Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Η Τεχνική της Συν-χώρεσης.... της Άννας Αποστολίδου




Δηλώνω την πρόθεσή μου στο Σύμπαν
να ανοίξω την καρδιά μου,
να κάνω χώρο σ’ αυτή
και να συν-χωρέσω την ενέργεια
του/της …….(τάδε)…….
με τον όρο να ισορροπήσει,
ώστε μπαίνοντας στην καρδιά μου
να είναι ήδη ισορροπημένη.
Το συνδημιουργώ αυτό με το Πνεύμα
σύμφωνα με το Νόμο της Αβλάβειας
και αναλαμβάνω την ευθύνη της συν-δημιουργίας μου.
Και έτσι είναι.
Αμήν.



Εξήγηση:
Η δήλωση αυτή, που δόθηκε μέσω ανώτερης επικοινωνίας πριν μερικά χρόνια, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μάντραμ αρκετές φορές την ημέρα, κάθε φορά που επιθυμούμε να εξισορροπήσουμε τη σχέση μας με έναν άνθρωπο, μια κατάσταση ή ακόμα με τον ίδιο μας τον εαυτό. 
Θα πρέπει να χρησιμοποιείται με πλήρη επίγνωση, αφού η δύναμή της δεν βρίσκεται στις ίδιες τις λέξεις αλλά στο νόημα που υπάρχει πίσω από αυτές.
Η βασική επίγνωση πάνω στην οποία στηρίζεται η λειτουργία της δήλωσης μπορεί να αποδοθεί ως εξής:

«Αποτελώ μια ξεχωριστή έκφραση της Θείας Ζωής στη Γη. Είμαι το “Εν και το Παν”. Στην Ενότητα του Πνεύματος βρίσκομαι σε άρρηκτη ενότητα με όλα όσα υπάρχουν και κάθε τι που υπάρχει είναι μια όψη του Εαυτού μου. Ερχόμενος/η στη Γη, ενσαρκώνω και εκδηλώνω ένα μέρος του άπειρου Θείου Δυναμικού, ενώ ένα άλλο μεγάλο μέρος το εκδηλώνω έμμεσα και το συνδημιουργώ ως περιβάλλον.

Αυτό το βιώνω ως κάτι “άλλο”, ως κάτι ή κάποιον έξω από μένα τον/την ίδιο/α, έτσι ώστε, μέσα από το γήινο σενάριό μου, να το κατανοήσω και να μάθω να το διαχειρίζομαι. Κάθε τι που συμβαίνει ανάμεσα σε μένα και οποιονδήποτε ή οτιδήποτε άλλο, έρχεται για να με βοηθήσει να κατανοήσω την αντίστοιχη ενέργεια. Κάποιοι άνθρωποι ή καταστάσεις έρχονται στη ζωή μου για να με βοηθήσουν να κατανοήσω μερικά κομμάτια του δυναμικού μου που αρνούμαι να δω και τα απωθώ.

Συνεπώς, η ένταση και η τριβή που προκαλείται σε μερικές περιπτώσεις, είναι επειδή δεν έχω καταφέρει να αναγνωρίσω και να δεχτώ αυτή την όψη μου, να την αγκαλιάσω, να την ισορροπήσω και να την αγαπήσω, δηλαδή δεν έχω καταφέρει να αγαπήσω όλα όσα είμαι αληθινά (και είμαι τα πάντα).

Ο τρόπος να το κάνω αυτό είναι να ανοίξω την καρδιά μου και να κάνω χώρο σ’ αυτή, δηλαδή να τη διευρύνω, για να αγκαλιάσει και αυτή την όψη, η οποία, από τη στιγμή που την αναγνωρίζω βρίσκει τη θέση της στο φως της συνείδησης και ισορροπεί.»

