ήταν η μεγάλη της αδυναμία:




"Σ' αγάπησα περισσότερο από τους άλλους, σε είχα πάντα στα πλούτη, ντυμένο με τα πιο όμορφα ρούχα και μες την καλοπέραση, δε σου χάλασα ποτέ χατίρι. Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις για να έχω παρέα, εκεί που πάω?"





"Δεν υπάρχει περίπτωση! Εσύ τον δρόμο σου κι εγώ τον δικό μου" απάντησε εκείνος κοφτά και την παράτησε σύξυλη. Τα λόγια του την πλήγωσαν σα μαχαίρι στην καρδιά.






Μετά ρώτησε τον τρίτο σύντροφό της. "Σ 'αγάπησα σ όλη μου τη ζωή και πάντα γύρευα την συντροφιά σου. Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις στο θάνατο?"




"Όχι, φυσικά" απάντησε εκείνος. "Η ζωή είναι πολύ ωραία για να την αφήσω. Όταν πεθάνεις, θα παντρευτώ μια άλλη." Η Βασίλισσα ένοιωσε να της κόβεται η αναπνοή και η καρδιά της βούλιαξε...




Ύστερα, ρώτησε τον δεύτερο σύντροφό της.
"Πάντα  ερχόμουν  σε  σένα  για βοήθεια και πάντα ήσουν εκεί για μένα.  Όταν πεθάνω,  θα  με  ακολουθήσεις  για  να  μου   κρατάς συντροφιά?"



"Λυπάμαι,δε μπορώ να σε βοηθήσω τώρα. Το μόνο που μπορώ να κάνω,  είναι  να  'περπατήσω'  μαζί  σου  μέχρι  τον  τάφο  σου." απάντησε  το  παλικάρι  κάνοντας  την καρδιά της να ραγίσει από θλίψη...



Τότε, ακούστηκε μια φωνή: "Εγώ βασίλισσα μου θα έρθω μαζί σου! Θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας!"



Η βασίλισσα γύρισε να δει από πού ερχόταν η φωνή και είδε τον πρώτο της σύντροφο. Φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένος και παραμελημένος.



Θρηνώντας η βασίλισσα:

"Αχ τι λάθος που έκανα η δύστυχη, έπρεπε να σε είχα προσέξει περισσότερο, όταν είχα την ευκαιρία!" είπε και ξεψύχησε. Ήταν ήδη πολύ αργά.




Εδώ τελειώνει το παραμύθι και αρχίζει η πραγματικότητα.



Η Βασίλισσα είσαι εσύ κι έχεις 4 συντρόφους στη ζωή σου



Ο τέταρτος σύντροφος σου είναι το ΣΩΜΑ σου. Όση προσοχή κι αγάπη κι αν του δώσεις, όσα κι αν του προσφέρεις, όσο κι αν το στολίσεις, όση αδυναμία κι αν του δείξεις, όταν έρθει η στιγμή και πεθάνεις, θα σε εγκαταλείψει χωρίς οίκτο.




Ο τρίτος σύντροφός σου είναιη ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ  ΣΟΥ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ STATUS κι ό,τι υλικό κατέχεις. Βρίσκονται μαζί σου όσο είσαι εν  ζωή. Όμως  μπορεί  να  σε εγκαταλείψουν και σίγουρα όταν έρθει η ώρα να φύγεις ακολουθούν άλλους και σε   έχουν κιόλας ξεχάσει.








Ο δεύτερος σύντροφος σου είναι η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥΌσο κι αν βρίσκονται κοντά σου, την ύστατη ώρα, μόνο να σε ξεπροβοδίσουν μέχρι τον τάφο σου μπορούν...όχι όμως να έρθουν μαζί σου.






Ο πρώτος σου σύντροφος είναι το ΠΝΕΥΜΑ σου, που σχεδόν είναι πάντα παραμελημένο από το κυνήγι του πλούτου, της δύναμης, της εξουσίας, των υλικών αγαθών. 





Όμως, το πνεύμα σου είναι το μόνο που θα σε ακολουθήσει όπου κι αν πας, το μόνο που θα είναι πιστό αιώνια!



Καλλιέργησέ το!!!

               δυνάμωσέ το!!!

                          διατήρησέ το ζωντανό!!!


                             καθώς θα σε συντροφεύει για πάντα..!!!