Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ… ΚΑΝΤΕ ΤΑ! ...... ΤΟ ΤΖΙΝΙ ΣΤΟ ΛΥΧΝΑΡΙ… ΔΙΑΤΑΞΤΕ ΤΟ!!!!! ΘΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΕΙ!


Στην εποχή μας κυριαρχεί το άγχος, το στρες, οι κάθε είδους ανασφάλειες μαζί με τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας.

Είμαστε αναγκασμένοι να τρέχουμε για να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας και να προλάβουμε τη ζωή...

Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να χαλαρώνουμε σωστά, να σκεφτόμαστε θετικά και να ελέγχουμε τις σκέψεις μας, ώστε να πετυχαίνουμε τους στόχους μας και να ζούμε ευτυχισμένοι και σε αρμονία με τους συνανθρώπους μας και τη φύση.

Όλα λοιπόν ξεκινάνε από τον τρόπο που σκεφτόμαστε… “Το σύμπαν είναι νους. Όλα είναι νοητικά.” (Κυμβάλειο, πρώτη Αρχή "της Νοητικότητας")
Κατανοώντας αυτή την Αρχή, μπορούμε να υψωθούμε από κατώτερες βαθμίδες σε ανώτερες, καλλιεργώντας βαθμιαία μια ουσιαστική Αυτοκυριαρχία.

Η Αγάπη έχει την έδρα της στο Νοητικό Λόγο.
Αυτή του δίνει την Πρώτη Πληροφορία- την πληροφορία της Ενότητας και Αλληλεξάρτησης των Πάντων στο Νοητικό Επίπεδο. Αν κάτι το θέλουμε πολύ και το σκεφτόμαστε συνέχεια, είναι σίγουρο ότι μπορούμε να το κατακτήσουμε...

Πάνω σ’ αυτό βασίζεται και η δύναμη του νου πάνω στην ύλη.
Πρώτα σκεφτόμαστε αυτό που θέλουμε να κάνουμε και μετά εργαζόμαστε γι’ αυτό, όπως το παράδειγμα του αγγειοπλάστη που πρώτα σκέφτεται αυτό που θα πλάσει και μετά πιάνει τον πηλό και του δίνει μορφή.

Για την ύλη έχουμε αρκετά στοιχεία από τους επιστήμονες, οπότε τώρα θα δούμε τι είναι ο νους σύμφωνα με τη φιλοσοφία: Ο άνθρωπος, έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, χωρίζεται σε “τέσσερις σφαίρες”, τη σφαίρα της ύλης, τη σφαίρα της ψυχής, τη σφαίρα του νου και τη σφαίρα του πνεύματος.

Η Σφαίρα του Νου είναι η περιοχή από την οποία πηγάζουν οι ανώτερες ιδέες και τα αρχέτυπα. Είναι το όργανο της αφηρημένης σκέψης.

Για τον Πλάτωνα, στο νου κατοικεί το θεϊκό μέρος του ανθρώπου.
Ο φυσικός κόσμος είναι μια αντανάκλαση του νοητού κόσμου. Ο νους είναι συσχετισμένος με το στοιχείο της Φωτιάς. Όπως η φωτιά κατακαίει τα πάντα και από μια μικρή φλόγα μπορείς να ανάψεις πολλές φωτιές, έτσι και μια ιδέα (ο νους) κατακαίει τον άνθρωπο και μπορεί να μεταδοθεί χωρίς να χάσει την αρχική της δύναμη.

Ο νους αποτελείται από δυο μέρη:
  • Το ένα είναι το κατώτερο, που έρχεται σε επαφή με την ύλη. Είναι ο Νους των Επιθυμιών, ο νους των ενστίκτων, που ο άνθρωπος αποφασίζει σύμφωνα με το ατομικό του συμφέρον. Είναι ο νους του “ή” που διαχωρίζει τα πράγματα.
  • Το άλλο μέρος είναι ο Ανώτερος Νους, που έρχεται σε επαφή με το πνεύμα, το μέρος εκείνο που αντιλαμβάνεται τις ανώτερες ιδέες και αξίες, η αλτρουιστική σκέψη, ο άνθρωπος του “και”. Η πηγή της εσωτερικής δύναμης του ανθρώπου, αυτός που χαρακτηρίζει το φιλόσοφο τον ιδεαλιστή, τον οραματιστή.


Όπως το φυσικό μας σώμα χρειάζεται φροντίδα, καθαριότητα, τάξη, εξάσκηση και τροφή, έτσι και το νοητικό έχει ανάγκη από τα ίδια για να είναι υγιές.
Επίσης χρειάζεται έλεγχος του νου. Ελέγχω το νου σημαίνει τον δυναμώνω και τον χρησιμοποιώ σαν πολύτιμο εργαλείο, αφού τέτοιο είναι, για τον άνθρωπο.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μην μας παρασέρνουν τα πάθη, να τελειώνουμε τις εργασίες που έχουμε αναλάβει, να εμβαθύνουμε σ’ αυτά που μαθαίνουμε, να μην κριτικάρουμε τους άλλους αλλά τον εαυτό μας, να προχωράμε πάντα μπροστά, να είμαστε δεκτικοί.

Όπως το σίδερο με το μαγνήτη, έτσι και ο νους, ανάλογα το τι σκέφτεται, έλκει και τα ανάλογα συναισθήματα και σκέψεις.

Είναι πολύ σημαντικό να παρατηρούμε κάθε στιγμή τις σκέψεις μας και να προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε τις αρνητικές με θετικές. Είναι πολύ σημαντικό να αναλάβουμε την ευθύνη και να μπούμε σε δράση, γιατί αξίζει πραγματικά τον κόπο!

Πρέπει να έχουμε συνέχεια στο μυαλό μας “ό,τι μπορείς να κάνεις αύριο, κάνε το σήμερα, ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα κάνε το τώρα!”

Πάντοτε η επιτυχία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ευτυχία.
Ο άνθρωπος αναζητούσε και αναζητάει τρόπους που θα τον κάνουν να πετύχει στη ζωή, έτσι ώστε να είναι ευτυχισμένος. Αν η επιτυχία μας είναι εφήμερη τότε πρέπει να την αναζητήσουμε αλλού.

Μόνο ό,τι έχει σχέση με το πνευματικό έχει δύναμη και διάρκεια, η ύλη έχει πάντα μια ημερομηνία λήξης.

Να πετύχουμε στη ζωή σημαίνει να γνωρίσουμε τον Εαυτό μας, τις δυνάμεις και αδυναμίες μας, να αντιληφθούμε τις δυσκολίες της ζωής σαν δοκιμασίες, να βελτιώνουμε καθημερινά όσα κάνουμε, να μετατρέψουμε τις αποτυχίες σε νέες ευκαιρίες και να καταλάβουμε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Ο καθένας λοιπόν, είναι πιλότος και οδηγός της δικής του μοίρας. Η ευτυχία κατακτιέται, δεν χαρίζεται. Οι ευκαιρίες περνάνε κάθε μέρα από μπροστά μας πρέπει να μάθουμε να αρπάζουμε αυτές τις ευκαιρίες πριν να είναι αργά.

Χρειάζεται να είμαστε άνθρωποι της δράσης και όχι της θεωρίας. Η ευτυχία δεν είναι κάτι ξένο και έξω από εμάς, η ευτυχία είναι μέσα μας, μέσα στον πραγματικό μας Εαυτό. Εμείς αρκεί να θέλουμε να την ανακαλύψουμε ξανά.

Όταν αγαπάμε χωρίς αντάλλαγμα, όταν χαμογελάμε μπροστά στις δυσκολίες, όταν είμαστε ευτυχισμένοι με τα απλά και όταν ριχνόμαστε στην περιπέτεια της ζωής, τότε έχουμε ανακαλύψει κάτι από αυτήν την Εσωτερική Ευτυχία.