Με τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι σ’ αυτή την τεχνική δεν εργαζόμαστε με τον τρόπο της διττότητας. Δεν θεωρούμε ότι εμείς οι «καλοί» πρέπει να συγχωρήσουμε τους «κακούς» που μας έβλαψαν. Αντίθετα, ενθυμούμενοι ότι είμαστε ένα με τα πάντα, ότι είμαστε οι συν-δημιουργοί της πραγματικότητάς μας και ότι έχουμε τη θεία δύναμη να διαχειριστούμε το άπειρο δυναμικό μας, εργαζόμαστε για την επανένωση όλων μας των όψεων με τελικό στόχο τη Μεγάλη Σύνθεση.
Ας δούμε τη Δήλωση στίχο –στίχο:

«Δηλώνω την πρόθεσή μου στο Σύμπαν»

Ξεκινούμε με μια δήλωση πρόθεσης, γιατί η πρόθεσή μας (ή αλλιώς το θέλημά μας) είναι η
κινητήριος δύναμή μας. Και όταν πια μπορούμε να σταθούμε έξω από την πλάνη της διττότητας μπορούμε να προσεγγίσουμε το αληθινό μας θέλημα, που είναι η κινητήριος δύναμη της ψυχής μας. Η ικανότητα να αναγνωρίζουμε και να εκφράζουμε αυτό το Αληθινό Θέλημα κάθε στιγμή είναι αποτέλεσμα της σύνδεσης με τον Ανώτερο Εαυτό μας (ο οποίος σε κάποια συστήματα αποκαλείται Ηλιακός Άγγελος).

Μιλώντας για Σύμπαν, εννοούμε όλα όσα υπάρχουν σε όλες τις διαστάσεις, την Ύλη και το Πνεύμα μαζί. Βρισκόμαστε σε μια διαρκή συνδημιουργία με το Πνεύμα και όλες του τις εκφράσεις, κατά συνέπεια απευθυνόμαστε σε Όλο Αυτό.

«να ανοίξω την καρδιά μου, να κάνω χώρο σ’ αυτή»

Διευρύνουμε το τσάκρα της καρδιάς που είναι και η έδρα της αγάπης, της σοφίας και της κατανόησης, για να συμπεριλάβουμε ένα ακόμα στοιχείο στην αντίληψη της ευρύτερης ταυτότητάς μας και να το αγαπήσουμε μαζί με όλο μας τον Εαυτό.

«και να συν-χωρέσω την ενέργεια του/της ….(τάδε)….»

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνική της Συν-χώρεσης για άλλα πρόσωπα, για καταστάσεις στις οποίες δεν εστιαζόμαστε σε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο αλλά και για τον ίδιο τον εαυτό μας. Η τελευταία περίπτωση είναι ιδιαίτερα σημαντική, γιατί συχνά βρισκόμαστε στη θέση να κρίνουμε σκληρά και να απορρίπτουμε τον εαυτό μας.

Για παράδειγμα, αν θέλουμε να δουλέψουμε με κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα μας που δεν μας αρέσει, π.χ. την τάση μας να κρίνουμε ή να κάνουμε ‘λάθη’, μπορούμε να πούμε «…και να συν-χωρέσω την ενέργεια των λαθών μου και της κριτικής μου… κ.λπ.».

«Με τον όρο να ισορροπήσει, ώστε μπαίνοντας στην καρδιά μου να είναι ήδη ισορροπημένη.»

Το μεγαλύτερο μέρος της εξισορρόπησης της ενέργειας επιτυγχάνεται από την απλή αναγνώριση και τη βαθιά κατανόηση ότι αυτή αποτελεί δικό μας κομμάτι.
Όταν εμείς πάψουμε να κρίνουμε αυτή την όψη, όταν απομακρύνουμε τα “+” και τα  “-” από το χαρακτηρισμό της και τη δούμε ως αυτό που πραγματικά είναι, τότε μπορεί να λάβει τη θέση της στην Αγάπη της καρδιάς μας και στην Ενότητα του Εαυτού μας ως ένα πλήρως λειτουργικό κομμάτι της ψυχοσύνθεσής μας. 

