Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Ο Πυθαγόρας και η αιώνια σοφία μέρος 2ο


 Ήταν πρόθυμος να υποκλιθεί μπροστά σε κάποιον Δάσκαλο, ενώ ήταν και ο ίδιος φωτισμένος.Αυτό είναι πολύ σπάνιο. Όταν φωτίζεσαι  σταματάς την έρευνα, δεν έχει νόημα πλέον. Ο Βούδας όταν φωτίστηκε δεν αναζήτησε κανέναν άλλο δάσκαλο. Το ίδιο και ο Ιησούς, ο Λάο Τσου, ο Ζαρατούστρας και ο Μωϋσής. Έτσι, ο Πυθαγόρας αποτελεί μοναδική περίπτωση. Δεν υπήρξε ποτέ κάτι αντίστοιχο. Ακόμα και μετά την φώτιση ήταν πρόθυμος να γίνει μαθητής οποιουδήποτε φανέρωνε κάποια όψη της αλήθειας. Ήταν Μαθητής έτοιμος να μάθει από ολόκληρη την ύπαρξη. Παρέμεινε ανοιχτός και παρέμεινε διδασκόμενος ως το τέλος.

Η όλη του προσπάθεια (και ήταν τεράστια προσπάθεια για εκείνη την εποχή να ταξιδέψει από την Ελλάδα μέχρι την Κίνα) ήταν γεμάτη κινδύνους. Όταν επέστρεψε ο Πυθαγόρας, ήταν γέρος, όμως συγκεντρώθηκαν γύρω του αναζητητές. Γεννήθηκε μια μεγάλη σχολή. Και, όπως συμβαίνει πάντα η κοινωνία άρχισε τον ίδιο και τη σχολή του και τους μαθητές του. Σε όλη του τη ζωή αναζήτησε την αέναο φιλοσοφία και την είχε βρει! 


Είχε συγκεντρώσει όλα τα θρύμματα και τα είχε συνδέσει, με εκπληκτική αρμονία, σε μια μεγάλη ενότητα. Αλλά δεν τον άφησαν να την επεξεργαστεί στις λεπτομέρειές της, δεν τον άφησαν να διδάξει τον κόσμο. Τον καταδίωκαν από τον ένα τόπο στον άλλον. Έγιναν πολλές απόπειρες κατά της ζωής του. Αλλά έτσι, ανόητα, συμπεριφέρεται η ανθρωπότητα και πάντοτε έτσι συμπεριφερόταν Και ο θησαυρός του ήταν τεράστιος. Ποτέ κανείς δεν είχε παρόμοιο θησαυρό σοφίας.Είχε καταφέρει να γεφυρώσει την ανατολή με τη Δύση. Ήταν ο ίδιος η πρώτη γέφυρα. Κατόρθωσε να γνωρίσει τον ανατολικό νου το ίδιο βαθιά με το δυτικό.  Ήταν Έλληνας.  Ανατράφηκε με την ελληνική λογική, με την ελληνική επιστημονική προσέγγιση, ύστερα μετακινήθηκε προς την Ανατολή και κατόπιν διδάχτηκε τα μυστήρια. Ο ίδιος ήταν σπουδαίος μαθηματικός. Και όταν ο μαθηματικός γίνεται μύστης, γίνεται μια επανάσταση, γιατί , οι δυο τους είναι διαμετρικά αντίθετοι.  Η Δύση αντιπροσωπεύει τον αρσενικό νου, την επιθετική διάνοια. Η Ανατολή αντιπροσωπεύει τον θηλυκό νου, τη δεκτική διαίσθηση. Ανατολή και Δύση δεν είναι απλώς μια αυθαίρετη διαίρεση. ο διχασμός είναι πολύ-πολύ σημαντικός και βαθύτατος. Ο Ρούντιαρντ Κίπλινγκ είπε ότι η Ανατολή και η Δύση δεν πρόκειται να συναντηθούν ποτέ. Η συνάντηση φαίνεται αδύνατη. 
Η Δύση είναι επιθετική, επιστημονική, έτοιμη να κατακτήσει τη φύση. 
Η Ανατολή είναι μη επιθετική, δεκτική, έτοιμη να κατακτηθεί από τη φύση. 
Η Δύση παίρνει ανυπόμονα κάθε πρωτοβουλία για να ανακαλύψει τα μυστήρια της ζωής και της ύπαρξης. 
Η Ανατολή απλώς περιμένει υπομονετικά, με βαθύτατη εμπιστοσύνη : "Όποτε γίνω άξια, θα μου αποκαλυφθεί η αλήθεια". 
Η Δύση είναι συγκέντρωση στο νου. 
Η Ανατολή είναι διαλογισμός του νου. 
Η δύση είναι σκέψη. 
Η Ανατολή είναι μη σκέψη. 
Η Δύση είναι ο νους. 
Η Ανατολή είναι ο μη νους. 
Λογικά, φαίνεται να' χει δίκιο ο Κίπλινγκ. Μοιάζει αδύνατο το να μπορέσουν να συναντηθούν Ανατολή και Δύση.
Το "Ανατολή και Δύση" δεν αναπαριστά μόνο τη διαίρεση της Γης σε δύο ημισφαίρια, αναπαριστά και τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος έχει μέσα του μια Ανατολή και μια Δύση. Το αριστερό ημισφαίριο είναι η Δύση, συνδέεται με την δεξιά πλευρά του σώματος. Το δεξί ημισφαίριο είναι η Ανατολή και συνδέεται με την αριστερή πλευρά.
Η Δύση έχει δεξιά κατεύθυνση. 
Η Ανατολή έχει αριστερό προσανατολισμό. 
Το αριστερό ημισφαίριο του νου σου υπολογίζει, σκέφτεται, είναι λογικό. Από εκεί παράγεται η επιστήμη.
Το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου σου είναι ποιητής, είναι μύστης. Διαισθάνεται, νιώθει. Είναι ασαφές, νεφελώδες, ομιχλώδες. Τίποτα δεν είναι καθαρό. Τα πάντα είναι ένα είδος χάους, αλλά αυτό το χάος έχει την ομορφιά του. Υπάρχει μεγάλη ποίηση σ'αυτό το χάος, μεγάλο τραγούδι. Είναι γεμάτο χυμούς. Ο υπολογιστικός νους μοιάζει με την έρημο. Ο μη υπολογιστικός νους είναι ένας κήπος. Πουλιά κελαηδούν εκεί και λουλούδια ανθίζουν...Είναι ένας ολότελα διαφορετικός κόσμος!


Ο Πυθαγόρας ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αποπειράθηκε το αδύνατο και το πέτυχε : Σ' εκείνον, η Ανατολή και η Δύση έγιναν ένα. Σ' εκείνον, το γιν και το γιανγκ έγιναν ένα.  Σ' εκείνον, το αρσενικό και το θηλυκό έγιναν ένα. Ήταν ένας Αρνταναρισβάρ, μια καθολική ενότητα των πολικών αντιθέτων. Ο Σίβα και η Σάκτι μαζί.
Διάνοια του υψηλότερου διαμετρήματος και διαίσθηση του βαθύτερου διαμετρήματος. Ο Πυθαγόρας είναι κορυφή, ηλιόλουστη κορυφή και ταυτόχρονα, κοιλάδα βαθιά και σκοτεινή. Είναι τόσο σπάνιος συνδυασμός!


Πηγή: OSHO-LAND

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου