Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

ΝΗΣΤΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ!!!..Ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου μπορεί να αναγεννηθεί μόνο με νηστεία σε μόλις τρεις μέρες!!!


Ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου μπορεί να αναγεννηθεί μόνο με νηστεία για μόλις τρεις μέρες, καθώς ενεργοποιεί τον οργανισμό να ξεκινήσει την παραγωγή νέων λευκών κυττάρων του αίματος, σύμφωνα με μία νέα μελέτη. 

Η νηστεία για μόλις τρεις ημέρες μπορεί να αναγεννήσει ολόκληρο το ανοσοποιητικό σύστημα, ακόμα και σε ηλικιωμένους, βρήκαν οι επιστήμονες σε μια σημαντική ανακάλυψη που περιγράφεται ως «αξιοσημείωτη».

Παρά το γεγονός ότι οι δίαιτες νηστείας έχουν επικριθεί από τους διαιτολόγους ότι είναι ανθυγιεινές, μια νέα έρευνα προτείνει ότι όταν υποφέρεις από την πείνα το σώμα βάζει μπρος τα βλαστικά κύτταρα στην παραγωγή νέων λευκών κυττάρων αίματος, τα οποία καταπολεμούν τις λοιμώξεις.

Οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας λένε ότι η ανακάλυψη θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα επωφελής για τα άτομα που πάσχουν από βλάβες του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως οι ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία.

Θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τους ηλικιωμένους των οποίων το ανοσοποιητικό σύστημα γίνεται λιγότερο αποτελεσματικό, καθώς γερνούν, γεγονός που καθιστά πιο δύσκολο για αυτούς να παλέψουν ακόμα και κοινές ασθένειες.

Οι ερευνητές λένε ότι η νηστεία “αντιστρέφει έναν αναγεννητικό διακόπτη” που προτρέπει τα βλαστικά κύτταρα να δημιουργήσουν καινούργια λευκά κύτταρα του αίματος, κατ ‘ουσίαν, την αναγέννηση ολόκληρου του ανοσοποιητικού συστήματος.

“Δίνει το «ΟΚ» για τα βλαστικά κύτταρα να προχωρήσουν και να ξεκινήσουν την ανοικοδόμηση σε ολόκληρο το σύστημα», δήλωσε ο καθηγητής Valter Longo, Καθηγητής Γεροντολογίας και Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.

“Και τα καλά νέα είναι ότι το σώμα ξεφορτώνεται τα μέρη του συστήματος που μπορεί να έχουν προκληθεί βλάβη ή τα ηλικιωμένα, τα αναποτελεσματικά μέρη, κατά τη διάρκεια της νηστείας. «Τώρα, εάν αρχίζετε με ένα σύστημα χαλασμένο βαριά από τη χημειοθεραπεία ή τη γήρανση, οι κύκλοι της νηστείας μπορούν να παραγάγουν, κυριολεκτικά, ένα νέο ανοσοποιητικό σύστημα.»

Η παρατεταμένη νηστεία αναγκάζει το σώμα να χρησιμοποιήσει τα αποθέματα της γλυκόζης και του λίπους, αλλά και διασπά ένα σημαντικό μέρος των λευκών αιμοσφαιρίων. Κατά τη διάρκεια κάθε κύκλου της νηστείας, αυτή η εξάντληση των λευκών αιμοσφαιρίων επάγει αλλαγές που ενεργοποιούν τα βλαστικά κύτταρα με την αναγέννηση νέων κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος.

“Δεν θα μπορούσαμε να προβλέψουμε ότι η παρατεταμένη νηστεία θα είχε μια τέτοια αξιοσημείωτη επίδραση στην προώθηση των κυττάρων με βάση την αναγέννηση του αιμοποιητικού συστήματος,” πρόσθεσε ο καθηγητής Longo.

“Όταν πεινάς ανυπόφορα, το σύστημα προσπαθεί να εξοικονομήσει ενέργεια, και ένα από τα πράγματα που μπορεί να κάνει για την εξοικονόμηση ενέργειας είναι να ανακυκλώνει πολλά από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που δεν είναι απαραίτητα, ιδιαίτερα εκείνα που μπορεί να έχουν υποστεί βλάβη,” είπε ο Δρ Longo.

«Αυτό που αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε, τόσο σε ανθρώπινη εργασία αλλά και των ζώων στο έργο μας είναι ότι ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων κατεβαίνει με την παρατεταμένη νηστεία. Στη συνέχεια, όταν κάνετε εκ νέου επαναφορά στην τροφή σας, τα κύτταρα του αίματος επανέρχονται. Έτσι αρχίσαμε να σκεφτόμαστε, λοιπόν, από πού προέρχεται όλο αυτό; ”

Η νηστεία για 72 ώρες προστάτευσε επίσης τους ασθενείς με καρκίνο από τον τοξικό αντίκτυπο της χημειοθεραπείας. “Ενώ η χημειοθεραπεία σώζει ζωές, προκαλεί επίσης σημαντικές παράπλευρες ζημιές στο ανοσοποιητικό σύστημα. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι η νηστεία μπορεί να μετριάσει ορισμένες από τις βλαβερές συνέπειες της χημειοθεραπείας”, είπε η ομο-συντάκτης της μελέτης Tanya Dorff, επίκουρη καθηγήτρια της κλινικής ιατρικής στο περιεκτικό κέντρο και το νοσοκομείο καρκίνου USC Norris.

“Οι περισσότερες κλινικές μελέτες που απαιτούνται, καθώς και κάθε τέτοια διαιτητική παρέμβαση θα πρέπει να πραγματοποιείται μόνο υπό την καθοδήγηση γιατρού.” “Ερευνούμε την πιθανότητα ότι οι επιπτώσεις αυτές έχουν εφαρμογή σε πολλά διαφορετικά συστήματα και όργανα, όχι μόνο στο ανοσοποιητικό σύστημα», πρόσθεσε ο καθηγητής Longo. Ωστόσο, ορισμένοι Βρετανοί ειδικοί ήταν επιφυλακτικοί της έρευνας. Ο Dr Graham Rook, ομότιμος καθηγητής ανοσολογίας στο University College του Λονδίνου, δήλωσε ότι η μελέτη ακουγόταν «απίθανη».

Ο Chris Mason, Καθηγητής Αναγεννητικής Ιατρικής του UCL, δήλωσε: «Υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ. Βλέπω ότι η νηστεία μειώνει τον αριθμό και το μέγεθος των κυττάρων και στη συνέχεια η εκ νέου σίτιση στις 72 ώρες δείχνει μια ανάκαμψη. “Αυτό θα μπορούσε να είναι δυνητικά χρήσιμο, διότι δεν είναι τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν θα ήταν τρομερά επιβλαβή για κάποιον με καρκίνο.

“Αλλά νομίζω ότι η πιο λογική λύση θα ήταν να συνδεθεί αυτό το αποτέλεσμα με φάρμακα. Δεν είμαι βέβαιος ότι η νηστεία είναι η καλύτερη ιδέα. Οι άνθρωποι είναι καλύτερα να τρώνε σε τακτά χρονικά διαστήματα ».

Ο Δρ Longo πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει καμία απόδειξη σε κανέναν ότι η νηστεία μπορεί να είναι επικίνδυνη, ενώ υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι είναι ευεργετική. 

Έχω λάβει μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από εκατοντάδες ασθενείς με καρκίνο που συνδυάζουν τη χημειοθεραπεία με τη νηστεία, με τη βοήθεια των ογκολόγων.

“Μέχρι στιγμής, η μεγάλη πλειοψηφία έχουν αναφέρει ότι όλα πάνε πολύ καλά και μόνο ελάχιστοι έχουν αναφέρει κάποιες παρενέργειες συμπεριλαμβανομένων της λιποθυμίας και μια προσωρινή αύξηση των ηπατικών δεικτών.


Είναι σαφές ότι πρέπει να ολοκληρώσουμε τις κλινικές μελέτες, αλλά φαίνεται πολύ ελπιδοφόρο ».

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΟΚ στο CERN:Δείτε τι βρήκαν και το κρύβουν!

foto 1

 Από το διάσημο ελβετικό εργαστήριο CERN, που στοίχισε εκατομμύρια ευρώ και εργάζεται όλη η αφρόκρεμα των επιστημόνων του κόσμου... και μεταξύ αυτών και Έλληνες, έστειλαν μια δέσμη νετρίνων σε άλλο ερευνητικό κέντρο στο Gran Sasso, που βρίσκεται 730 μίλια μακριά.

 Τα νετρίνα έφτασαν στο Gran Sasso γρηγορότερα από το φως...! 16.000 φορές κάνανε το πείραμα και πάντα έβγαινε ότι τα νετρίνα έτρεχαν γρηγορότερα από το φως.

 Για μας τους απλούς ανθρώπους λέμε και τι έγινε; Ας τρέχουν...
foto 2
Οι επιστήμονες που το ανακοίνωσαν παραιτήθηκαν από την δουλειά τους. Το πρόγραμμα του εργαστηρίου CERN σταμάτησε λόγο ''βλάβης". Τώρα βρέθηκε να πάθει βλάβη?

Γιατί τόση αναστάτωση και μυστικότητα; 
Γιατί με το που βρήκανε ότι τα νετρίνα τρέχουν γρηγορότερα από το φως, πάει περίπατο όλη σχεδόν η φυσική και καταργείτε ο νόμος του Αϊνστάιν...

Αυτός ο νόμος του Αϊνστάιν μας καθήλωνε στο δικό μας πλανητικό σύστημα. Δεν μπορούσαμε να βγούμε, να πάμε σε άλλο πλανητικό σύστημα γιατί χρειάζονταν δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες χρόνια να επισκεφτούμε το πλησιέστερο πλανήτη έξω από το δικό μας. Τώρα πηγαίνεις αυτόματα. Οι αποστάσεις εκμηδενίζονται...!
 
foto 3


Να γιατί σταμάτησαν όλα στο πρόγραμμα CERN. Αυτό που βρήκαν τώρα θα το εκμεταλευτούν μόνο οι λίγοι. Δεν είναι για όλο τον κόσμο... 

Στη φωτογραφία 3 το εργαστήριο CERN και η αναπαράσταση του πειράματος που απέδειξαν ότι τα νετρίνα τρέχουν γρηγορότερα από το φως (300.000 χιλ./sec ή 7,5 φορές τον γύρο της γης σε 1 δευτερόλεπτο).

foto 4
Διαβάστε επίσης

Τι είναι το νετρίνο;

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ...ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗΣ !!!



  Για να κατανοήσουμε τα παραμύθια, πρέπει να μπορούμε να εισχωρήσουμε σε έναν άλλο χώρο, σε έναν άλλο χρόνο, σε μιαν άλλη πραγματικότητα. Πρέπει να μπορούμε να καθίσουμε, όπως κάποτε γύρω από ένα τζάκι και το στόμα ενός ηλικιωμένου κι όχι όπως τώρα, γύρω από την τηλεόραση και τη βουβαμάρα που ξεγυμνώνει τη μοναξιά μας.

  Η ίδια η γλώσσα των παραμυθιών είναι συμβολική και όπως αποφαίνονται οι μελετητές, τα παραμύθια είναι το πιο παγκόσμιο φαινόμενο, ακόμα και απ’ τους μύθους. Στα παραμύθια οι ομοιότητες είναι συγκλονιστικά όμοιες, γιατί εκτυλίσσονται στο χώρο και τον χρόνο που είμαστε όλοι ίδιοι.

   Σ’ εκείνο το χώρο και το χρόνο όπου σαν παιδιά, σαν ανιχνευτές της πραγματικότητας μας, ρωτάμε: Ποιος είμαι, τι θέλω, που θέλω να πάω… Η προσωπικότητά μας ψηλαφεί τα γεγονότα που θα της δώσουν ζωή:  Μια φορά και ένα καιρό...

   Είναι στο κάποτε, στο παντού και στο τώρα. Φεύγουμε απ’ το σύστημα και τα δεσμά του, μακριά από τους ανθρώπους που ανήγαγαν την κατάθλιψη σε παγκόσμια ασθένεια. Η ασφάλεια της εποχής μας ας μη μας ξεγελά βρισκόμαστε όλοι σ' αυτό το χώρο: Είναι ΜΥΗΤΙΚΟΣ, ΑΝΕΞΙΤΗΛΟΣ, ΜΑΣ ΣΗΜΑΔΕΥΕΙ.

  Αλλά σ' αυτό το χρόνο έχουμε ένα πρώτο στοιχείο: Τον ήρωα που αναδύεται απ’ το χάος. Άρα κάθε παραμύθι αναπαράγει την κοσμογονία… Εν αρχή είναι το χάος, του Ησιόδου, επαναλαμβάνεται σε κάθε αρχή όταν τολμάτε ένα βήμα στο άγνωστο, όταν επιχειρείτε κάτι που δεν ξέρετε τα αποτελέσματα του. Άρα, ο ήρωας είναι ο καθένας από μας, που σε διάκριση με τους άλλους, θα ακολουθήσει την πορεία του μέχρι το τέλος. Ένα ήρωας τόσο κοντινός, στις δικές μας καθημερινές μικρές απώλειες.

   Ξεκινάει με μια κατάσταση όπου τα πράγματα είναι περίεργα… π.χ. Μια κόρη σ' ένα πλούσιο σπίτι, η Χιονάτη που δεν έχει ακόμη κατακτήσει την αγνότητά της, διότι το λευκό συμβολίζει το αγνό, το άσπιλο. Δεν μπορεί το λευκό να αποκτήσει την αγνότητά του, αν δεν περάσει μέσα από το μαύρο. Αλλού πάλι ο πατέρας πεθαίνει και αφήνει περιουσία που δεν μοιράζεται σωστά. Πατέρας – ευχή και κατάρα!

Μας κληροδοτεί δυνάμεις αλλά είναι αυτός που πρέπει να ξεπεράσουμε (σκοτώσουμε). Το παιδί δεν θα ωριμάσει ποτέ, αν δεν τινάξει το φορτίο που κουβαλάει π.χ. στον παπουτσωμένο γάτο, οι δύο πρώτοι γιοί παίρνουν το μύλο.

Ο άλλος το γαϊδούρι που κάνει μεταφορές στον μύλο, ο τρίτος τον γάτο. Αν περιμένετε να κληρονομήσετε το σωστό πεπρωμένο σας, δεν παίρνετε τίποτα. Εδώ ο ήρωας παίρνει το γάτο. Θα σπάσει την ευθύγραμμη πορεία του χρόνου για να φτάσει εκεί που για τους άλλους μοιάζει αδιάφορο.

Αυτός που αλλάζει την ιστορία εντελώς, προχωρά στο άγνωστο. Ο ήρωας είναι όπως εμείς, θέλει την βόλεψή του, το σπιτάκι του. Θα προτιμούσε τον μύλο (σύμβολο μετάλλαξης). Είναι ο ήρωας, γιατί δεν είναι φωτισμένος αλλά πρέπει να βρει το φως μεσ’ στο σκοτάδι. Στην ωραία και το τέρας, ο ήρωας ζητά ένα τριαντάφυλλο (αυτό που δεν έχει καμιά αξία).

Αν ο ήρωας ζητήσει τη θέση στο δημόσιο, τότε αυτό είναι καθημερινό. Ο ήρωας ζητά αυτό που σε πρώτο επίπεδο θεωρείται χάσιμο. Είναι σαν ένα ταξίδι στα τέσσερα πρωταρχικά στοιχεία: Γη, νερό, αέρας, φωτιά. Κάθε ήρωας θα κινδυνεύσει σε ένα από αυτά τα στοιχεία. Θα κινδυνεύσει να πυρποληθεί, να πνιγεί, να καεί. Δηλαδή, να μεταλλαχθεί.

Άλλο στοιχείο του ήρωα: Ο κίνδυνος κι η μεταμόρφωση. Επειδή δεν ζήτησε τίποτα ή επειδή δεν το δικαιούται, κληρονομεί την αρνητική πλευρά, τις στάχτες, όπως η Σταχτοπούτα. Για να μεταμορφωθεί. Είναι η πορεία που κάνουμε στη ζωή όλοι, για να φτάσουμε στο σπιτάκι της γιαγιάς, όπου υπάρχει ο λύκος.

Αυτή είναι και η διαφορά απ’ τα σύγχρονα παραμύθια, τα καρτούν, τα χάρτινα. Εβδομήντα χρόνια ο Ντόναλτ Ντακ είναι ο ίδιος, ενώ στα κλασικά παραμύθια ο ήρωας μεταμορφώνεται.

Μας δείχνουν ότι μέσα από μια σκοτεινή δίοδο, μεταμορφωνόμαστε. Ο ήρωας κινδυνεύει για να μεταμορφωθεί, όχι για χάρη της περιπέτειας. Ο Ταρζάν ή ο Μπάτμαν, κινδυνεύουν για την περιπέτεια, αλλά μετά εβδομήντα χρόνια ο Ταρζάν είναι ο ίδιος, ενώ ο ήρωας του παραμυθιού θα μεταμορφωθεί.

 Στη συνέχεια ο ήρωας στον παπουτσωμένο γάτο θα υποφέρει από τα άλλα δύο κακά αδέλφια. Αυτά θα επιτρέψουν στον ήρωα να μεταμορφωθεί. Αυτά τα αδέλφια συμβολίζουν εμάς: Ο πρώτος το σώμα, ο δεύτερος τον ψυχισμό, ο τρίτος (εκών άκων), θέλοντας και μη, προχωράει πέρα απ’ αυτά, τα ξεπερνά. Είναι η πνευματικότητα.

Ο μισός εαυτός μας είμαστε στάχτες και ο άλλος μισός προσπαθεί να φορέσει το γοβάκι. Εδώ η μητριά (σύμβολο της φύσης) συμβολίζει την άρρωστη φύση, τη ρημαγμένη, τη φύση που δεν μπορούμε μέσα της να αισθανθούμε σιγουριά, την φύση νέμεση, όχι τη φύση αγκαλιά, αλλά τη φύση που είναι τόσο στείρα, όπου το καθετί το βλέπει ως στοιχείο για εκμετάλλευση: Ποιος είναι πιο καλύτερος από μένα; Σπάει ένα κομματάκι.


Η Χιονάτη σπάει τον καθρέφτη. Είναι ένα κομματάκι από μας που ψάχνει να βρει τον εαυτό του. Ο καθένας μας ζει με την μητριά… Ζει μ΄ εκείνη την περιοχή του, που τον έχει αποκόψει από τις πραγματικές του ρίζες. Άρα, ο ήρωας πρέπει να παρακούσει, πρέπει να πάει πέρα απ΄ τα δυό αδέλφια.

Ακόμα κι η κοκκινοσκουφίτσα παραβαίνει: Μην μιλήσεις σε κανέναν, κι εκείνη μίλησε. Αν δεν υπάρχει παράβαση, δεν έχει νόημα η ζωή. Τα παραμύθια διδάσκουν προτροπή - παράβαση - αλλαγή. Γι' αυτό σε άλλη εποχή, οι άνθρωποι ζούσαν ήρεμα με το ψωμί της ημέρας, ενώ εμείς προβληματιζόμαστε με το ψυγείο γεμάτο.