Η θετική σκέψη δεν βοηθά μόνο στο να είμαστε αποτελεσματικοί και χαρούμενοι, αλλά βοηθά και στο να είμαστε υγιείς. Οι επιστήμονες λένε ότι όλες οι αρρώστιες έχουν νοητική ρίζα και ότι όλα ξεκινάνε από πάνω προς τα κάτω.

Η καλύτερη θεραπεία είναι να χτυπήσουμε την αρρώστια στη ρίζα, δηλαδή στις αρνητικές σκέψεις, στα ανεξέλεγκτα πάθη, στις ανασφάλειες, στις ζήλιες.

Για να αναπτύξουμε τη θετική σκέψη πρέπει να μάθουμε να προσπαθούμε στη ζωή και να μην το βάζουμε κάτω, να μαθαίνουμε από κάθε τι, να ενεργοποιούμε τη βούλησή μας και να βρίσκουμε έξυπνες λύσεις στα προβλήματά μας.

Τελικά είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Αν δεν μας αρέσει αυτό που είμαστε, αν δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας, τότε πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Μην περιμένετε να γίνουν θαύματα, κάντε τα!






Ο Πυρηνικός Αστέρας: η Αιώνια Πηγή της Ουσίας σας.



O πυρηνικός αστέρας μέσα στο σώμα: Βρίσκεται κυριολεκτικά στο κέντρο του σώματος. Κατανοώ ότι η ουσία του είναι παντού, αλλά η εστίαση σε αυτήν την κεντρική περιοχή του σώματος μάς βοηθά να έρθουμε σε επαφή μαζί του. Ο πυρηνικός αστέρας βρίσκεται περίπου τέσσερα εκατοστά πάνω από τον ομφαλό, επάνω στη διαμήκη κεντρική γραμμή του σώματος. 


Δείχνει σαν ένα λαμπερό πολύχρωμο φως (βλ. Σχήμα). Το φως αυτό μπορεί να διευρύνεται ατελείωτα και δίνει το οικείο συναίσθημα του εσωτερικού μας ανεμπόδιστου εαυτού. Είναι το «εσύ» που υπήρξατε σε όλη τη ζωή σας, το «εσύ» που υπήρξατε πριν από αυτή τη συγκεκριμένη ζωή σας και το «εσύ» που θα συνεχίσει να υπάρχει μετά από αυτή τη συγκεκριμένη ζωή σας. Είναι το «εσύ» που υπάρχει πέρα από χρόνο και χώρο. Η ουσία του εαυτού διαφέρει από άτομο σε άτομο. Είναι η μοναδική σας ουσία, το εξατομικευμένο θεϊκό στοιχείο μέσα σας.

Αυτό που πιθανώς προκαλεί σύγχυση σχετικά με την ουσία του πυρηνικού αστέρα είναι το ότι υπάρχει επίσης και στη θεία ενωτική αρχή, ή Θεό, γεγονός που σημαίνει ότι είναι ταυτόχρονα και ο εντός μας ατομικοποιημένος Θεός και ο συμπαντικός Θεός. Αυτό ακριβώς το παράδοξο είναι που συχνά δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε. Πώς είναι δυνατόν να είμαι ταυτόχρονα εγώ και ο Θεός; Ο Θεός είναι τόσο αχανής, τόσο πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση. Πώς γίνεται να αποκαλώ τον εαυτό μου Θεό, όταν ξέρω ότι ο Θεός είναι κάτι πολύ περισσότερο από εμένα; Ο μόνος τρόπος να απαντηθεί αυτή η ερώτηση είναι με το βίωμα του πυρηνικού αστέρα. Το ανθρώπινο αυτό παράδοξο επιλύεται μόνο αν φέρουμε τη συνειδητή μας επίγνωση στον πυρηνικό αστέρα, τον αισθανθούμε και μετά διαπιστώσουμε ότι η ουσία αυτή είναι η ίδια με το εγώ, με τον εαυτό.

'Όταν πλέον θα έχετε κατορθώσει να βιώσετε την πυρηνική ουσία σας, θα μπορείτε να τη βρίσκετε παντού, θα τη βρίσκετε σε κάθε σημείο του σώματός σας, σε κάθε περιοχή του αυρικού σας πεδίου, σε κάθε σημείο του αυρικού σας επιπέδου, σε κάθε τομέα της ζωής σας. Θα τη βρίσκετε να εκτείνεται στα απώτατα όρια του σύμπαντος. Όπου και αν ψάξετε, θα τη βρίσκετε.

Η πυρηνική σας ουσία εκδηλώνεται παντού, μέχρι κάποιου βαθμού. Οι θέσεις εστίασης της πρόθεσής σας, τα ενεργειακά πεδία της ζωής σας, στο υλικό σας σώμα και στη ζωή σας, εκεί όπου η ουσία εκδηλώνεται ολοκληρωτικά, αυτά είναι τα σημεία όπου είστε υγιής και ευτυχής. Τα σημεία στα οποία ελάχιστα εκδηλώνεται είναι εκείνα όπου νιώθετε τη λιγότερη ευτυχία, όπου δεν νιώθετε άνετα ή έχετε προβλήματα. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Και έτσι, η ασθένεια περιγράφεται ως μία ένδειξη ότι έχουμε, με κάποιον τρόπο, αποσυνδεθεί από την πυρηνική μας ουσία, από την εντός μας θεϊκότητα. Έχουμε λησμονήσει ποιοι είμαστε.

Ενεργειακά αυτό μπορούμε να το «δούμε» ως αποσύνδεση από τον πυρήνα μας.

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Η ζωή μετά τη ζωή


Ο Raymond Moody, είναι ο άνθρωπος που πρώτος ανακάλυψε και έκανε έρευνες στον τομέα των επιθανάτιων εμπειριών.

Μίλησε για τις επιθανάτιες εμπειρίες (NDE), τον Πλάτωνα, τα 9 στάδια του “ταξιδιού στον άλλον κόσμο” και για το πώς είναι “η ζωή μετά τη ζωή”!

Ο.Τ.: Σύμφωνα με την έρευνά σας υπάρχουν 9 στάδια τα οποία είναι κοινά σε όλες τις επιθανάτιες εμπειρίες. Θα ήθελα να μας εξηγήσετε αυτά τα στάδια και να μας περιγράψετε τι συμβαίνει στο κάθε ένα.

  • Το πρώτο στάδιο σύμφωνα με τους ασθενείς μας που έχουν έρθει κοντά στο θάνατο είναι πως όταν σταμάτησε να χτυπά η καρδιά τους, «εγκατέλειψαν» το φυσικό τους σώμα, ανυψώθηκαν, και έβλεπαν πλέον το σώμα τους να κείτεται στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ή στο δωμάτιο του νοσοκομείου.

  • Στο δεύτερο στάδιο, περιγράφουν πως διασχίζουν ένα στενόμακρο τούνελ, και φτάνουν στην άκρη του ακολουθώντας ένα απίστευτο φως που τους γεννά όμορφα συναισθήματα.

  • Και μέσα σε αυτό το φως, που είναι ό,τι πιο φωτεινό έχουν δει ποτέ, φτάνουν στο τρίτο στάδιο και βλέπουν τα πνεύματα συγγενών και φίλων τους που δεν είναι στη ζωή, αλλά έχουν πάει εκεί προκειμένου να τους συναντήσουν.

  • Ακολουθεί το τέταρτο στάδιο, όπου βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα σε μία φαντασμαγορία. Όταν όμως καλούνται να περιγράψουν ό,τι συμβαίνει εκεί με μία χρονική συνέχεια, τότε λένε ότι ο χρόνος παύει να ισχύει έτσι όπως τον καταλαβαίνω εγώ και εσείς, αλλά είναι σαν να συμβαίνουν όλα μέσα σε μια στιγμή.

  • Στο πέμπτο στάδιο, περνά από μπροστά τους ολόκληρη η ζωή τους, με κάθε λεπτομέρεια, σαν να μην υπάρχει χρόνος.

  • Στο έκτο στάδιο, ενώ εξελίσσεται η ανασκόπησης της ζωής τους, νιώθουν ότι τους συνοδεύει κάποια οντότητα η οποία έχει τη μορφή φωτός.




Από τους ανθρώπους που πήρα συνεντεύξεις και που ήταν χριστιανοί στο θρήσκευμα, στην πλειοψηφία τους είπαν πως αναγνώρισαν σε αυτό το φως τον Χριστό, και αυτό γιατί ήταν μία παρουσία απόλυτης αγάπης και συμπόνιας που τους βοήθησε να κάνουν ανασκόπηση της ζωής τους και να δουν όλα αυτά που είχαν κάνει, σαν να γίνονταν από ένα διαφορετικό άτομο.

Αφηγούνται πως όταν ξαναβιώνουν αυτά τα γεγονότα τα βλέπουν από μία εντελώς διαφορετική προοπτική από αυτή που είχαν ενώ τα βίωναν στη ζωή τους, με αποτέλεσμα πλέον να νιώθουν την επιρροή ή τις συνέπειες που είχαν αυτές οι πράξεις τους στη ζωή των συνανθρώπων τους.

Αν για παράδειγμα σε αυτή την ανασκόπηση κάποιος δει τον εαυτό του να κάνει κακό ή κάτι επίπονο σε κάποιον συνάνθρωπό του, τότε και ο ίδιος νιώθει τα άσχημα συναισθήματα που βίωναν οι άλλοι εξαιτίας των πράξεών του. Ή στην άλλη περίπτωση, αν δουν τον εαυτό τους να κάνει μία καλή πράξη, τότε νιώθουν τα καλά συναισθήματα που είχαν προκαλέσει στη ζωή των συνανθρώπων τους.

  • Έπειτα, φτάνουμε στο έβδομο στάδιο , όπου πρέπει να επιστρέψουν. Από εδώ και πέρα έχουμε δύο στάδια: ορισμένοι ισχυρίζονται πως δεν έχουν ιδέα για το πώς επέστρεψαν!

  • Στο όγδοο στάδιο δηλαδή, τη μία στιγμή βρίσκονταν μέσα σε αυτό το φως, και την άλλη στιγμή βρίσκονταν μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου μέσα στο φυσικό τους σώμα!

  • Άλλοι υποστηρίζουν πως στο ένατο στάδιο πλέον αυτή η “αχτίδα φωτός” τους λέει ότι δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα τους και πρέπει να επιστρέψουν γιατί έχουν κάτι σημαντικό να ολοκληρώσουν.

Ο.Τ.: Έχω πάρει αρκετές συνεντεύξεις από ανθρώπους που βρέθηκαν σε αυτό το κρίσιμο σημείο για το οποίο συζητάμε, βρέθηκαν δηλαδή κυριολεκτικά μεταξύ ζωής και θανάτου, και πολλοί από αυτούς μου είπαν ότι ήθελαν να παραμείνουν εκεί που βρίσκονταν, και παρά το γεγονός ότι υπήρχε κάποιος που τους πίεζε να γυρίσουν πίσω, εκείνοι αρνούνταν πεισματικά να επιστρέψουν.

“Σωστά! Πολλοί από αυτούς που επέστρεψαν υποστηρίζουν ακριβώς αυτό: ότι σαφώς θα προτιμούσαν για τους ίδιους να είχαν μείνει σε αυτό το φως, αλλά συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να γυρίσουν πίσω. Στις περισσότερες δε περιπτώσεις, ο λόγος ήταν για να φροντίσουν τα μικρά παιδιά τους.

Όταν πια επιστρέφουν, πλέον εμείς είμαστε θέση να κατανοήσουμε πώς επηρέασε τη ζωή τους στη συνέχεια αυτή η εμπειρία. Για παράδειγμα, μας λένε πως ό,τι και αν ήταν αυτό που «κυνηγούσαν» προηγουμένως, γνώση (αυτό είναι που «κυνηγάω» εγώ), φήμη, δύναμη, χρήματα ή οτιδήποτε άλλο, μετά από αυτή την εμπειρία συνειδητοποιούν πως το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε ως άνθρωποι ενώ είμαστε στη ζωή, είναι να μάθουμε πώς να αγαπούμε. Πώς να αγαπούμε τους άλλους έτσι όπως αγαπούμε τον εαυτό μας.


Παράλληλα, μας αναφέρουν πως μετά από αυτή την εμπειρία, ο θάνατος πλέον δεν τους προκαλεί καθόλου φόβο. Κι αυτό γιατί η συγκεκριμένη εμπειρία για τους ίδιους αποτελεί πειστήριο ότι αυτό που αποκαλούμε θάνατο: είναι απλώς μία μετάβαση σε μία άλλη κατάσταση. Και φυσικά αυτό ακριβώς μας είπε και ο Πλάτωνας πριν από 2.300 χρόνια.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Όποιος γνωρίζει να δημιουργεί ηθελημένα μέσα του, έστω και την παραμικρή εξύψωση του Είναι, μπορεί να μετακινήσει βουνά, και στον εξωτερικό κόσμο θα φαίνεται σαν ένας γίγαντας.


Επεμβαίνοντας στις ψυχικές μας καταστάσεις, στην ποιότητα των σκέψεων μας, στους τρόπους διαίσθησης, στα αρνητικά συναισθήματα, υποσιτίζοντας μερικά και τροφοδοτώντας άλλα, όχι μόνο τροποποιούμε τη στάση μας, άρα τη σχέση μας με τα γεγονότα που έρχονται από τον έξω κόσμο, δηλαδή τον τρόπο που αντιδρούμε, αλλά και την ίδια τη φύση των συμβάντων που επακολουθούν μέρα με τη μέρα.

Η πρώτη εργασία που καλούμαστε να εκτελέσουμε είναι: η αυτοπαρατήρηση, η παρατήρηση των σκέψεων μας και των καταστάσεων του Είναι. Μια προσεκτική μελέτη του εαυτού μας, των δικών μας σκέψεων, των συναισθημάτων, της συμπεριφοράς που έχουμε και των αντιδράσεων μας, του τρόπου με τον οποίο εκλαμβάνουμε τα περιστατικά, θα μας επέτρεπε να ανακαλύψουμε ότι ο καθημερινός άνθρωπος σκέφτεται κι αισθάνεται αρνητικά.

Μόνο φαινομενικά ο άνθρωπος εύχεται το καλό του, την ευημερία, την υγεία. Εάν μπορούσε να παρατηρήσει και να γνωρίσει τον εαυτό του θα άκουγε μέσα του, αντιθέτως, τη συνεχή απαγγελία μιας αρνητικής ωδής, σαν μια προσευχή της συμφοράς γεμάτη ανησυχίες και άρρωστες εικόνες, την αναμονή τρομερών γεγονότων, πιθανών και απίθανων.

Αλλά πώς γίνεται να επέμβεις στις εσωτερικές καταστάσεις, στις προσωπικές ψυχικές διαθέσεις, συναισθήματα και τρόπους σκέψης; Αρκεί να σκεφτεί κανείς τη δυσκολία να εξέλθει απλά κάποιος από μια κατάσταση κακής διάθεσης.

Η φυσική ενέργεια που μπορεί να μετακινήσει ένα βουνό δεν μπορεί να αλλάξει μια σκέψη και ακόμα λιγότερο ένα συναίσθημα. Η δύναμη για να καθοδηγήσεις μια σκέψη ή για να ελέγξεις ένα συναίσθημα παράγεται από μια πιο υψηλή ενέργεια. 


Για να συσσωρεύσεις αυτή την ειδική ενέργεια πρέπει να κλείσεις όλες τις διαρροές του καταστρώματος, τα χιλιάδες ποταμάκια από τα οποία, σαν σουρωτήρι, χάνουμε ενέργεια και αφορούν κυρίως στην εξωτερίκευση αρνητικών συναισθημάτων και λανθασμένων εσωτερικών διαθέσεων. Εάν ένα γεγονός συμβεί εξωτερικά και δεν το συνδυάσω με τις καταστάσεις του Είναι μου που το δημιούργησαν, έχω χάσει μια σημαντική ευκαιρία.

Αν παρατηρήσουμε με προσοχή, πολλά γεγονότα της ζωής μας επαναλαμβάνονται και θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε τη φύση τους με μεγαλύτερη σαφήνεια, αν διακρίναμε την αντιστοιχία τους με συγκεκριμένες καταστάσεις του Είναι. Παραδείγματος χάρη, μια πληθώρα σκέψεων ονομάζεται ‘έχω αργήσει’. Το ‘έχω αργήσει’ μου προκαλεί μια διάθεση αγωνίας. 

Η ευφυΐα είναι να ξέρω ότι εκείνες οι εξωτερικές συνθήκες αντιστοιχούν σε μια εσωτερική κατάσταση που δεν δημιουργήθηκε εκείνη τη στιγμή. Υπάρχει ένα μέρος του Είναι μου που με συνδέει με εκείνα τα γεγονότα. Για να τα διαγράψω από τη ζωή μου δεν υπάρχει άλλη λύση από την αλλαγή της εσωτερικής κατάστασης που εγώ ονομάζω αγωνία, φόβο, ανησυχία, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μια αρρώστια του Είναι, μια σφαλερότητα.

Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, εκείνο το είδος γεγονότων θα επαναλαμβάνεται στη ζωή μου όσο επικρατούν εσωτερικά οι ψυχολογικές καταστάσεις που το προκάλεσαν. Εκείνα τα γεγονότα, εάν βρούμε τη δύναμη να τα συνδέσουμε με τις ψυχικές καταστάσεις που τα γέννησαν, στην πραγματικότητα είναι συμπτώματα που αναγγέλλουν μια θεραπεία.

Το να τα ‘δούμε’, να προσηλωθούμε στις ψυχολογικές μας καταστάσεις, σημαίνει ότι στρέφουμε το βέλος προς τους εαυτούς μας, αναποδογυρίζουμε τη διαδικασία και από το συμβάν ανατρέχουμε στην ψυχική κατάσταση. Εκεί βρίσκεται το σημείο πρόσβασης στην κατανόηση, και η χειροπιαστή δυνατότητα για να μεταμορφωθεί η ζωή μας.

Το να συγχωρούμε τον εαυτό μας, να τον δικαιολογούμε, να ενοχοποιούμε ένα εξωτερικό γεγονός χωρίς να έχουμε εντοπίσει την αιτία σε κάποιο σφάλμα του Είναι μας, στις ψυχικές μας καταστάσεις, στον τρόπο σκέψης μας, διαίσθησης, αντίδρασης, σημαίνει ότι δεν έχουμε καταλάβει· και δεν έχουμε καταλάβει σημαίνει ότι εκείνο το γεγονός, με κάποιο τρόπο θα επαναληφθεί ξανά και ξανά.

Οι περιστάσεις θ’ αλλάξουν, τα γεγονότα θα παρουσιάζονται με διαφορετικές μάσκες κι εμείς θα συνεχίσουμε να ενοχοποιούμε τις εξωτερικές περιστάσεις και τα γεγονότα, χάνοντας την ευκαιρία να απελευθερωθούμε μια για πάντα από αυτά.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Elio D’Anna “Η Σχολή Των Θεών” – Εκδόσεις Ελφιλ

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

ΘΕΑΤΡΑ ΕΛΕΓΧΟΥ James Redfield


Ο λόγος που οι άνθρωποι υιοθετούν συγκεκριμένα πρότυπα, είναι καθαρά θέμα επιβίωσης σε μια ζωή - κοινωνία όπου επικρατεί ως επί το πλείστον ο νόμος της ζούγκλας, όπου ο δυνατός κατασπαράζει τον πιο αδύναμο. Η διαφορά της δικής μας κοινωνίας με αυτή της ζούγκλας, είναι το ανεπτυγμένο νοητικό σώμα που κατέχουμε και η ατομικότητα που απορρέει από αυτό.

Αυτός είναι ο λόγος που η δύναμη στην ανθρώπινη κοινωνία δεν έχει να κάνει απαραίτητα με τη μυική δύναμη, όπως συμβαίνει στα ζώα, αλλά με τη νοητική ικανότητα και την ευφυΐα. Ως εκ τούτου, μπορεί να παρατηρήσουμε νωχελικά, αδύναμα άτομα να εξουσιάζουν δεκάδες ή και χιλιάδες άλλους, ή να παρατηρήσουμε άτομα που δεν φέρουν καμία μόρφωση, παιδεία και καλλιέργεια να εξουσιάζουν μια οικογένεια, μια κοινότητα κ.λ.π.

Είδαμε λοιπόν τον λόγο της δημιουργίας των ρόλων ελέγχου. Μένει να δούμε ποιος είναι ο σκοπός. Μπορεί να σκεφτείτε ότι ο λόγος και ο σκοπός είναι ο ίδιος. Αυτό όμως είναι εν μέρει σωστό. Ο σκοπός είναι κάτι πολύ πέρα από την απλή ανάγκη της επιβίωσης σε έναν σκληρό κόσμο. Ο απώτερος σκοπός των Θεάτρων Ελέγχου είναι ο... ΈΛΕΓΧΟΣ. Κάθε τέτοιος ρόλος αποσκοπεί στον έλεγχο και στην εξουσία του περιβάλλοντος.

ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΠΙΡΙΣΜΟΣ;
 Εν μέρει! Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που υιοθετούν αυτά τα πρότυπα συμπεριφοράς το κάνουν σε ένα ασυνείδητο επίπεδο, ενστικτωδώς δηλαδή, ανταποκρινόμενοι στο ένστικτο της επιβίωσης σε έναν κόσμο όπου αν δεν είσαι αρκετά δυνατός, κινδυνεύεις να εξαφανιστείς.

Υπάρχουν ωστόσο αρκετοί άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζουν και συνειδητά εφαρμόζουν αυτά τα πρότυπα συμπεριφοράς έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών στον συνάνθρωπό τους, προσπαθώντας έτσι να τον χειραγωγήσουν. Αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί βαμπιρισμός!

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ ΕΛΕΓΧΟΥ;

Δεν μπορείς. Και, μη νομίζεις ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι κάποια πλάσματα επάνω σε βουνά και εκτελούν απόκρυφες τελετές. Ένα τέτοιο πλάσμα μπορεί να είναι στο σπίτι σου, μπορεί να είναι η μητέρα σου, το παιδί σου, ο σύντροφός σου και το πιο πιθανό απ' όλα είναι να ανήκεις κι εσύ σε αυτή την κατηγορία. Κάθε φορά που σκέφτεσαι τον τρόπο που θα μιλήσεις ώστε να επιφέρεις ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα που θα σου αποφέρει προσωπικό κέρδος, τότε φλερτάρεις κι εσύ με αυτή την ομάδα ανθρώπων.

ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΑ ΘΕΑΤΡΑ ΕΛΕΓΧΟΥ;

Όταν είμαστε παιδιά, αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε ορισμένες συμπεριφορές για να παραμείνουμε ενωμένοι με τους γονείς μας, από τους οποίους εξαρτιόταν η επιβίωσή μας. Οι συμπεριφορές αυτές διαμορφώθηκαν μέσα από την εικόνα που είχαμε για τους γονείς μας. Αν ήταν τρομακτικοί και τυραννικοί, αντιδράσαμε με έναν τρόπο. Αν ήταν επικριτικοί και μας μιλούσαν με υπεκφυγές, αντιδράσαμε με έναν άλλο τρόπο. Αν φέρονταν σαν θύματα και παραπονιόνταν διαρκώς, αντιδράσαμε μ' έναν τρίτο τρόπο. Με τον καιρό αυτές οι συμπεριφορές παγιώθηκαν κι έγιναν αυτό που ονομάζουμε

ΘΕΑΤΡΑ ΕΛΕΓΧΟΥ. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΕΛΕΓΧΟΥ;

Όχι. Όλοι μας αναλαμβάνουμε σχεδόν όλους τους ρόλους ανάλογα με το άτομο το οποίο βρίσκεται μπροστά μας. Ωστόσο, ο καθένας μας έχει υιοθετήσει έναν κυρίαρχο ρόλο στη ζωή του, που μπορεί να ανέρχεται στο 60% της συμπεριφοράς του για παράδειγμα. Συνήθως έχουμε δύο μόνιμους ρόλους και εναλλάσσουμε τους υπόλοιπους ανάλογα με τις συγκυρίες.


ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΜΑΣΤΕ;

Πολύ απλά, γνωρίζοντας, συνειδητοποιώντας και βιώνοντας τους ρόλους αυτούς σε εμάς και στο περιβάλλον μας. Μπορεί να σας φαίνεται πολύ απλό αυτό, αλλά δυστυχώς δεν είναι διότι κάθε θέατρο κρύβει δεκάδες τρόπους έκφρασης. Είναι σημαντικό όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι προϋπόθεση αυτού του παράλογου "παιχνιδιού" είναι η διάδραση. Δηλαδή, για να μπορέσει κάποιος να σε εξουσιάσει, θα πρέπει να ανταποκριθείς στο θέατρο ελέγχου του και να "παίξεις" κι εσύ αναλαμβάνοντας έναν άλλο ρόλο. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και αντίστροφα.

Άρα η ουσιαστική απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι ότι ο μόνος τρόπος να απελευθερωθείς από το να ελέγχεις και να ελέγχεσαι είναι να βρεις την χαμένη σου αυθεντικότητα. Να βρεις δηλαδή τον πραγματικό σου εαυτό ο οποίος δεν έχει απολύτως καμία ανάγκη να εξουσιάζει. Και από τη στιγμή που δεν θα θέλεις εσύ να εξουσιάζεις κανέναν, θα καταστεί παντελώς αδύνατον να σε ελέγξει οποιοσδήποτε άλλος. Αυτό συμβαίνει γιατί όταν είσαι ο εαυτός σου, είσαι απρόβλεπτος!

Είσαι αυτό που είσαι ανά πάσα στιγμή. Ούτε εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να τον προβλέψεις, πόσο μάλλον οι άλλοι. Η Χειραγώγηση βασίζεται στην στατιστική γνώση ότι κάθε δράση, επιφέρει μια συγκεκριμένη αντίδραση.

Αυτή η στατιστική γνώση όμως βασίζεται στην πλαστικοποιημένη προσωπικότητά σου, η οποία έχει γίνει ένα ζόμπι που υπακούει στις ταμπέλες που έχει βάλει η οικογένειά σου και η κοινωνία γενικότερα. Αντί να εκφράζεις τον αληθινό σου εαυτό εκφράζεις το "καλό παιδί" που σε ήθελαν οι γονείς σου, τον "άξιο εργάτη" που σε ήθελε η κοινωνία, τον "καλό πατέρα ή μητέρα" που σε θέλουν τα παιδιά σου κ.ο.κ.

Όσο λοιπόν παραμένει κανείς εγκλωβισμένος σε αυτές τις ταμπέλες, τότε είναι αναπόφευκτο το να θελήσει να ελέγξει κι αυτός με τη σειρά του τους γύρω του με αποτέλεσμα όπως είπαμε πριν να γίνεται και ο ίδιος έρμαιο των εξουσιαστών του.

Ας δούμε λοιπόν ποια είναι τα περίφημα ΘΕΑΤΡΑ ΕΛΕΓΧΟΥ


ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗ

Οι τρομοκράτες καταφέρνουν όλους να τους προσέξουν με τη θορυβώδη συμπεριφορά τους, τη σωματική τους δύναμη, τις απειλές, τα απρόσμενα ξεσπάσματα. Κρατούν όλους σε επιφυλακή γιατί όλοι φοβούνται ότι ο τρομοκράτης θα κάνει κάποιο σχόλιο που θα τους ντροπιάσει, ή θα θυμώσει μαζί τους, ή θα πάθει κρίση μανίας. ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ. ΣΕ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΦΟΒΟ Ή ΑΓΧΟΣ. Εγωκεντρικά άτομα κατά βάση, δίνουν συνεχώς διαταγές, μιλούν ασταμάτητα, φέρονται αυταρχικά, είναι άκαμπτοι, σαρκαστικοί...παρ' όλο που αρχικά δεσμεύουν τους άλλους, δημιουργώντας μια αύρα δύναμης.

Ο Τρομοκράτης έλκει, ζει, βιώνει, όλα τα απρόοπτα-απρόσμενα. Όταν παίζεις στον εαυτό σου το θέατρο αυτό, αυτό εκδηλώνεται με δύο τρόπους. Ο ένας : ο εξωτερικός τρομοκράτης και ο άλλος : ο εσωτερικός τρομοκράτης. Δηλαδή το ένα θέατρο παίζεται στην εξωτερική σκηνή, το άλλο στην εσωτερική. Το εσωτερικό παίξιμο είναι ο εσωτερικός άνθρωπος με το πνεύμα του. Κάθε στιγμή ο Τρομοκράτης, και ενώ είναι μόνος του, ζει και βιώνει τη ζωή του, κάνει σκέψεις τελείως απρόσμενες κι αναπάντεχες. "Κι αν συμβεί αυτό ή εκείνο; Αν η γυναίκα μου έτσι, αν πάρει φωτιά το σπίτι μου, αν χάσω τη δουλειά μου και δεν μπορώ να ζήσω, εγώ και η οικογένειά μου;"

Τρομοκρατείται αμέσως. Από πού ήρθαν αυτές οι σκέψεις;

Ο Τρομοκράτης δεν μπορεί να καθίσει, να νιώσει χαλαρά, ήρεμα, αλλά θα αντιδρά, θα κινείται, θα νιώθει μια νευρικότητα. Εκεί που ασχολείται με κάτι, μέσα του γεννιέται η απρόσμενη σκέψη του τι θα γίνει με το μέλλον του. "Δεν τα βλέπω καλά τα πράματα".

Αυτή τη στιγμή τρομοκρατεί τον εαυτό του, τον τρομάζει. Νιώθει ένταση.

Ή πάλι μπορεί να κάθεται μόνος του και να έρθει η αίσθηση: "Αχ! δεν είμαι καλά, νιώθω νευρικότητα! Κάτι μου φταίει! Δεν ξέρω τι και γιατί.." Δίχως λόγο. Έτσι τρομοκρατεί την ίδια του την ύπαρξη. Στην πραγματικότητα φοβάται διαρκώς, φοβάται την ασθένεια, φοβάται τον θάνατο, φοβάται την απώλεια. Ο ψυχισμός του είναι τόσο τρομοκρατημένος, που κάθε τι που προέρχεται απ' έξω είναι απλά κάτι παραπάνω από αυτό που αντέχει. Έτσι εκρήγνυται συνέχεια, χοροπηδάει, φωνάζει, απειλεί και πολλές φορές οδηγείται στον εθισμό και κυρίως στο αλκοόλ. Αυτή η τάση τον οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη βία.

Έτσι, οι άνθρωποι που εξουσιάζει, τον φοβούνται. Φοβούνται ότι θα τους κάνει ρεζίλι, ότι θα τους χτυπήσει ή στην καλύτερη των περιπτώσεων ότι θα δημιουργήσει φασαρία με το παραμικρό.
Αυτός είναι ο λόγος που στον τρομοκράτη, αξιώνονται πάντα τα λιγότερο δυνατά. Οι άλλοι νιώθουν ότι αυτό είναι αδικία, αλλά ο ίδιος δεν είναι ποτέ ήρεμος για να το συνειδητοποιήσει.

 Από έναν Τρομοκράτη, δημιουργείται το αντίστοιχο θέατρο του "Εγώ ο καημένος" ή το ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ "ΘΥΜΑΤΟΣ", το οποίο χαρακτηρίζεται από μια εξαιρετικά παθητική ενεργειακή δυναμική.

Το Θύμα νιώθοντας ότι ο Τρομοκράτης του κλέβει ενέργεια, προσπαθεί να σταματήσει την απειλητική επαφή, παίρνοντας μια ζαρωμένη, ανήμπορη στάση...Το Θύμα προσπαθεί να κάνει τον Τρομοκράτη να νιώσει ένοχος για να σταματήσει την επίθεση...

Τα Θύματα δε νιώθουν ποτέ ότι έχουν αρκετή δύναμη για να αντιμετωπίσουν ενεργητικά τον κόσμο, γι αυτό προσπαθούν να προκαλέσουν συμπάθεια, προσελκύοντας ενέργεια προς το μέρος τους. όταν χρησιμοποιούν τη σιωπηλή συμπεριφορούλα, τείνουν να ολισθήσουν προς το θέατρο του Απόμακρου, αλλά ως θύματα που είναι, φροντίζουν να μη περάσει απαρατήρητη η σιωπή τους.

Τα Θύματα είναι πάντα απαισιόδοξα άτομα, και τραβούν την προσοχή των άλλων παίρνοντας πάντα ανήσυχο ύφος, αναστενάζοντας, τρέμοντας, κλαίγοντας, κοιτάζοντας με απλανές βλέμμα μπροστά τους, απαντώντας αργά σε ερωτήσεις και αφηγούμενοι ξανά και ξανά μεγάλα δράματα και κρίσεις. Η πιο αγαπημένη τους φράση, είναι "Ναι, αλλά".

Τα Θύματα στην αρχή δελεάζουν τους άλλους με την αδυναμία και την ανάγκη τους για βοήθεια. Ωστόσο δεν θέλουν να δοθεί λύση στην κατάσταση, γιατί τότε θα χάσουν την πηγή της ενέργειάς τους...Ως υποχωρητικά άτομα, δεν έχουν την ικανότητα να θέτουν όρια στις σχέσεις τους...

Συντηρούν τη θέση τους προσελκύοντας άτομα που τους τρομοκρατούν. Στους ακραίους κύκλους οικογενειακής βίας, ο Τρομοκράτης εμπλέκει το Θύμα σε όλο και πιο βίαια επεισόδια κακομεταχείρισης, μέχρι που η διαδικασία αυτή φτάνει σε μια κορύφωση έντασης. Μετά την κορύφωση, ο Τρομοκράτης υποχωρεί και ζητά συγγνώμη, και με αυτόν τον τρόπο στέλνει ενέργεια, η οποία δελεάζει το Θύμα και το επαναφέρει στον φαύλο κύκλο.

Μη σας ξεγελά όμως η περιγραφή αυτού του ρόλου. Αυτός ο τύπος είναι ίσως ο πιο επικίνδυνος και ύπουλος ρόλος ελέγχου. Αυτοί οι άνθρωποι φαίνονται πάντα θύματα της ζωής, ενώ στην πραγματικότητα κρατούν στο παρασκήνιο τα σκοινιά της μαριονέτας που γίνονται όσοι είναι υπό το έλεγχό τους. Αν ο ρόλος αυτός εφαρμόζεται με ευφυΐα, τότε ο άνθρωπος ασκεί απέραντο έλεγχο στο περιβάλλον του. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό μπορεί να μην γίνει ποτέ αντιληπτό, σε αντίθεση με τον τρομοκράτη για παράδειγμα ο οποίος είναι πολύ ευδιάκριτος. 

Πολλές φορές το ίδιο το "θύμα" ωθεί κάποιον από το περιβάλλον του να γίνει τρομοκράτης ώστε να επιβεβαιώνει το ρόλο του και να τον ενισχύει. Άπαξ και ο εξουσιαζόμενος γίνει τρομοκράτης, τότε έχει πιαστεί σε έναν ιστό που δεν το χωράει ο νους του, διότι αμέσως θα του δημιουργηθούν ενοχές. Οι ενοχές θα τον κάνουν να αυτοτιμωρείται. Η αυτοτιμωρία θα τον οδηγήσει ξανά στην τρομοκρατία και ξανά από την αρχή.

Η δύναμη των ανθρώπων - θυμάτων είναι ίσως η μεγαλύτερη. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να αρρωστήσουν μόνο και μόνο για να τραβήξουν τη προσοχή. Συνήθως παραπονιούνται για μικροπροβλήματα υγείας τα οποία τους ταλαιπωρούν διαρκώς, αλλά όταν το περιβάλλον τους αρχίσει να τους αγνοεί, τότε είναι ικανοί να δημιουργήσουν ένα πραγματικά σοβαρό πρόβλημα υγείας. Η εξουσία αυτού του ρόλου είναι η πλέον επικίνδυνη.



 ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΝΑΚΡΙΤΗ.

Οι Ανακριτές δεν είναι τόσο απειλητικοί από την άποψη της σωματικής βίας, αλλά τσακίζουν το ηθικό και τη θέληση του άλλου αμφισβητώντας νοητικά όλες τις δραστηριότητες και τα κίνητρά του. Είναι εχθρικοί επικριτές που προσπαθούν συνεχώς να φέρουν έτσι τα πράγματα, ώστε να φανεί ότι οι άλλοι φταίνε σε κάτι ή κάνουν λάθος. Καθώς αγωνίζεστε να αποδείξετε την αξία σας ή να απαντήσετε στις επικρίσεις τους, τόσο περισσότερη ενέργεια τους στέλνετε.

Οι Ανακριτές βρίσκονται πάντοτε σε επαγρύπνηση. εμφανίζονται κυνικοί, σκεπτικιστές, σαρκαστικοί, εκνευριστικοί, τελειομανείς ή υποκριτικά ενάρετοι, ακόμα και ύπουλοι ή αδίστακτοι στους τρόπους που χρησιμοποιούν για να ελέγξουν τους άλλους. Αρχικά δεσμεύουν όλους με το πνεύμα τους, την αλάνθαστη λογική τους, τα αντικειμενικά γεγονότα που παραθέτουν και τη διανόηση τους.

Τέτοια είναι η δύναμη αυτού του ρόλου, που μπορεί ο εξουσιαζόμενος να αμφιβάλλει και ο ίδιος για τα προσωπικά του κίνητρα. Συνήθως αυτόν το ρόλο τον υιοθετούν εύστροφοι, ετοιμόλογοι και εύγλωττοι άνθρωποι. Η επίθεση που εξαπολύουν είναι βαθιά ψυχική διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα κουμπιά σου. Ο ανακριτής αργά ή γρήγορα θα σε οδηγήσει σε έκρηξη. Και τότε έχεις πέσει πάλι στα δίχτυα του. "Εγώ σου μιλάω ήρεμα, εσύ γιατί φωνάζεις" είναι η κλασσική ατάκα μετά την έκρηξη. 

Η επιρροή του ανακριτή μπορεί πραγματικά να σε καταρρακώσει και εάν χρησιμοποιείται από τους γονείς στα παιδιά, τότε είτε βλέπουμε παιδιά θυματοποιημένα, με χαμηλή αυτοεκτίμηση επιζητώντας όλη τους της ζωή την επιβεβαίωση του γονιού, είτε παιδιά απόμακρα που είναι πάλι γεμάτα αμφιβολία αλλά προσπαθούν να επιβεβαιώσουν στον εαυτό τους την αξία τους.


ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΟΥ.

Τα απόμακρα άτομα είναι χαμένα σ΄ ένα δικό τους εσωτερικό κόσμο από ανεπίλυτες συγκρούσεις,
φόβους και αυτοαμφιβολίες. Πιστεύουν ασυνείδητα ότι αν υποκρίνονται τον μυστηριώδη ή τον αδιάφορο, κάποιος θα έρθει να τους τραβήξει έξω. Συχνά νιώθουν μοναξιά και κρατούν απόσταση από φόβο ότι οι άλλοι θα τους επιβάλλουν τη θέλησή τους ή θα αμφισβητήσουν τις αποφάσεις τους (όπως έκαναν οι Ανακριτές γονείς τους).Πιστεύουν ότι πρέπει να τα κάνουν όλα μόνοι τους και γι αυτό δεν ζητούν βοήθεια. Χρειάζονται ελεύθερο χώρο γύρω τους και συχνά αποφεύγουν τις δεσμεύσεις.( Όταν ήταν παιδιά, οι γονείς τους δεν τους επέτρεψαν να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους για ανεξαρτησία ή δεν τους αναγνώρισαν για την δική τους προσωπικότητα).

Έχουν την τάση να κινούνται στην πλευρά του Θύματος και δε συνειδητοποιούν ότι η ίδια η απόμακρη συμπεριφορά τους μπορεί να ευθύνεται για το γεγονός ότι δεν έχουν αυτά που θέλουν (π.χ. χρήματα, αυτοπεποίθηση, αγάπη, αυτοεκτίμηση) ή για την αίσθηση της αποτελμάτωσης ή της σύγχυσης που νιώθουν.

Εμφανίζονται από αδιάφοροι, απρόσιτοι και μη συνεργάσιμοι, μέχρι συγκαταβατικοί, αντιδραστικοί και ύπουλοι.

Χρησιμοποιούν την απομάκρυνση ως άμυνα, χρησιμοποιώντας φράσεις όπως: "Εγώ διαφέρω από τους άλλους", "Κανείς δεν καταλαβαίνει τι προσπαθώ να κάνω", "Είμαι μπερδεμένος", "Δε θέλω να παίξω το παιχνίδι τους", "Όλα θα ήταν διαφορετικά αν είχα..."

Χάνουν τις ευκαιρίες τη μια μετά την άλλη, ενώ υπεραναλύουν τα πάντα.

Με την παραμικρή σύγκρουση ή αντιπαράθεση, ο Απόμακρος γίνεται ασαφής ή εξαφανίζεται (με το να μην απαντά σε τηλέφωνα ή να μην εμφανίζεται σε ραντεβού.)

Καθένα από τα 4 αυτά θέατρα ελέγχου πυροδοτεί ένα άλλο θέατρο. Έτσι, συνήθως:

Ο τρομοκράτης πυροδοτεί το θέατρο του θύματος, ενώ κάποιες άλλες φορές μπορεί να πυροδοτήσει τον αντι - τρομοκράτη, δηλαδή έναν ακόμα πιο ισχυρό τρομοκράτη από τον ίδιο που τον εξουδετερώνει.

Ο ανακριτής πυροδοτεί συνήθως το θέατρο του θύματος, καταρρακώνοντας τον ψυχισμό του
ατόμου, ενώ άλλες φορές πυροδοτεί (για κακή του τύχη) το ρόλο του απόμακρου ο οποίος τον εξουδετερώνει απαντώντας σε όλες τις κατηγορίες του ανακριτή, αφού παραμείνει σε απόλυτη σιωπή, με μία και μοναδική φράση: "Δεν μπορείς να με καταλάβεις"

Ο απόμακρος μπορεί να πυροδοτήσει όλους τους υπόλοιπους ρόλους ελέγχου, αλλά αυτόν που δεν αντέχει και τον εξουδετερώνει, είναι αυτός του τρομοκράτη.

Το θύμα συνήθως πυροδοτεί τον τρομοκράτη, τον οποίο με αυτόν τον τρόπο τυλίγει στον ιστό του. Κάποιες φορές ωστόσο μπορεί να πυροδοτήσει τον ανακριτή ο οποίος θα του πει φυσικά "Εσύ φταις για όλα και κανένας άλλος"!


Για να αποκαλύψετε (σταματήσετε) ένα Θέατρο Ελέγχου πρέπει να το κατονομάστε και να πείτε την ερώτηση - φράση κλειδί:

Με Τρομοκράτες:

-Γιατί είσαιθυμωμένος;
-Νιώθω σα να θέλεις να με κάνεις να σε φοβηθώ.

Με Ανακριτές:

-Σε συμπαθώ αλλά όταν είμαι μαζί σου αισθάνομαι σαν να με επικρίνεις συνεχώς
-Μήπως σε ενοχλεί κάτι πέρα από το θέμα;

Με Απόμακρους:

-Αισθάνομαι ότι αποτραβιέσαι και γίνεσαι απόμακρος. Πώς νιώθεις;

Με Θύματα:

-Νιώθω σαν να με καθιστάς υπεύθυνο για ό,τι συμβαίνει στην ζωή σου.
-Μπορεί να μην το θέλεις, αλλά αισθάνομαι σαν να προσπαθείς να μου δημιουργήσεις τύψεις.

ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο + 1 ΡΟΛΟΣ;

Είναι ίσως ο πιο δυνατός ρόλος και ο πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμος. Πολλοί δεν τον γνωρίζουν καν, μα αυτό το Θέατρο δεν έχει κανέναν πραγματικά αντίποδα για να τον εξουδετερώσει.


ΚΛΟΟΥΝ

Ο κλόουν τραβά την προσοχή των γύρω του και διεκδικεί τον έλεγχό τους, βομβαρδίζοντάς τους με αστεία και καραγκιοζιές τέτοιες που είναι αδύνατον να μην κάνει τους πάντες να γελούν. Ο κλόουν είναι πολύ ανασφαλής, έχει συνήθως τάσεις αυτοκαταστροφής και δεν έχει καθόλου καλή σχέση με τον εαυτό του. Πίσω από τα αστεία του κρύβεται στην πραγματικότητα ένα πολύ θλιμμένο, νευρικό και αγχώδες πλάσμα.

Τα αστεία του είναι σε μορφή ατάκας και εάν τα σκεφτείτε αργότερα δεν θα σας έρθει καθόλου να
γελάσετε. "Είναι ο τρόπος που τα λέει και η στιγμή που τα λέει", λένε συνήθως οι άνθρωποι που όταν προσπαθούν να αναπαράξουν κάτι από τα αστεία του εισπράττουν τα περίεργα βλέμματα των άλλων χωρίς καθόλου χαμόγελο. Ο ΄κλόουν έχει τέτοια δύναμη που θα κάνει και τους τέσσερις παραπάνω ρόλους ελέγχου να χορέψουν στο ρυθμό του και μάλιστα με το να το απολαμβάνουν!!!