«Το συνδημιουργώ αυτό με το Πνεύμα»

Δεν ξεχνάμε ποτέ ότι, ακόμα και αν έχουμε μια διακριτή ανθρώπινη μορφή, στην Ενότητα του Πνεύματος είμαστε Ένα με τα πάντα και τα πάντα συμμετέχουν στην έκφραση του δικού μας ιερού δυναμικού. Συνεπώς, αναγνωρίζουμε πως όλα όσα κάνουμε είναι μια ιερή συνδημιουργία με το Πνεύμα.
  
«Σύμφωνα με το Νόμο της Αβλάβειας»

Ο Νόμος της Αβλάβειας έγινε γνωστός από τον Σαιν Ζερμαίν, τον Δάσκαλο της Ιόχρου Φλόγας (βλ. «Το Ιερό Ιόχρουν Πεδίο» της Ελένης Νίτσελε Γραμματικάκη»).
 Θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε τη σημασία αυτού του νόμου σε διάφορα επίπεδα:

Αποστασιοποίηση: Ζητούμε να επιτύχουμε κάτι για τον εαυτό μας ή τους άλλους, αλλά δεν δεσμευόμαστε από την επιθυμία του αποτελέσματος.

Α-πάθεια: Καταλαβαίνουμε ότι μπορεί αυτό που θεωρούμε καλό για κάποιον άλλον (ή για τον εαυτό μας) να μην εξυπηρετεί το σενάριο της δικής του ψυχής. Ακόμα κατανοούμε πως μερικές φορές, όταν ζητάμε έντονα και με πάθος το «καλό», το κάνουμε επειδή ενδόμυχα φοβόμαστε το «κακό», άρα βρισκόμαστε και πάλι παγιδευμένοι στη στενή αντίληψη της διττότητας που μας εμποδίζει να λειτουργούμε “χωρίς φόβο και πάθος”. Στην περίπτωση αυτή, ο Νόμος της Αβλάβειας εκφράζει την πρόθεσή μας να λειτουργήσουμε από το επίπεδο της α-πάθειας.

Αυτογνωσία: Τέλος, κατανοούμε ότι το ποτάμι της συνείδησής μας κυλάει βαθιά και, παρότι έχουμε τις καλύτερες προθέσεις, υπάρχουν τάσεις στο ασυνείδητό μας που δεν μάθαμε να αναγνωρίζουμε ακόμα. Συνεπώς, επικαλούμενοι το Νόμο της Αβλάβειας, διασφαλίζουμε ότι το έργο μας δεν θα επηρεαστεί από τις όψεις του Εαυτού μας που δεν έχουμε ακόμα επεξεργαστεί.

«Και αναλαμβάνω την ευθύνη της συν-δημιουργίας μου.»

Αναλαμβάνοντας την ευθύνη, αναλαμβάνουμε και τη δύναμη. Όταν προσπαθούμε να ρίξουμε στους άλλους την ευθύνη όσων μας συμβαίνουν, ουσιαστικά παραιτούμαστε από τη δύναμή μας. Για το λόγο αυτό υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε την ευθύνη της ζωής μας.
Δεν ξεχνάμε επίσης ότι στη μεγάλη Ενότητα του Πνεύματος δεν εργαζόμαστε μόνοι μας αλλά συν-δημιουργούμε το σενάριο της ζωής μας σύμφωνα με το αληθινό μας θέλημα, με όλα όσα υπάρχουν. Έτσι Αναγνωρίζουμε λοιπόν τη συμβολή όλων.

«Και έτσι είναι. Αμήν.»

Κλείνουμε τη δήλωσή μας με μια κατάφαση, συνάδοντας με τη Μεγάλη Κατάφαση του Πνεύματος. Δίνουμε μια επιβεβαίωση της πρόθεσής μας και της πίστης μας ότι το Σύμπαν θα συνδημιουργήσει μαζί μας και αυτό το έργο. Και, επειδή η πίστη είναι δύναμη, με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώνουμε τη δύναμη του Ενός που είναι τα Πάντα.



Σημαντικές Λεπτομέρειες:

1.   Χρησιμοποιούμε την τεχνική για να λύσουμε προβλήματα που αφορούν τις σχέσεις μας με άλλους, καταστάσεις ή θέματα του εαυτού μας.