Τα τέσσερα στοιχεία μας πηγαίνουν στην ένωση: Γάμος στο παραμύθι: Γάμος με τον ίδιο τον εαυτό μας. Ο ήρωας ενοποιείται, βρίσκει τον ίδιο τον εαυτό του. Για να έρθει ο γάμος, πρέπει να επέλθει χωρισμός. Άρα, φεύγει, χωρίζεται απ΄ το σπίτι του. Κοκκινοσκουφίτσα- Χιονάτη. Αυτός ο χωρισμός είναι η κολλητική ουσία της τελικής ένωσης.

ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ: 

Στην Κοκκινοσκουφίτσα ο τρόπος προσέγγισης έχει στοιχεία από αρχαίες παραδόσεις και σύγχρονη ψυχολογία, καθώς και μυητική παράδοση. Ο ήρωας των παραμυθιών είναι μια διαδικασία μύησης -εξοικείωσης με το μυστήριο σε αρχαίες δοκιμασίες, για την τελείωση των ψυχών: Καβείρια μυστήρια, Ελευσίνια μυστήρια, μυστήρια Κελτών κ.λπ.

Το κόκκινο σκουφί το έχει ράψει η γιαγιά της. Είναι ένας κώνος πάνω στο κεφάλι της. Ένα από τα βασικά σύμβολα των μυστηρίων. Συμβολίζει την πιο εξευγενισμένη πνευματική μας φύση.

Είναι κόκκινος, επειδή οι δονήσεις της είναι ακόμα γεμάτες πάθος και εξάρτηση. Μεταφέρει στο καλάθι της μηλόπιτα – παγκόσμιο σύμβολο- βιβλικό, το μήλο του Αδάμ. Δηλαδή τη γνώση που δεν έχει ακόμα κατακτήσει, που δεν έχει δοκιμαστεί από τον όφι.

Ο λύκος είναι το άγνωστο, αυτό που θα μας διδάξει. Και πού πάει η Κοκκινοσκουφίτσα; Στην γιαγιά, πέρα απ’ το δάσος. Το δάσος συμβολίζει την ημιμάθεια, ανάμεσα στις σκιές των δέντρων, κάτι βλέπεις, κάτι χάνεις. Είναι οι σκιές που εσύ προβάλλεις.

Άρα, εισέρχεται στον κόσμο το δικό μας, τον φυσικό, γεμάτο φως και σκοτάδι και εκεί συναντάει όχι ένα θηρίο, αλλά τον εαυτό της, τα δικά της συναισθήματα, δηλαδή τον λύκο (όφις, δράκος, λύκος) είναι ένα και το αυτό. Δηλαδή, τα πιο χαμηλά συναισθήματα: λαγνεία, ιδιοτέλεια, η χρησιμοποίηση του άλλου για ίδιον όφελος.

Τα παραμύθια κάνουν κάτι διαχρονικό, να αφορά τον καθένα.
Η γιαγιά είναι η περιοχή του εαυτού μας η ανέγγιχτη: Αρχές, αξίες, σοφία, έξω απ’ το δάσος, έξω απ’ την άγνοια. Πρέπει να φτάσουμε εκεί, περνώντας απ’ τα διόδια του λύκου. Η γιαγιά, ο προορισμός μας, η ένωση. Παρόλα αυτά ο λύκος τρώει την γιαγιά.

Χάθηκε η Σοφία, η γνώση. Ναι, όταν ο λύκος προσποιείται τη γιαγιά, όταν τα κατώτερα συναισθήματά
σας κυριαρχούν και πνίγουν τις αρχές και τις παριστάνουν. Άρα, ο καθένας μας τι άλλο κάνει, παρά να πλανηθεί. Να δει την μορφή, όχι τον στόχο και να κινδυνεύσει η ίδια.

Λύση, ο ξυλοκόπος: Τι κάνει; Κόβει τα δέντρα. Αφαιρεί κομμάτια απ’ το δάσος, απ’ το σκοτάδι. Κατάποση και άνοιγμα κοιλιάς, όπως στην βάπτιση, μπαίνει στα ύδατα. Είναι ο κανένας και αναδύεται καινούργιος, ντύνεται καινούργια ρούχα. Μόνο όταν μπει στην κοιλιά του δράκου, του κήτους, μόνον αν σας φάει, θα μπορέσετε να απελευθερωθείτε.

Η Κοκκινοσκουφίτσα, όταν βγαίνει από την κοιλιά του λύκου είναι μεταμορφωμένη. Ο Πινόκιο όταν βγαίνει από την κοιλιά του κήτους είναι μεταμορφωμένος. Ο τρίτος γιος στον Παπουτσωμένο γάτο, πέφτει φτωχός στα νερά και βγαίνει πλούσιος.

Έχει μια σταθερότητα του ποιός είναι, που αν δεν υπήρχε η κατάσταση περιθωρίου, απόρριψης κ.λπ. δεν θα μπορούσε να μπει στη διαδικασία. Αντίστοιχα η Σταχτοπούτα: Παραμελημένη, (στάχτη - τζάκι αντί για την κοιλιά του λύκου), το τζάκι συμβολίζει την εσωστρέφεια, τον μαρασμό. Χρειάζεται ο μαρασμός, η στάχτη, για να υπάρχει αναγέννηση. Η Σταχτοπούτα έχει χάσει τη μητέρα της, την αληθινή της φύση, τον αληθινό της προορισμό.

Ο ήρωας παρ’ ότι σώζεται με θαυμαστό τρόπο, το αξίζει γιατί έχει κάμει καρτερία από ένστικτο, γιατί νιώθει ότι η δική του φύση δεν μπορεί να χαθεί με τίποτα. Άρα, οι υπερβάσεις, νεράιδες, μάγοι, δεν είναι παρά σύμβολα της εσωτερικής πορείας του ήρωα. Άρα, ένα παραμύθι είναι η δική μας πορεία.
Καρλ Γιουκγ: «Στα παραμύθια η ψυχή διηγείται την ιστορία της».

Ο βάτραχος που μιλάει συμβολίζει την άσχημη, τη χαμηλή πλευρά μας. Δέντρα: Αρχέγονη γλώσσα απ’ όπου προήλθαν όλες οι γλώσσες κι όπου μπορούσαμε να μιλάμε με δέντρα, με ζώα, με τη θάλασσα, όπως ένα σύγχρονο παιδί μιλά με τα παιχνίδια του.

Αυτός ο τρόπος να επικοινωνήσουμε με τα άψυχα, είναι παγκόσμια γλώσσα όλων των παραμυθιών. Όσοι πλησιάζουν επιφανειακά τα παραμύθια, τα θεωρούν αυθαιρεσίες. Όταν ο ψαράς παντρεύεται την κόρη του βασιλιά, δεν ανεβαίνει τάξη, αλλά ανεβάζει τη συνείδηση του, την κατακτά.

Ο βασιλιάς συμβολίζει τη Σοφία, την συνείδηση, την κατανόηση του κόσμου. Ο  βασιλιάς χάνει τη θέση του, όταν δεν την έχει κατακτήσει. Δηλαδή, ο ήρωας ανέκαθεν ήταν σημαντικός, αλλά δεν το γνωρίζει. Πως θα το γνωρίσει; Μέσα απ’ την δοκιμασία: ποντίκια - άλoγα: Τα τρωκτικά που τρώνε τις ενέργειες των διπλανών τους, τα κάνει άλογα- θετικές ενέργειες.

Η Σταχτοπούτα δηλαδή, μέσω της νεράιδας μεταμορφώνει τα ίδια τα στοιχεία που έχει, τους δίνει θετικό προορισμό. Άλλο στοιχείο είναι το στοιχείο της απαγόρευσης ή του περιορισμού.

Ο κάθε ήρωας μες στη δοκιμασία του έχει χωροχρονικές πιέσεις. Π.χ. πρέπει σε μια μέρα να χτίσει ένα παλάτι. Είναι δύσκολο, επειδή κι ο χρόνος είναι πιεστικός.

Μόνη λύση να βγάλει την πιο δυνατή πλευρά του, δηλαδή να συνεργαστεί με εκείνες τις πλευρές που αγνοούσε. Όταν συντονιστεί, τότε είναι ικανός σε μία μέρα ν’ αλλάξει τον εαυτό του και τον κόσμο.

Το γοβάκι της Σταχτοπούτας είναι διάφανο, περνά το φως μέσα, είναι το ίδιο μεταλλαγμένο και μεταμορφωμένο. Δείχνει σε ποιο πόδι ταιριάζει η γνώση, η μεταμόρφωση. Αιώνιες αλήθειες που κάνουν τα παραμύθια ακόμα και στην εποχή μας απαραίτητα.

Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, απαγορεύτηκαν τα παραμύθια των αδερφών Γκριμ. Είπαν ότι οι Γερμανοί ήταν τόσο σκληροί, επειδή μεγάλωσαν με τα παραμύθια των Γκριμ, τα οποία είχαν μέσα τους σκληρότητα, αιμομιξίες κ.λπ.
Μερικά είναι τόσο σκληρά, όπου ο ήρωας πρέπει να συντονιστεί για να περάσει μέσα από τις συμπληγάδες της αδήριτης ύλης.

ΑΕΡΑΣ: Ο ήρωας πρέπει να κινδυνέψει αιωρούμενος πάνω στην φασολιά, διότι ο αέρας είναι στοιχείο αβεβαιότητας.

ΦΩΤΙΑ: Επέρχεται σαν λύτρωση στο μολυβένιο στρατιώτη ή σαν καθαρτήρια φωτιά. Ο ήρωας πρέπει να αντέξει τη φωνή του δράκου.
 Ο ήρωας ξεφλουδίζεται όπως ο τζίτζικας για να βρει το πραγματικό του πρόσωπο, για να βρει την ενότητα μέσα στον εαυτό του.

  Ερεθίσματα για να διαβάσουμε τα παραμύθια με άλλο βλέμμα αλλά και για να δούμε τη ζωή μας με άλλο βλέμμα. Αν μελετάμε μόνο χωρίς να αλλάζουμε, αν η γνώση μας φορτώνει μόνο με καινούργιες πληροφορίες, δεν θα επέλθει η Λύτρωση και η Αναγέννηση!

ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ…

ΠΗΓΗ: ΜΑΡΙΑ ΠΙΝΩΤΗ


Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Η βάση για... κάθε αφθονία... είναι η αναγνώριση του καλού... που υπάρχει ήδη στη ζωή σου... ECKHART TOLLE


Το ποιος νομίζεις ότι είσαι είναι επίσης στενά συνδεδεμένο με το πώς θεωρείς ότι σου φέρονται οι άλλοι. Πολλοί άνθρωποι παραπονιούνται ότι οι άλλοι δεν τους φέρονται αρκετά καλά. «Δε μου δείχνουν κανένα σεβασμό, προσοχή, αναγνώριση, παραδοχή», λένε. «Με θεωρούν δεδομένο». Άλλοτε πάλι, υποψιάζονται κρυμμένα κίνητρα. «Οι άλλοι θέλουν να με χειραγωγήσουν, να με εκμεταλλευτούν. Κανείς δε μ' αγαπάει». 

Το ποιοι νομίζουν ότι είναι, είναι τούτο: «Είμαι ένας ενδεής μικρός που οι ανάγκες του δεν ικανοποιούνται». Αυτή η βασική εσφαλμένη αντίληψη για το ποιοι είναι δημιουργεί δυσλειτουργία σε όλες τους τις σχέσεις.

 Πιστεύουν ότι δεν έχουν τίποτα να δώσουν και ότι ο κόσμος ή οι άλλοι άνθρωποι τους στερούν αυτό που χρειάζονται. Ολόκληρη η πραγματικότητά τους βασίζεται σε μια πλανεμένη αίσθηση του ποιοι είναι. 

Σαμποτάρει καταστάσεις, αμαυρώνει όλες τις σχέσεις. Αν η σκέψη της έλλειψης είτε πρόκειται για χρήματα, για αναγνώριση ή για αγάπη- έχει γίνει μέρος του ποιος νομίζεις πως είσαι, θα βιώνεις πάντα έλλειψη. Αντί να αναγνωρίζεις το καλό που υπάρχει ήδη μέσα σου, θα βιώνεις πάντα έλλειψη. Η αναγνώριση του καλού που υπάρχει ήδη στη ζωή σου είναι η βάση για κάθε αφθονία


Η πραγματικότητα είναι: 
Ό,τι πιστεύεις ότι σου στερεί ο κόσμος, το στερείς εσύ από τον κόσμο. Το στερείς επειδή βαθιά μέσα σου πιστεύεις ότι είσαι μικρός και ότι δεν έχεις τίποτα να δώσεις. 

Δοκίμασε αυτό για μια δυο βδομάδες και δες πώς αλλάζει την πραγματικότητά σου: Ό,τι πιστεύεις ότι σου στερούν οι άνθρωποι - έπαινο, εκτίμηση, βοήθεια, στοργική φροντίδα κ.λπ. - δίνε το σ' αυτούς. Δεν το έχεις; Κάνε απλώς σαν να το έχεις. Έπειτα, λίγο αργότερα από τότε που άρχισες να δίνεις, θα αρχίσεις να λαβαίνεις. Δεν μπορείς να λάβεις αυτό που δε δίνεις. 

Η εκροή καθορίζει την εισροή. Ό,τι νομίζεις ότι σου στερεί ο κόσμος το έχεις ήδη, αλλά, αν δεν του επιτρέψεις ν' αρχίσει να ρέει προς τα έξω, δε θα ξέρεις καν ότι το έχεις. Αυτό περιλαμβάνει και την αφθονία.


Η πηγή κάθε αφθονίας δεν είναι έξω από σένα. Είναι μέρος του ποιος είσαι. Ωστόσο, ξεκίνα την παραδεχόμενος και αναγνωρίζοντας την αφθονία απέξω. Δες πόσο γεμάτη είναι η ζωή γύρω σου. Η ζεστασιά του ήλιου στην επιδερμίδα σου, η έκθεση υπέροχων λουλουδιών έξω από ένα ανθοπωλείο, το δάγκωμα ενός ζουμερού φρούτου, το άφθονο νερό που σε μουσκεύει πέφτοντας από τον ουρανό. 

Η πληρότητα της ζωής υπάρχει σε κάθε σου βήμα. Η αναγνώριση αυτής της αφθονίας που είναι παντού τριγύρω σου αφυπνίζει την αφθονία που βρίσκεται σε νάρκη μέσα σου. Έπειτα άφησέ τη να κυλήσει προς τα έξω. Όταν χαμογελάς σ' έναν άγνωστο, υπάρχει ήδη ένα μικρό ξεχείλισμα ενέργειας. Γίνεσαι δότης. 


Αναρωτήσου συχνά: «Τι μπορώ να δώσω εδώ; Πώς μπορώ να εξυπηρετήσω αυτό τον άνθρωπο, αυτή την κατάσταση;» Δε χρειάζεται να κατέχεις κάτι για να νιώθεις ότι έχεις αφθονία, μολονότι, αν αισθάνεσαι συνεχώς ότι έχεις αφθονία, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα αρχίσουν να σου έρχονται πράγματα. 

Η αφθονία έρχεται μόνο σε όσους την έχουν ήδη. Ακούγεται σχεδόν άδικο, αλλά, φυσικά, δεν είναι. Είναι ένας συμπαντικός νόμος. Τόσο η αφθονία όσο και η ανεπάρκεια είναι εσωτερικές καταστάσεις που εκδηλώνονται ως πραγματικότητά σου. …

ECKHART TOLLE
A NEW EARTΗ


Ακολούθησε τα ίχνη της επιτυχίας


Ένα πολύ χρήσιμο άρθρο για την επιτυχία από το internet. Διαβάστε το και σταθείτε στις βασικές ιδέες.  Εάν κάπου σας αγγίξει, σημαίνει ότι είστε στον δρόμο, διαφορετικά προσπεράστε. Η κριτική που δεν είναι εποικοδομητική αφορά μόνον τις πεποιθήσεις σας. Τίποτε άλλο. 

Επιτυχία:
Πάντα ήμουν σοβαρός μελετητής της επιτυχίας. Έχω μελετήσει αμέτρητο υλικό, έχω μελετήσει επιτυχημένους ανθρώπους είτε από κοντά, είτε μέσα από βιβλία, είτε παρατηρώντας την ζωή τους και πως αυτή εξελίσσεται.

Είναι απίστευτο το πόσο λίγοι είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Πόσοι λίγοι είναι αυτοί που ζουν την ζωή που πάντα ονειρεύονταν. Αν κοιτάξει κανείς τις έρευνες θα βγάλει κάποια πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.

Κατά αρχήν, μόνο το 1% του πληθυσμού είναι ευτυχισμένο. Αν νομίζεις πως αυτό οφείλεται στην οικονομική κρίση κάνεις λάθος. Αν κοιτάξεις μία έρευνα του 1970, θα διαπιστώσεις πως το ποσοστό ήταν πάλι στο 1%.

Το 1% είναι και στις μέρες μας ευτυχισμένο, απλά έχω την αίσθηση πως το υπόλοιπο 99% είναι ακόμα πιο δυστυχισμένο από ότι ήταν παλαιότερα. Το πιο παράδοξο ακόμα είναι γιατί δεν προσπαθεί περισσότερος κόσμος να μπει σε αυτό το 1%. Δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Η επιτυχία αφήνει ίχνη. Υπάρχουν αμέτρητα βιβλία τα οποία δείχνουν τον δρόμο. Υπάρχει το internet όπου μπορεί κανείς να βρει πολύτιμο υλικό. Η επιτυχία στις μέρες μας έχει τόσο πολύ αποκωδικοποιηθεί που δεν κρύβει κανένα μυστικό.

Όποιος αποφασίζει να πετύχει και δώσει όλο του το είναι προς αυτή την κατεύθυνση θα τα καταφέρει.
Το πρόβλημα δεν είναι πως ο κόσμος προσπαθεί και αποτυγχάνει. Το πρόβλημα είναι πως ποτέ δεν προσπαθεί. Δεν ξεκινάει καν… και αν ξεκινήσει στο πρώτο εμπόδιο θα βάλει όπισθεν και θα γυρίσει στα παλιά.

Θα έχεις καταλάβει σε αυτό το σημείο πως ταυτίζω την επιτυχία με την ευτυχία. Είναι λάθος μου να το ισοπεδώνω έτσι, όμως από την στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας το περνάμε δουλεύοντας, ας είναι κάτι που μας κάνει ευτυχισμένους. Ας δουλεύουμε πάνω σε κάτι που αγαπάμε. Το να δουλεύεις πάνω σε κάτι που αγαπάς είναι σίγουρα επιτυχία. Τι μας εμποδίζει λοιπόν;  Ας δούμε κάποια από τα πιο σημαντικά εμπόδια τα οποία εμείς οι ίδιοι βάζουμε στο δρόμο μας.

Μύθοι σχετικά με την επιτυχία:

Ο μύθος του περιβάλλοντος
Ένας πολύ συνηθισμένος μύθος είναι ο μύθος του περιβάλλοντος. Δηλαδή οι δικαιολογίες του στυλ: Γεννήθηκα φτωχός, γεννήθηκα ορφανός, ο πατέρας μου είναι αλκοολικός, οι γονείς μου με χτυπούσαν κλπ. Το περιβάλλον και το παρελθόν δεν καθορίζει σε καμία περίπτωση την επιτυχία.

Είμαι παιδί χωρισμένων γονιών. Ο πατέρας μου έφυγε όταν ήμουν 14 χρονών και μας άφησε ένα βουνό από χρέη. Κάθε μέρα γυρνούσα από το σχολείο και ήλπιζα να μην βρω την μητέρα μου να κλαίει. Ήταν ζόρικες εποχές. Το μακαρόνι πήγαινε σύννεφο. Πολλές φορές δεν υπήρχε ούτε αυτό και τρώγαμε ψωμί με ζάχαρη. Βρέχαμε το ψωμί ώστε να κολλάει πάνω του η ζάχαρη και γεμίζαμε τις κοιλιές μας. 

Πολλά σαββατοκύριακα σφουγγάριζα σκάλες πολυκατοικιών, για να μπορέσω να βοηθήσω το σπίτι. Για φροντιστήρια ούτε λόγος. Ούτε καν Αγγλικά. Σταμάτησα τα Αγγλικά στα 14 και τα συνέχισα στην Γ' λυκείου. Επίσης την ίδια εποχή έκανα φροντιστήριο στα μαθηματικά, προσφορά της Γιαγιάς. Παρόλα αυτά στάθηκα στα πόδια μου και αυτή την στιγμή, στα 32 μου χρόνια, νιώθω πολύ ευτυχισμένος. Κι εγώ είμαι μια σχετικά χαλαρή περίπτωση. Υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που ήταν άστεγοι και σήμερα είναι πολύ επιτυχημένοι. 

Παραδείγματα ανθρώπων που βγήκαν από τα γκέτο και έζησαν μια εκπληκτική ζωή. Ένας από τους μεγαλύτερους internet marketers της εποχής μας, o Frank Kern, μεγάλωσε σε γκέτο βουτηγμένος στα ναρκωτικά. Στα νεανικά του χρόνια ζούσε σε τροχόσπιτο! Το από πού έρχεσαι δεν έχει καμία σημασία. Τα παραδείγματα είναι άπειρα.

Ο μύθος της εφυίας
Η επιτυχία δεν είναι ούτε θέμα ευφυΐας Κλασσική περίπτωση αποπροσανατολισμού. Ο κόσμος πιστεύει πως η επιτυχία είναι θέμα ευφυΐας. Έχω γνωρίσει αρκετούς πολύ πλούσιους ανθρώπους στην ζωή μου και μπορώ να σου πω με βεβαιότητα πως οι περισσότεροι δεν διαθέτουν υψηλό δείκτη ευφυΐας. Λίγοι από αυτούς ναι, είναι πολύ έξυπνοι. Οι περισσότεροι όμως είναι απλοί άνθρωποι σαν εσένα και μένα. Η επιτυχία δεν είναι θέμα ευφυΐας. Υπάρχουν πανέξυπνοι άστεγοι στο δρόμο.


Ο μύθος του ταλέντου
Η επιτυχία δεν είναι θέμα ταλέντου Το ταλέντο από μόνο του δεν λέει τίποτα. Έχουν χαθεί χιλιάδες ταλέντα. Το ταλέντο πρέπει να δουλευτεί και να αξιοποιηθεί αλλιώς δεν σημαίνει τίποτα. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία, είναι να αναγνωρίσεις τα ταλέντα σου, τα σημεία δηλαδή στα οποία είσαι εκ φύσεως καλός και να τα χρησιμοποιήσεις σαν όπλα.


Τα δυνατά σου σημεία  είναι αυτά που θα σου δώσουν την επιτυχία. Όταν μιλάω για δυνατά σημεία, έρχεται πάντα στο μυαλό μου μία συγκεκριμένη ιστορία.

Μία φορά και ένα καιρό ήταν ένα παιδί 20 χρονών. Οι γονείς του είχαν ένα μαγαζί με ρούχα το οποίο ήταν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Πριν κλείσουν για πάντα τα ρολά, ζήτησε από τους γονείς του να του δώσουν μία ευκαιρία, να αναλάβει το μαγαζί και να προσπαθήσει να το αναστήσει. Ανέλαβε λοιπόν το μαγαζί και άρχισε να ψάχνει για τρόπους με τους οποίους θα μπορέσει να το στηρίξει.

Από ένα βιβλίο λοιπόν, έμαθε πως για να πετύχει σαν επιχειρηματίας, θα πρέπει να βασιστεί στα δυνατά του σημεία. Πως πρέπει να κάνει μία λίστα, προσπαθώντας να αναγνωρίσει ποια είναι τα σημεία αυτά και στην συνέχεια να προσπαθήσει να τα εμποτίσει στην επιχείρησή του.

Εκείνα τα χρόνια συνήθιζε να ξενυχτάει γυρνώντας από club σε club. Ήξερε καλά το τι θέλει ένας νεαρός άντρας της ηλικίας του. Αποφάσισε λοιπόν να χρησιμοποιήσει την γνώση αυτή στην επιχείρησή του και μετέτρεψε το μαγαζί των γονιών του, στον τέλειο προορισμό για τους νέους.

Διέθετε νεανικά ρούχα, περίεργο φωτισμό και δυνατή ζωντανή μουσική. Προσλάμβανε μέχρι και δημοφιλή DJs να παίζουν κάποιες μέρες. Από ένα συνηθισμένο μαγαζί με ρούχα, το μετέτρεψε σε κάτι μοναδικό.

Ο ανταγωνισμός και μεγάλες εταιρίες προσπάθησαν να τον αντιγράψουν, όμως καμία δεν τα κατάφερε, αφού καμία δεν ήξερε την νεολαία τόσο καλά όσο αυτός. Ο 60άρης διευθυντής της πολυεθνικής δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να τον ανταγωνιστεί.

Ένα από τα δυνατά μας σημεία είναι και τα ταλέντα μας. Όλοι είμαστε προικισμένοι, ο καθένας με τον τρόπο του. Αυτό που πραγματικά μετράει είναι η καλλιέργεια και αξιοποίηση του ταλέντου αυτού στην ζωή μας.

Ο μύθος του κεφαλαίου
Πολύς κόσμος πιστεύει πως για να πετύχει χρειάζεται κεφάλαιο. Πως χρειάζεται πόρους. Ο μεγάλος Antony Robins λέει: “It doesn’t matter how many resources you have, but how resourceful you are.”
Σε δική μου μετάφραση: «Δεν έχει σημασία πόσους πόρους έχεις, αλλά πόσο ευρηματικός είσαι».

Τα παραδείγματα είναι και πάλι πολλά. Κόσμος που δεν είχε στον ήλιο μοίρα, σήμερα έχει τεράστιες περιουσίες. Αν η έλλειψη κεφαλαίου είναι η δικαιολογία σου, σκέψου όλους αυτούς τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να βρουν την ίδια δικαιολογία, αλλά επέλεξαν να μην το κάνουν.

Ειδικά στις μέρες μας, με το internet και τα social media, μπορείς να έχεις την δική σου ηλεκτρονική επιχείρηση με λίγα μόνο ευρώ. Κάπως έτσι ξεκίνησα και εγώ. Μαθαίνοντας πώς να φτιάξεις μία ιστοσελίδα αφού δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να προσλάβω κάποιον επαγγελματία.

Ο μύθος της κομπίνας ή της αρπαχτής:
Αυτός ο μύθος έχει πολύ ενδιαφέρον. Πολύς κόσμος νομίζει πως για να πετύχεις θα πρέπει να κάνεις κάποιου είδους κομπίνα ή να πατήσεις πάνω σε πτώματα. Είναι αλήθεια πως πολύς κόσμος έχει ανέβει με αυτόν τον τρόπο στο παρελθόν, μόνο που δεν χρειάζεται να συμβεί έτσι.

Ούτως η άλλως οι άνθρωποι αυτοί είναι η μεγάλη μειοψηφία.
Ο περισσότερος κόσμος ξεκίνησε δουλεύοντας σκληρά προσφέροντας υπηρεσία. Έχω επαναλάβει πολλές φορές στο παρελθόν, πως αν θέλεις να έχεις μια επιτυχημένη επιχείρηση, θα πρέπει να προσφέρεις υπηρεσία μεγαλύτερη από την χρηματική αξία που απαιτείς για την υπηρεσία αυτή.

Αν θέλεις να ζήσεις μία ευτυχισμένη ζωή, να νιώθεις γεμάτος και ολοκληρωμένος, θα πρέπει να προσφέρεις και για να προσφέρεις θα πρέπει να χτίσεις κάτι αληθινό. Αν κοροϊδεύεις τον κόσμο, μπορεί βραχυχρόνια να σου βγει σε καλό, μακροχρόνια όμως πίστεψέ με θα το μετανιώσεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις αρπαχτές.
Ο περισσότερος κόσμος με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζει το ξεκίνημά του. Είμαι αρκετά χρόνια στο χώρο και έχω δουλέψει με αρκετούς ανθρώπους που βρίσκονται στο ξεκίνημα. Οι περισσότεροι θέλουν να στήσουν ένα website, να ανεβάσουν μερικά άρθρα που τσίμπησαν από άλλες ιστοσελίδες, να ανεβάσουν διαφημίσεις και να γεμίσουν χρήμα.

Συνήθως το πρώτο πράγμα που με ρωτούν είναι πώς ανεβάζεις διαφημίσεις σε ένα site. Δεν καταλαβαίνουν πως πρώτα θα πρέπει να δεις το πώς θα δώσεις και ύστερα το πώς θα πάρεις. Βασικά αν επικεντρωθείς στο πως θα δώσεις, το πώς θα πάρεις τακτοποιείται μόνο του.

Ο μύθος του δεν γνωρίζω:
Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας βρίσκεται σε αυτό τον μύθο. Ο περισσότερος κόσμος κοιτάει να δει τι πρέπει να μάθει για να πετύχει και αν δεν γνωρίζει πώς να το κάνει, λέει «δεν μπορώ να το κάνω». Η αλήθεια είναι ότι μπορεί, απλά δεν ξέρει το πώς. Η δουλειά του λοιπόν είναι να στρωθεί και να μάθει το πώς.

Οι επιτυχημένοι, κοιτούν τι πρέπει να κάνουν για να πετύχουν και αν δεν γνωρίζουν πώς να το κάνουν, το προσθέτουν στην λίστα των πραγμάτων που πρέπει να μάθουν. Αν θέλεις να πετύχεις θα πρέπει να βγάλεις τέτοιου είδους δικαιολογίες από την μέση.

Κανείς, ποτέ, δεν ξεκίνησε σαν έμπειρος. Η επιτυχία έρχεται με την εξάσκηση. Όταν ξεκίνησα να γράφω ήθελα ώρες για να γράψω ένα τέτοιο άρθρο. Σήμερα απλά κάθομαι και το ξεπετάω.

Ένας από τους μέντορές μου, ο Dan Kennedy, μπορεί να γράψει ένα βιβλίο σε 4 μέρες! Όταν τον άκουσα να το αναφέρει σε ένα σεμινάριο, δεν τον πίστεψα. Το θεωρούσα αδύνατο. Όταν άρχισα όμως να τον μελετώ από κοντά και να παρατηρώ τον όγκο της δουλειάς που έφερνε σε πέρας, συνειδητοποίησα πως αυτό που άκουσα στο σεμινάριο ήταν πέρα για πέρα αληθινό.

Ο Zig Ziglar έλεγε πως αν η επιτυχία είναι για σένα μυστήριο, ακολούθησε έναν επιτυχημένο άνθρωπο για μία εβδομάδα και όταν δεις τον όγκο δουλειάς που φέρνει σε πέρας, η επιτυχία δεν θα είναι πλέον για σένα μυστήριο.

Η κοινωνία μας κατανοεί την χρησιμότητα της εξάσκησης στο σώμα, όμως δεν την κατανοεί πλήρως στο πνεύμα ή στο μυαλό. Ξέρεις πως αν αρχίσεις να γυμνάζεσαι, μέσα σε λίγους μήνες το σώμα σου θα έχει αλλάξει εντελώς. Το ίδιο ισχύει με το μυαλό, μην το αφήνεις να ατροφεί.

Αν ανακαλύψεις πως η έλλειψη κάποιας ικανότητας σου στερεί την επιτυχία, ξεκίνα να την μαθαίνεις.
Σύντομα θα την παίζεις στα δάχτυλα. Αν ξεκινήσεις να δουλεύεις προς αυτή την κατεύθυνση, θα διαπιστώσεις πως το χάσμα που σε χωρίζει είναι εύκολο να γεφυρωθεί.

Ο μύθος της τύχης:
Πρόκειται για άλλη μία τεράστια δικαιολογία. Πως για να πετύχεις χρειάζεσαι την βοήθεια της τύχης.
Ξέρω πως πολύς κόσμος διαφωνεί, όμως δεν πιστεύω στην τύχη. Πιστεύω στην σχέση μεταξύ της αιτίας και του αποτελέσματος.

Υπάρχουν κανόνες που καθορίζουν την επιτυχία. Αν φροντίσεις για τους κανόνες αυτούς, η επιτυχία θα έρθει. Είναι θέμα αιτίας και αποτελέσματος. Είναι αλήθεια πως άσχημα πράγματα συμβαίνουν στην ζωή. Το θέμα είναι αν θα τους επιτρέψεις να σε σταματήσουν.

Οφείλουμε να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό για να πετύχουμε τα όνειρά μας. Αν συμβούν πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και αποτύχουμε, μπορούμε να ξαναπροσπαθήσουμε.

Ουσιαστικά δεν έχεις αποτύχει μέχρι να εγκαταλείψεις. Αν εγκαταλείψεις ναι, έχεις αποτύχει, όμως δεν έχω γνωρίσει κανένα που να κυνήγησε την επιτυχία με αυτή την νοοτροπία και να μην τα κατάφερε.

Θα κλείσω αυτό το άρθρο παραθέτοντας τον ορισμό της επιτυχίας έτσι όπως τον διατύπωσε ο Earl Nightingale, ο οποίος αφιέρωσε την ζωή του μελετώντας την επιτυχία και προς το τέλος της, κατέληξε στον συγκεκριμένο ορισμό.

«Επιτυχία είναι η προοδευτική συνειδητοποίηση ενός άξιου ιδανικού».
Ιδανικό ονομάζεται μία ιδέα που έχεις ερωτευτεί…



Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχουν τομές. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ!!!!... Εσύ είσαι εγώ και εγώ είμαι εσύ.

Συνειδητοποιώντας κανείς ότι δεν είναι αυτό το φθαρτό σαρκίο, δεν είναι πράγμα, θα αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπουν οι αισθήσεις είναι μια εικόνα, ένα matrix.

Και όλα αυτά τα σώματα και τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν;

Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Εκεί υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προσπίπτει στα όργανά μας, αυτά παίρνουν ένα τμήμα της, το μεταφέρουν μέσω των νευρώνων στον εγκέφαλο και εκεί η ενέργεια μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε αισθητό κόσμο.

Άρα ο κόσμος που βλέπω και αισθάνομαι, στην ουσία κατασκευάζεται μέσα στο κεφάλι μου;

Ακριβώς!

Κι εμείς οι άνθρωποι, όμως, ανήκουμε σε αυτόν τον «κόσμο». Τι συμβαίνει με τη δική μας υπόσταση;

Ο Δημόκριτος με σαφήνεια μας λέει πως, «οτιδήποτε αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας είναι ψευδές. Το μόνο πραγματικό είναι ότι αντιλαμβάνεται η νόησή μας». Τα ίδια λέει και ο Πλάτωνας.

Με τον όρο νόηση εννοούμε τη συνείδηση, που ταυτίζεται με την έννοια του πνεύματος και της ελευθερίας. Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Από τη στιγμή που διαθέτουμε νόηση,έχουμε ύπαρξη. Το υλικό μας υπόστρωμα ( τα σώματά μας) παρόλα αυτά είναι κομμάτι του φυσικού κόσμου.
Εφόσον δε η νέα επιστήμη έχει αλλάξει το παλιό μοντέλο για το φυσικό νόμο (ύλη, χώρος,χρόνος) καταλήγουμε στο ότι αυτό που ονομάζουμε «άνθρωπος» είναι επίσης ένα κατασκεύασμα των αισθήσεών μας.

Είμαστε δηλαδή ένα τίποτα;
Όχι,είμαστε κάτι πολύ περισσότερο, απλά στην παρούσα κατάστασή μας δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Ας το δούμε σε ένα άλλο επίπεδο: σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από μια καμπύλωση του τρισδιάστατου χώρου προς την τέταρτη διάσταση (χρόνος).
Όταν προκύψει αυτή η καμπύλωση των τριών διαστάσεων προς την τέταρτη, και αν περάσει ένα ελάχιστο όριο, τότε η φυσιολογία του ανθρώπου αντιλαμβάνεται αυτή την καμπύλωση ως πυκνότητα υλοενέργειας.
Αν συνεχίσει να αυξάνεται αυτή η πυκνότητα του υλικού (το «πηγάδι» της καμπύλωσης να βαθαίνει κατά κάποιο τρόπο) και φτάσει πάλι ένα ανώτατο όριο, τότε θα χάσουμε από τα μάτια μας, δηλαδή από τις αισθήσεις μας,αυτή την πυκνότητα υλοενέργειας. Αυτό ονομάζεται Φαινόμενο των Μελανών Οπών.

Άρα αν πάρω το χώρο των τριών διαστάσεων και αρχίσω να τον καμπυλώνω προς την τέταρτη, αρχίζουμε να βλέπουμε το υλικό υπόστρωμα του ανθρώπου. Αυτό το ονομάζουμε ανάπτυξη. Αν αρχίζει να μικραίνει το «πηγάδι» της καμπύλωσης, αυτό το ονομάζουμε φθορά.

Την ανάπτυξη και τη φθορά μαζί την ονομάζουμε κύκλο της ζωής του ανθρώπου. Καταλαβαίνεται λοιπόν πως το μόνο γεγονός που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι αισθήσεις μας είναι η αυξομείωση της τέταρτης διάστασης, που μας δίνει την αίσθηση της ύπαρξης της ζωής.

Ακούγεται σαν υπάρχει η δυνατότητα μέσα από τη συνάρτηση αυτή να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φθοράς. Θα μπορούσαμε ίσως να αποφύγουμε το θάνατο.
Θεωρητικά,ναι. Αφού η υλική μας υπόσταση δεν είναι τίποτα άλλο από μια καμπύλωση του χώρου, το πρωτογενές στοιχείο που γεννά αυτή την ύλη και εκείνη αρχίζει να διέπεται από όρους ανάπτυξης/ φθοράς, είναι ο χώρος.

Ο χώρος, για να σας δώσω να καταλάβετε, είναι αυτό το τίποτα, το μη αντιληπτό γύρω μας- ένα κατασκεύασμα έξω από τη δυνατότητα των ανθρώπινων αισθήσεων. Ένα μαθηματικό γεγονός. Ε, αυτό δε χάνεται, υπάρχει πάντα πιθανότατα έτοιμο να ξανακαμπυλωθεί.

Τελικά,όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.
Όλα αυτά τα λέμε στην αστροφυσική για τα αστέρια. Δηλαδή για να πούμε ότι κάπου υπάρχει η ιδέα της δημιουργίας ενός αστεριού, πρέπει η πυκνότητα της υλοενέργειας να είναι από μια τιμή και πάνω.

«Όπως πάνω έτσι και κάτω» σύμφωνα με το γνωστό ερμητικό ρητό…
Έχουμε μια αίσθηση ατομικότητας και διαίρεσης. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ. Η διαίρεση, η τομή σε πολλά κομμάτια είναι προϊόν της δυνατότητας του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχουν τομές, όλα είναι Ένα. Υπάρχει ένα συστατικό, θες να το πεις ενέργεια, θες να το πεις αόρατο κενό, θες να το πεις Θεό; Αυτή την ενιαία δημιουργία, αυτή τη κοχλάζουσα ενέργεια εκεί έξω, όταν την προσλάβει η φυσιολογία του ανθρώπου της δημιουργεί τομές, της δημιουργεί ατομικότητες.

Εξαιτίας της νέας αυτής οπτικής, η σύγχρονη επιστήμη καθαιρεί την ύλη από το μέχρι πρότινος θρόνο της;
Ένας ολόκληρος πολιτισμός, ο δυτικός, στηριζόταν στο εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού που λέμε ύλη. Ότι δηλαδή είναι το πρωταρχικό γεγονός του σύμπαντος. Έτσι είχε προκύψει από τις ανακαλύψεις του 16ου και 17ου αιώνα.Εφόσον λοιπόν η ύλη είναι το πρωταρχικό συμπαντικό γεγονός, αρχίσαμε στη ζωή μας να αναζητάμε την ύλη και τα παράγωγά της, θυσιάζοντας προς όφελός της το σύνολο των αξιών, των ιδεών και των «πιστεύω» μας.

Φτάσαμε σε σημείο να εξευτελιστούμε για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε την ύλη και τα επακόλουθά της. Σύντομα όμως η ύλη θα χάσει αυτόν τον αξιακό της χαρακτήρα. Διότι δεν είμαστε ύλη πια!

Μια τέτοια δήλωση θα μπορούσε να επιφέρει τρομαχτικές αλλαγές…
Ακριβώς.Για φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που έχει αντιληφθεί τον ανώτερο χαρακτήρα του και το ανώτερο εγώ του, μέσα σε μια ενότητα συμπαντική- τι θα ζητάει από την κοινωνία; Θα ζητάει άλλα αγαθά, τα οποία δεν είναι έτοιμα και δε μπορεί η παρούσα κοινωνική δομή να τα δώσει.

Όταν λες ότι όλα είναι ένα, χάνεται η αίσθηση της ατομικότητας, του «εγώ». Συνειδητοποιώντας κανείς ότι δεν είναι αυτό το φθαρτό σαρκίο, δεν είναι πράγμα, θα αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπουν οι αισθήσεις είναι μια εικόνα, ένα matrix.
Και για να υπάρχει η εικόνα, θα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει κάπου το πρότυπό της. Αν αρχίσει να αναζητάει αυτό το πρότυπο, τότε τίποτα δε θα τον συγκρατεί πια.
Μια κοινωνία που θα βάλει το σαρκίο σε δεύτερη μοίρα, χωρίς να το παραγνωρίζει βέβαια, είναι επικίνδυνη για τον παλιό πολιτισμό.

Οπότε χρειάζεται μια μεταστροφή, μια μετά-νοια;
Ακριβώς,όμως αυτή η μεταστροφή είναι επώδυνη. Θα πρέπει να αλλάξουμε συνειδησιακό καθεστώς.

Πρακτικά ποιο θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για μια τέτοια μεταστροφή;
Το πρόβλημα μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Ό,τι κακό προκύπτει στον άνθρωπο είναι μέσω του φόβου. Ο φόβος δημιουργείται από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη.

Όταν δημιουργώ πλαστές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.
Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας στις φυσικές μας ανάγκες,για να περιορίσουμε τους φόβους μας στους φυσικούς φόβους. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.

Αντίφωνο, πρωτοδημοσιεύτηκε στο Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, Φεβρουάριος 2012, Τεύχος 114, σελ.40-43 

Ο καθένας κατέχει μια αστείρευτη πηγή ενέργειας (Osho)



Ποιος δίνει την ενέργεια στο σώμα, για να γίνει ένας αυτόματος, ένας εκλεπτυσμένος μηχανισμός, ένας οργανισμός; Για εβδομήντα, ογδόντα, ακόμα κι εκατό χρόνια, το σώμα συνεχίζει να είναι ζωντανό. Και τώρα οι επιστήμονες λένε ότι ο θάνατος είναι ένα ατύχημα, ότι το σώμα μπορεί να συνεχίσει χωρίς τέλος. Οι επιστήμονες λένε ότι ο θάνατος δεν είναι απαραίτητος. Υπάρχει μόνο επειδή δεν είμαστε ικανοί να χρησιμοποιήσουμε την απέραντη ενέργεια, που βρίσκεται γύρω μας. 

Το πρώτο πράγμα, λοιπόν, που θα πρέπει να θυμόσαστε είναι: Είσαστε μέρος μιας απέραντης ενέργειας. Να το θυμάστε και να το αισθάνεστε συνέχεια.  Είτε κάνετε διάφορα πράγματα, είτε περπατάτε, είτε τρώτε, είτε κοιμάστε, να αισθάνεστε ότι είσαστε απέραντοι.

Αυτό λένε οι Ουπανισάδες: Να αισθάνεσαι ότι είσαι ο Βράχμα, η Αιωνιότητα. Αν μπορέσετε να το αισθάνεστε όλο και περισσότερο, θα συνειδητοποιήσετε ότι δεν χάνετε ενέργεια. Η πηγή είναι στη διάθεσή σας. Γίνεστε ένα μέσον. Τότε κάνετε ό,τι θέλετε να κάνετε. Κανένας δεν χάνει ενέργεια, κάνοντας διάφορα πράγματα. Αυτή είναι μια πλάνη του νου. 


Οχι! Αν έχεις αυτή την ιδέα, ότι κάνοντας κάτι, χάνεις ενέργεια, τότε χάνεις ενέργεια, όχι με την πράξη, αλλά με την ιδέα. Αλλιώς, όταν κάνεις διάφορα πράγματα, μπορείς να αποκτήσεις ενέργεια, αν έχεις τέτοια ιδέα. Αν δεν έχεις καμία ιδέα τότε η ενέργεια δεν χάνεται.

Όταν οι άνθρωποι αποσύρονται από τη δουλειά τους, αρχίζουν να νομίζουν ότι τώρα έχουν λιγότερη ενέργεια, και πως τους χρειάζεται να ξεκουράζονται και να αναπαύονται περισσότερο. Νομίζουν πως δεν πρέπει να κάνουν τίποτα, αλλιώς χάνουν την ενέργειά τους. Και τότε πεθαίνουν πριν την ώρα τους. Οι επιστήμονες λένε ότι μετά από τη συνταξιοδότηση, η ζωή μικραίνει κατά δέκα χρόνια. 

Ένας άνθρωπος που εργάζεται μπορεί να ζούσε μέχρι τα εβδομήντα, αλλά αν αποσυρθεί, πεθαίνει στα εξήντα. Το σώμα σου είναι γεννήτρια. Όσο περισσότερο το χρησιμοποιείς, τόσο περισσότερη ενέργεια δέχεται από την αστέρευτη πηγή. Όταν δεν το χρησιμοποιείς, δεν υπάρχει ανάγκη ανεφοδιασμού. Τότε, σιγά σιγά, ο εφοδιασμός σταματά.


Γίνετε πιο δραστήριοι και θα έχετε περισσότερη ενέργεια. Όταν δεν είστε δραστήριοι, χάνετε πολύ ενέργεια. Η ενέργεια δεν χάνεται με τη δραστηριότητα. Με τη δραστηριότητα, ανανεώνεται. Κοίταξε τα δέντρα. Ο ήλιος ανατέλλει και η δροσιά αρχίζει να εξατμίζεται από τα φύλλα των δέντρων. Από τη στιγμή που το νερό αρχίζει να εξατμίζεται στο φύλλο, καινούργιο νερό αρχίζει να παράγεται στις ρίζες, επειδή πρόκειται για μια διαδικασία. Το φύλλο ελευθερώνει το νερό. Τότε, κοντά στο φύλλο, δημιουργείται ξηρασία. Το ξερό μέρος ρουφάει νερό από το κλαδί αμέσως. Τότε, το κλαδί ξεραίνεται και ρουφάει νερό από το μεγαλύτερο κλαδί κι αυτό συνεχίζεται μέχρι τις ρίζες. Οι ρίζες, με τη σειρά τους, ρουφάνε νερό από τη γη. Αν το φύλλο σκεφτόταν πως όταν το νερό εξατμιστεί, θα πεθάνει, θα διψάσει, τότε το δέντρο θα πέθαινε. Δεν θα υπήρχαν καινούργιες πηγές διαθέσιμες και οι ρίζες δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν.


Εσύ έχεις τις ρίζες σου στο άπειρο. Όταν χρησιμοποιείς την ενέργεια, τότε ρουφάς ενέργεια από το άπειρο, οι ρίζες σου αρχίζουν να λειτουργούν. Ο ανθρώπινος νους κάνει λάθος, νομίζοντας ότι με τη δραστηριότητα χάνουμε ενέργεια. Οχι! Όσο πιο δραστήριος είσαι, τόση περισσότερη ενέργεια έχεις. Λιγότερο δραστήριος, λιγότερη ενέργεια. Κι αυτό αληθεύει με τη δραστηριότητα, σε όλες τις κατευθύνσεις της ζωής. 

Όταν αγαπάς, έχεις περισσότερη αγάπη να δώσεις. Όταν τσιγκουνεύεσαι και σκέφτεσαι: Αν αγαπήσω περισσότερο, θα σπαταλήσω την αγάπη μου και, αργά ή γρήγορα, δεν θα έχω άλλη αγάπη να δώσω, Γι’ αυτό είναι καλύτερα να τη διατηρήσω, τότε η αγάπη σου θα πεθάνει, και δεν θα είσαι ικανός να αγαπάς καθόλου. Οταν αγαπάς, έχεις περισσότερη αγάπη στη διάθεση σου. 

Χρησιμοποίησε την περισσότερο και θα έχεις περισσότερη. Αυτός είναι ο νόμος της ζωής. Μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Συμπόνια, αγάπη, δραστηριότητα, όποια κι αν είναι η διάσταση, ισχύει ο ίδιος νόμος. Κάνε το ίδιο πράγμα, με ό,τι θέλεις να έχεις περισσότερο. Αν θέλεις να γίνεις μια απέραντη πηγή αγάπης, τότε, μοίραζε αγάπη όσο μπορείς. Μην τσιγκουνεύεσαι. Μόνο οι τσιγκούνηδες χάνουν ενέργεια. Κι όλοι μας είμαστε τσιγκούνηδες,

Γι’ αυτό αισθανόμαστε συνέχεια ότι σπαταλάμε ενέργεια. Μια ιδέα μπορεί να είναι επικίνδυνη, δηλητηριώδης, επειδή η ιδέα σε υπνωτίζει. Για παράδειγμα, πριν από μερικές δεκαετίες, έλεγαν ότι υπάρχει μόνο μια ορισμένη ποσότητα σεξουαλικής ενέργειας, ότι, όταν κάνεις έρωτα, χάνεις ενέργεια. Εκείνη η ιδέα έκανε πολλούς ανθρώπους τσιγκούνηδες με το σεξ σε όλο τον κόσμο. Η ιδέα είναι λανθασμένη. Αλλά αν έχεις την ιδέα στο μυαλό σου, τότε, κάθε φορά που θα κάνεις έρωτα, θα υπνωτίζεις τον εαυτό σου συνέχεια ότι χάνεις ενέργεια. Και τότε η ενέργεια χάνεται. Αυτή η ιδέα τυπώνεται στο μυαλό σου. Και, όταν κάνεις έρωτα, είσαι τόσο τρωτός, τόσο δεκτικός, τόσο μαλακός, που, ό,τι σκέφτεσαι, πηγαίνει βαθιά μέσα σου. Κι ύστερα ακολουθούν οι επιπτώσεις. Αισθάνεσαι άδειος, αισθάνεσαι ότι έχασες όλη σου την ενέργεια. Κι όταν αισθάνεσαι άδειος και χωρίς ενέργεια, η παλιά σου ιδέα ισχυροποιείται όλο και πιο πολύ. Γίνεται ένας φαύλος κύκλος.


Οι επιστήμονες, οι βιολόγοι, λένε τώρα, ότι το σεξ είναι μια αστείρευτη ενέργεια. Δεν μπορείς να τη χάσεις, επειδή δημιουργείται καθημερινά, με το φαγητό, με την αναπνοή, με τη δραστηριότητα. Δημιουργείται, δεν είναι κάτι αποθηκευμένο. Δημιουργείται κάθε λεπτό. Αν δεν τη χρησιμοποιήσεις, παλιώνει και πεθαίνει. Αν δεν τη χρησιμοποιήσεις, θα γίνεις ανιαρός και πεθαμένος. Τότε η ροή σταματά. Αν όμως εξακολουθήσεις να κυλάς, θα έχεις όλο και περισσότερη στη διάθεσή σου.

Ο Ιησούς λέει κάπου κάτι πολύ βασικό. Λέει: Αν προσπαθείς να κρατιέσαι από τη ζωή, θα τη χάσεις. Και, αν είσαι έτοιμος να τη χάσεις, θα την έχεις σε αφθονία. 

Σε ολόκληρο τον κόσμο, μέχρι τον αιώνα μας, μάθαιναν στα παιδιά ότι η διαρροή του σπέρματος, με οποιονδήποτε τρόπο, είναι πολύ καταστρεπτική, μπορεί να τρελαθείς, μπορεί να γίνεις ανάπηρος, η εξυπνάδα σου θα λιγοστέψει και υπάρχει πιθανότητα να τρελαθείς, να γίνεις εκκεντρικός και αδύναμος. 


Αυτό είναι τελείως λάθος. Αλλά η διδασκαλία έκανε πράγματι πολλούς ανθρώπους τρελούς, αδύναμους, ανόητους, μέτριους, εξαιτίας αυτής της ιδέας ... Και πρόκειται για μια τόσο επικίνδυνη ιδέα! Ένα παιδί μεγαλώνει και ωριμάζει και σε ηλικία δεκατεσσάρων, δεκαπέντε χρονών ... αρχίζει να εκσπερματώνει.

Δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι' αυτό. Θα αυνανιστεί ή αν έχει υπερβολική ηθικότητα, δεν θα αυνανιστεί. Θα εκσπερματώσει όμως τη νύχτα. Και γύρω του η προπαγάνδα συνεχίζει να λέει ότι όταν χάνεις σπέρμα, χάνεις τα πάντα. 

Στην Ινδία, συνήθιζαν να λένε ότι μια σταγόνα σπέρματος σημαίνει σαράντα μέρες δουλειά για το σώμα. Το σώμα λοιπόν πρέπει να δουλέψει σαράντα μέρες, πριν δημιουργήσει μια σταγόνα σπέρματος. Όταν λοιπόν χάνεις μια σταγόνα σπέρματος, σπαταλάς σαράντα μέρες ζωής. Τα μικρά παιδιά δεν ξέρουν τίποτα. Και είναι πολύ δεκτικά. Όταν, λοιπόν, ολόκληρη η κοινωνία διδάσκει αυτό το πράγμα, υπνωτίζονται. Και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.


Το σπέρμα κυλά, αφού, όταν το σώμα είναι έτοιμο, το σπέρμα δεν μπορεί παρά να κυλήσει. Κι αυτή η διδασκαλία υπάρχει παντού και δεν μπορούν να πουν σε κανέναν ότι εκσπερματώνουν. Το κρύβουν. Υποφέρουν εσωτερικά. Βασανίζονται συνέχεια. Και νομίζουν ότι είναι οι εξαιρέσεις. Έτσι νομίζουν, επειδή δεν μπορούν να ξέρουν ότι όλοι αντιμετωπίζουν το ίδιο πράγμα. 

Κανείς δεν μιλάει γι' αυτό, κανείς δεν λέει κουβέντα. Κι αν κάποιος πει κάτι, θα μιλήσει εναντίον. Το κάθε αγόρι, λοιπόν, νομίζει ότι είναι η εξαίρεση, ότι μόνο εκείνο ζει κάτι τέτοιο. Και σύντομα θα αρχίσει να ζαλίζεται. Σύντομα θ' αρχίσει να αισθάνεται ότι η εξυπνάδα του λιγοστεύει. Σύντομα θ' αρχίσει να αισθάνεται ότι τρελαίνεται, ότι η ζωή του χάνεται.

Πολλοί άνθρωποι μου γράφουν γράμματα, λέγοντας ότι σπατάλησαν τη ζωή τους, επειδή έχασαν πολύ σπέρμα, έχασαν πολλή ενέργεια. Αυτή η ιδέα είναι πολύ επικίνδυνη κι όταν η ιδέα υπάρχει, το πράγμα συμβαίνει. Συμβαίνει με την ύπνωση. Η κάθε ιδέα μπορεί να γίνει βοήθεια ή εμπόδιο. Και είναι δύσκολο να ζήσει κανείς χωρίς ιδέες. 


Πριν, λοιπόν, φτάσεις στο επίπεδο του νου, όπου δεν υπάρχουν σκέψεις, τότε, όλα είναι διαθέσιμα αυτομάτως. Πριν γίνει αυτό, είναι καλύτερα να έχεις την εξής ιδέα στο νου σου: Είσαι μέρος μιας ατέλειωτης ενέργειας. Και κάνοντας διάφορα πράγματα, κερδίζεις, δεν χάνεις. 

Αγάπη, σεξ, δραστηριότητα, οτιδήποτε, να θυμάσαι πάντα και να έχεις στο νου σου ότι, κάθε φορά που δίνεις κάτι, έχεις περισσότερα στη διάθεσή σου. Σου δίνονται περισσότερα, από τις ρίζες. Ο Θεός είναι εκείνος που δίνει χωρίς όρους. Αν δίνεις κι εσύ, τα χέρια σου θα αδειάζουν συνέχεια και ο Θεός θα σου δίνει περισσότερα. Αν είσαι τσιγκούνης, η σχέση σου με τη θεϊκότητα κόβεται. Τότε, ζεις σαν ένα μικρό κύμα, που φοβάται συνέχεια ότι θα χάσει. Ζήσε σαν τον ωκεανό. Να είσαι σαν τον ωκεανό! Μη σκέφτεσαι ότι θα χάσεις. Τίποτα δεν χάνεται. Δεν είσαι άτομο, απλώς φαίνεται πως είσαι άτομο. Η ολότητα ενώνεται μαζί σου. Δεν είσαι παρά μια μορφή της ολότητας, ένας από τους τρόπους που εκδηλώθηκε η ολότητα.


Και, μην ανησυχείς! Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει. Ετούτη η ύπαρξη δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Διασκέδασε, γιόρτασε, γίνε δραστήριος και να είσαι εκείνος που δίνει πάντα. Όταν δίνεις τόσο ολοκληρωτικά, που ποτέ δεν σκέφτεσαι να κρατήσεις κάτι, είναι η μοναδική αληθινή προσευχή.

Το να δίνεις είναι προσευχή. 

Το να δίνεις είναι αγάπη. 

Σε εκείνους που δίνουν, δίνονται ακόμη περισσότερα.

Osho ~ Η αλχημεία του Εγώ ~
πηγη