Ο Κλόουν, αν και μπορεί να σας κάνει να περνάτε καλά, κάνοντας τη πιο γλυκιά αφαίμαξη από όλους τους υπόλοιπους, ωστόσο δεν παύει να είναι κι αυτός ένας έλεγχος.

Παρατηρήστε σε ποιον τύπο ανήκετε, έπειτα παρατηρήστε σε ποιον τύπο ανήκουν οι γύρω σας. Εάν δεν το έχετε κάνει ήδη θα εκπλαγείτε από το παρασκηνιακό "παιχνίδι"
που παίζεται παντού.

Το επόμενο βήμα είναι: Γίνε ο εαυτός σου, γύρνα στην αυθεντικότητά σου.




Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Χόρχε Μπουκάι, Ο δρόμος της συνάντησης.


Είναι σημαντικό να ξεκινήσω με το ότι η απιστία δεν αφορά τους ερωτευμένους. Ο ερωτευμένος δεν μπορεί καν να σκεφτεί αυτή την πιθανότητα αφού αισθάνεται μαγεμένος.
Η απιστία αφορά όσους θέλουν να διαφύγουν. Είτε από την σχέση τους, είτε από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ποιοί είναι οι λόγοι που οδηγούν άντρα και τη γυναίκα στην απιστία;
Η έλλειψη συναισθηματικής ή/ και σεξουαλικής επικοινωνίας: Μιλάω για την αποξένωση ενός ζευγαριού που έχει πάψει να μοιράζεται αληθινά συναισθήματα, σκέψεις, μια κοινή ερωτική ζωή.

Η ανάγκη της επιβεβαίωσης: Σε αυτή την περίπτωση συναντούμε κυρίως άντρες και γυναίκες με βαθιά ριζωμένες ανασφάλειες και αδυναμία ουσιαστικής επένδυσης σε μια σχέση, άτομα που δεν αφήνονται ποτέ στα χέρια του συντρόφου τους αλλά "σπαταλώνται" στα χέρια πολλών για να νιώσουν "αποδεκτοί" ενώ παράλληλα χτίζουν τις τέλειες συνθήκες για να μην τους αποδεχτεί κανείς γι' αυτό που πραγματικά είναι.

Ο σεξουαλικός κορεσμός ή ύπαρξη κάποιου σεξουαλικού προβλήματος, το οποίο δεν έχει αναγνωριστεί και δουλευτεί, σε έναν ή και στους δύο συντρόφους.

Η επικριτική στάση, η υποτίμηση και η απαξίωση μέσα στην σχέση που κάνουν τους συντρόφους να αισθάνονται σαν δύο ξένοι που νιώθουν μια βαθιά ανάγκη να διαφύγουν από την ψυχολογική κακοποίηση που δέχονται.

• Ο άνδρας είναι πολύ πιο πιθανό να απιστήσει όταν: Αισθάνεται ότι παραμελείται από τη σύντροφό του ή όταν αισθάνεται ότι δεν είναι τόσο σημαντικός για εκείνη όσο παλιότερα. Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά μετά τον ερχομό των παιδιών στη ζωή του ζευγαριού ή όταν η γυναίκα δώσει προτεραιότητα σε άλλους τομείς της ζωής της, όπως για παράδειγμα η καριέρα της.

Δεν λαμβάνει σεξουαλική ικανοποίηση μέσα από τη σχέση του. Αυτό μπορεί να συμβαίνει είτε λόγω αραίωσης των σεξουαλικών επαφών με τη σύντροφό του είτε λόγω κακής ποιότητας των επαφών τους. Μάλιστα, πολύ συχνά ο άντρας που βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα σεξουαλικής φύσεως νιώθει την επιθυμία να βρεθεί ερωτικά με μια άλλη γυναίκα για να "ελέγξει" αν το πρόβλημα αυτό εμφανίζεται μόνο με τη σύζυγό του ή και με άλλες παρτενέρ.

Παρατηρεί τη σύντροφό του να παραμελεί την εικόνα της. Πολύ συχνά οι άντρες δυσανασχετούν και είναι επιρρεπείς στην απιστία όταν βλέπουν τη γυναίκα τους να παίρνει κιλά, να μην προσέχει την υγιεινή της, την ενδυμασία της και τη συμπεριφορά της απέναντί τους. Ο άντρας απομακρύνεται και είναι επιρρεπής στην απιστία όταν η γυναίκα του σταματά να τρέφει το θηλυκό της κομμάτι.


Έχει ανάγκη να διαφύγει από την καθημερινότητα, από τα προβλήματα και τις υπερβολικές απαιτήσεις. Ο άντρας βλέπει την σαρκική απιστία ως τρόπο αγχόλυσης και προσωρινής διαφυγής από την απαιτητική καθημερινότητα αφού με μια ερωτική παρτενέρ δε θα χρειαστεί να επικοινωνήσει και να ανοιχτεί.

Νιώθει πως έχει χάσει τον ρόλο του εραστή μέσα στην σχέση του- ένας ρόλος κυρίαρχος στον ψυχισμό του άνδρα.

Η γυναίκα είναι πολύ πιο πιθανό να απιστήσει όταν:
Nιώθει ότι δεν καλύπτεται συναισθηματικά. Όταν της λείπει η τρυφερότητα, η κατανόηση, η αναγνώριση της αξίας της και των όσων προσφέρει.

Η επικοινωνία ανάμεσα σε εκείνη και τον σύντροφό της είναι ελλιπής. Όταν αισθάνεται ότι ο σύντροφός της δεν ακούει τις ανάγκες της, ενώ εκείνη προσπαθεί να τις επικοινωνήσει, όταν αισθάνεται μόνη στη σχέση της.

Νιώθει παραμελημένη ως γυναίκα. Όταν δεν λαμβάνει επιβεβαίωση της θηλυκής της εικόνας. Οι έρευνες δείχνουν πως αυτό το φαινόμενο παρουσιάζεται όλο και πιο συχνά σε γυναίκες ηλικίας 30- 35 ετών που αισθάνονται ότι ο σύντροφός τους δεν ασχολείται μαζί τους, δεν τις διεκδικεί και ουσιαστικά εισπράττουν ματαίωση και απόρριψη ως προς την θηλυκή τους πλευρά.

Αποδυναμώνεται η εικόνα του άντρα τους. Πρόκειται για σημείο των καιρών που προβληματίζει όλο και περισσότερο τους ειδικούς, αφού ο Έλληνας άντρας γίνεται όλο και πιο ευάλωτος μέσα από την δυσκολία του να αναπτυχθεί επαγγελματικά και να στηρίξει οικονομικά την οικογένεια του, με συνέπεια να αποδυναμώνεται ψυχικά και σεξουαλικά μέσα στην σχέση του. 

Η γυναίκα που δεν έχει αγαπήσει ουσιαστικά τον άντρα αυτόν- με τα δυνατά και αδύναμα σημεία του- είναι πιθανόν να ψάξει εκτός σχέσης για έναν (έστω και επιφανειακά) πιο δυνατό άνδρα.

Φυσικά, συχνά αιτία της απιστίας είναι και βαθύτερες ανασφάλειες, όπως ο φόβος κάποιου να αφεθεί και να εμπιστευτεί, να δεσμευτεί ουσιαστικά σε μια αποκλειστική σχέση αλλά και η προσπάθεια ενός άντρα ή μιας γυναίκας να «προλάβει» τον άλλον που ουσιαστικά δεν εμπιστεύεται, να απιστήσει δηλαδή πριν προδοθεί.

Ουσιαστικά όμως: «Απιστία είναι να μην πιστεύεις ότι στην σχέση που έχεις μαζί του/ της θα βρεις αυτό που ψάχνεις, με αποτέλεσμα να το ψάχνεις αλλού.»