2.   Στην αρχική φάση εξάσκησης είναι καλό να επαναλαμβάνουμε τη δήλωση τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα. Αργότερα θα είναι αρκετή μόνο μία φορά.

3.     Όσο πιο πρόσφατο είναι το πρόβλημα τόσο πιο γρήγορα θα λυθεί, επειδή δεν έχουν προλάβει να εγκατασταθούν πιο περίπλοκοι ψυχολογικοί μηχανισμοί. Στα παλαιότερα προβλήματα χρειάζεται απλά περισσότερη υπομονή και βαθύτερη αυτοεξέταση.

4.     Ιδιαίτερα στην αρχική περίοδο εκδήλωσης ενός προβλήματος, όπου υπάρχει ιδιαίτερο στρες και εμπλοκή του νοητικού, είναι καλό να επαναλαμβάνεται η δήλωση με προσοχή και πλήρη συνείδηση κάθε φορά που συνειδητοποιούμε ότι η σκέψη μας πηγαίνει εκεί. Αυτό μας βοηθά να αποφύγουμε μεγαλύτερη συναισθηματική εμπλοκή.

5.    Μερικές φορές μπορεί να φαίνεται ότι η επίλυση καθυστερεί, όμως αυτό οφείλεται κυρίως σε εσωτερικές αντιστάσεις. Θυμόμαστε λοιπόν να είμαστε σε επαφή με τα συναισθήματά μας και δε διστάζουμε να ανοίξουμε αρκετά την καρδιά μας ώστε να δεχτεί να αγκαλιάσει με αγάπη και αυτή την όψη μας, όσο δυσάρεστη και αν είναι.

6.   Αν δυσκολευόμαστε να ξεπεράσουμε τις εσωτερικές μας αντιστάσεις, εργαζόμαστε σε δύο φάσεις:

α)  Εφαρμόζουμε την τεχνική της Συν-χώρεσης πρώτα στον εαυτό μας , ζητώντας να συν-χωρέσουμε την ενέργεια της κριτικής μας και της άρνησής μας.
β)   Μόλις νιώσουμε ότι έχει αρχίσει “να σπάει ο πάγος” και υποχωρούν οι αντιστάσεις, μπορούμε να προχωρήσουμε στη συν-χώρεση της άλλης μας όψης.
Οι δύο φάσεις μπορεί να απέχουν μεταξύ τους από λίγα λεπτά έως λίγες ημέρες.

7.     Επιμένουμε. Ιδιαίτερα στην αρχή, για τον λόγο που αναφέρθηκε παραπάνω, η επίλυση μπορεί να αργεί να έρθει. Σε κάποια περίπτωση ίσως χρειαστεί και ένα μήνα προσπάθειας. Όσο περισσότερο δουλεύουμε την τεχνική και όσο βαθύτερα συνειδητοποιούμε τις αντιστάσεις μας, τόσο πιο γρήγορα θα έρχονται τα αποτελέσματα. Μετά από αρκετή εξάσκηση, η επίλυση θα έρχεται σε δευτερόλεπτα.

8.   Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την Τεχνική της Συν-χώρεσης για να βοηθήσουμε τον εαυτό μας στην αντιμετώπιση μιας ασθένειας, αναγνωρίζοντάς τη ως δική μας δημιουργία και συν-χωρώντας τη ως δική μας ενέργεια, πάντοτε «με τον όρο να ισορροπήσει ώστε να μπει στην καρδιά μας ισορροπημένη». Μπορούμε ακόμα να δουλέψουμε και σε ένα άλλο επίπεδο, συν-χωρώντας την τάση μας να δημιουργούμε ασθένειες στον εαυτό μας.

9.   Όταν έλθει η επίλυση, δεν ξεχνάμε να ευχαριστήσουμε τους Αγγέλους, τους Δασκάλους, τους Πνευματικούς Οδηγούς και όλο το Σύμπαν για τη συμβολή τους στην επίγνωση, την απελευθέρωση και τη δύναμη που κερδίσαμε.




Στο Φως
Άννα Αποστολίδου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου